Από εμένα για εμένα... και μόνο...
…Αγάπη μου… ήταν η απάντηση στην αυθόρμητη προσφώνηση του βλασταριού μου!
Περιττό βέβαια να τονίσω ότι ένα πακέτο πάνες για την ακράτεια δε στάθηκε αρκετό για να μαζέψω τα αμάζευτα που έτρεχαν, τόση χαρά και συγκίνηση η μάνα!!!
Κατά τα λοιπά, τρέχω και δε φτάνω… αλλά το φχαριστιέμαιιιιιιιιιιιι
Κοιτώντας ένα συννεφάκι να σεργιανά στο κομμάτι τ’ ουρανού μου…
17 Νοέμβρη 2009. Μαμά πλέον και με το μυαλό μου ώριμο κατεβαίνοντας την Αλεξάνδρας για να πάω στη δουλειά, με το ραδιοφωνάκι μου να παίζει Μελωδία και το μυαλό μου στο τότε, όπως πάντα τέτοια μέρα. Έχω αλλάξει άραγε; Έχω βολευτεί στην οικογενειακή μου γαλήνη και ξέχασα τις προσωπικές μου επαναστάσεις; Ξέχασα τις αξίες με τις οποίες μεγάλωσα; Αν αύριο γυρίσει ο μικρός μου και με ρωτήσει για την ιστορία του Πολυτεχνείου θα είμαι σε θέση να του πω όσα η μητέρα μου κάθε χρόνο τέτοια μέρα μου εξιστορούσε ή θα προτιμήσω τη σιωπή, όπως πολλοί άλλοι για να μην ξεσηκώσω το παιδί μου;
Έφτασα στο ύψος της Ασκληπιού και οι απαντήσεις ήρθαν από μόνες τους. Ντροπή μου και μόνο που το σκέφτηκα. Και βέβαια θα του πω όλα όσα ξέρω και θα τον αφήσω ελεύθερο να πράξει ό,τι εκείνος νομίζει. Μακάρι να είμαι σε θέση να τον κάνω έναν χρήσιμο και σκεπτόμενο άνθρωπο και να πράττει πάντα το σωστό. Και αν μου πει ότι θέλει να πάει στην πορεία, όπως έκανε η μητέρα του παλιά, εύχομαι να είμαι σε θέση να τον πάρω από το χέρι και να πάμε μαζί… αν με βαστάν τα πόδια μου βέβαια.
Πεδίον του Άρεως, αριστερά μου το γραφείο μου και λίγο πιο κάτω το Πολυτεχνείο. Τι κι αν άργησα δέκα λεπτά στη δουλειά; Το κόκκινο γαρύφαλλο έκανε το χρέος του, χαλάρωσε την ψυχή μου και καθησύχασε κάθε κύτταρο της μάνας που ανησυχεί μέσα μου. Αρκεί να του εξιστορήσω τα γεγονότα ως έχουν κι αρκεί βέβαια μέχρι τότε να είμαι δίπλα του. Να ακούω τις δικές του ανησυχίες και να λύνω όσο μπορώ τις απορίες του.
…Ήταν στρατιώτες, καπεταναίοι και λαϊκοί,
όρκο σταυρώσαν πάνω στο σπαθί τους
η λευτεριά να μην χαθεί, όρκο σταυρώσαν στο σπαθί
καπεταναίοι, στρατιώτες, λαϊκοί.
Κι όπου φοβάται φωνή ν’ ακούει απ’ το λαό
σ’ έρημο τόπο ζει και βασιλεύει,
κάστρο φυλάει ερημικό, έχει το φόβο φυλαχτό
όπου φωνή φοβάται ν’ ακούει απ’ το λαό…
Πρόσφατα, έξω από ένα γυμναστήριο σε μια μεγάλη πόλη της Γαλλίας, τοποθετήθηκε μια μεγάλη αφίσα με μια νέα, όμορφη, ημίγυμνη και αδύνατη νεαρή γυναίκα, με την παρακάτω λεζάντα:
«ΦΕΤΟΣ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΓΟΡΓΟΝΑ Ή ΦΑΛΑΙΝΑ;;;;»
Μια κυρία μέσης ηλικίας, που δεν είχε παρόμοια φυσικά χαρακτηριστικά με την εικονιζόμενη νεαρή, απάντησε στη αφίσα του γυμναστηρίου, γραπτώς και δημοσίως με δική της αφίσα, λέγοντας τα εξής:
“Οι Φάλαινες περιτριγυρίζονται από φίλους (δελφίνια, ιππόκαμπους, θαλάσσιους ελέφαντες, και περίεργους άνθρωπους). Έχουν ενεργή σεξουαλική ζωή, μένουν έγκυοι, και γεννάνε αξιολάτρευτα φαλαινάκια. Περνάνε ωραία παρέα με τα δελφίνια τρώγοντας σαρδέλες και γαρίδες και παίζοντας στις θάλασσες, ταξιδεύοντας σε εξωτικά μέρη όπως την Παταγονία, τα στενά του Bering και τους κοραλλιογενείς υφάλους της Πολυνησίας. Οι Φάλαινες τραγουδούν θαυμάσια, όλη μέρα, και έχουν ηχογραφήσει και CD. Ζούνε ελεύθερα, χωρίς ουσιαστικούς εχθρούς εκτός από τον άνθρωπο, και είναι αγαπητές, σεβαστές και υπό την προστασία πολλών οργανώσεων.
Οι Γοργόνες δεν υπάρχουν! Και εάν υπήρχαν θα κάνανε ουρές έξω από τα γραφεία των ψυχαναλυτών πάσχοντας από κρίση ταυτότητας. Τι είμαι Ψάρι ή Άνθρωπός;
Οι γοργόνες δεν μπορούν να κάνουν σεξ διότι όπως υποστηρίζει η μυθολογία, πεθαίνει όποιος άνδρας τις πλησιάσει και κυρίως μάλλον τους λείπει ο κατάλληλος «εξοπλισμός» για σεξ (με ουρά ψαριού που διαθέτουν κάτω από την μέση). Χωρίς σεξ ,,,, ούτε παιδιά μπορούν να κάνουν και ποίος θα ήθελε να κάνει παρέα με μια κοπέλα που βρώμαγε ψαρίλα;
Με βάση τα παραπάνω η επιλογή μου είναι ξεκάθαρη:
ΝΑΙ !!!!!!!!! ΘΕΛΩ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΦΑΛΑΙΝΑ!!!
Υ.Γ. Είμαστε σε μια εποχή που τα media καθορίζουν το «ωραίο». “Μόνο οι αδύνατοι είναι ωραίοι…”. Αλλά εγώ προτιμώ να απολαμβάνω παγωτό με τα παιδιά μου, ένα καλό δείπνο με το συνομήλικο σύντροφό μου και καφέ με τις συνομήλικες φίλες μου. Όπως περνούν τα χρόνια κερδίζουμε αργά, αργά βάρος, κυρίως διότι μαζεύουμε τόσες πληροφορίες και γεμίζει το κεφάλι μας σοφία. Όταν δεν χωράει άλλη σοφία το κεφάλι μας, διανέμεται φαίνεται η αποθηκευμένη γνώση στο υπόλοιπο σώμα σας. ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΥΠΕΡΒΑΡΕΣ, Είμαστε υπερβολικά καλλιεργημένες, μορφωμένες, χαριτωμένες και χαρούμενες…
Από σήμερα, όταν θα βλέπω τον κώλο μου στον καθρέφτη, θα σκέφτομαι: «Πω, Πώ τι έξυπνη που είμαι!!!!!»
“Έχω το μωρό μου με πυρετό…”
“Α καλή αρχή…”
Κοινή απάντηση των απανταχού γονέων.
Τι εννοείτε καλή αρχή και πώς είστε τόσο ψύχραιμοι; Κι αν ανεβάσει απότομα πυρετό την ώρα που κοιμάται;
Κι αν προκύψει κάτι άλλο;
Έχω διαβάσει ό,τι βιβλίο σχεδόν υπάρχει, έχω κάνει μια λίστα από ερωτήσεις στην παιδίατρο, έχω μιλήσει με γνωστούς και φίλους κι απ’ όλους δέχομαι την ίδια αντιμετώπιση: Πρέπει να το συνηθίσεις, τα έχουν αυτά τα μωρά.
Φοβάμαι λέμε… ό,τι ακούω για μωρά φοβάμαι ότι θα το πάθει το δικό μου. Εν το μεταξύ επειδή δε θέλω να καταντήσω υστερική, δεν εκδηλώνομαι γενικότερα. Το παίζω ψύχραιμη… άσχετο αν όλοι με καταλαβαίνουν και κρυφογελάνε με την κατάστασή μου.
Τι λες καλε;
Δηλαδή εγώ από αύριο θα πάρω αύξηση στη δουλειά;
Δηλαδή θα μπορώ να αφήνω το παιδί μου σε έναν παιδικό σταθμό που τηρεί όλες τις απαραίτητες προϋποθέσεις για την υγιεινή και ασφάλειά του; Δηλαδή θα μπορούμε πλέον να κυκλοφορούμε στο δρόμο και θα ξέρουμε ότι υπάρχει επαρκής αστυνόμευση;
Δηλαδή οι πολιτικοί από εδώ και πέρα θα φροντίζουν για το καλό του συνόλου κι όχι της τσέπης τους ή μάλλον για το σύνολο της τσέπης τους;
Δηλαδή δε θα υπάρχουν πλέον σκάνδαλα ή απλά θα αλλάξουν χρώμα τα σκάνδαλα;
Δηλαδή θα πάρει πρωτάθλημα ο ΠΑΟ; (Όχι βέβαιααααααα, μια λαλακία είπαμε).
Στην πράξη, μπορεί κάποιος να μου πει τι θα αλλάξει σε αυτόν τον τόπο, όχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά για να καταλάβω κι εγώ πώς είναι δυνατόν νέοι άνθρωποι να φανατίζονται τόσο πολύ με τα πολιτικά δρώμενα της χώρας και να βγαίνουν με σημαίες να πανηγυρίσουν. Να πανηγυρίσουν τι; Τι θα αλλάξει; Τι περιμένουν ότι θα αλλάξει; Κι εγώ, δε λέω, χαίρομαι που έπεσε η δεξιά για πολλούς και διάφορους λόγους, αλλά δε φανατίζομαι γιατί ξέρω πολύ καλά ότι εγώ δε θα νοιώσω διαφορα. Η μόνη διαφορά ίσως είναι ότι πλέον δε θα με πηδάει ένα μπλε π@π@ρι αλλά ένα πράσινο… και;;;;;;
Και εν κατακλείδι, οκ να βγείτε να πανηγυρίσετε. Τις κόρνες σας μπορείτε να μην τις πατάτε παρά μόνο όταν φτάσετε στον τελικό σας προορισμό. ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΙ ΠΑΙΔΙΑ ΠΟΥ ΚΟΙΜΟΥΝΤΑΙ ΚΥΡΙΟΙ, ΑΕΙ ΣΙΧΤΙΡ!!!!
Τι γράφεις και σβήνεις τόσες ώρες ρε κοριτσάκι μου; Δε δίνεις εξετάσεις για το πανεπιστήμιο!
“Η πιο γλυκειά πατρίδα είναι η καρδιά” μου τραγουδάει ο Παπάζογλου κι εγώ έρχομαι να πω ότι η πιο γλυκειά πατρίδα είναι εκείνη που εσύ αισθάνεσαι υπέροχα. Εκεί που ανασαίνεις και γεμίζεις αγάπη. Εκεί που εκπνέεις και σκορπάς ευτυχία. Εκεί που σιγοτραγουδάς ένα σκοπό κι όταν σταματάς νομίζεις ότι η μελωδία του ακόμα πλανάται στον αέρα. Εκεί που ανοίγεις την αγκαλιά σου κι έρχεται ένας τόσο δα μικρός ανθρωπάκος να κλειστεί μέσα της κι εσύ θαρρείς πως έχεις όλο τον κόσμο στα χέρια σου. Εκεί που κοιτιέσαι με τον καλό σου στα μάτια, περασμένα μεσάνυχτα και εξαντλημένος από κούραση κι όμως το χαμόγελο σου βγαίνει αβίαστα και κουρνιάζεις δίπλα του για να κοιμηθείτε αμίλητοι… έτσι κι αλλιώς η σιωπή σας φωνάζει ….
Η πιο γλυκειά πατρίδα είναι η αγκαλιά τους λοιπόν…
Καλησπέρα μας, καλό μας μήνα, καλό μας χειμώνα κι εδώ είμαστε και θα τα λέμε πλέον συχνά.
Πω πω, πόσος καιρός πέρασε….
Η αλήθεια είναι ότι με όλα αυτά τα τρεχάματα σε δουλειά και σπίτι δε συνειδητοποίησα πόσο γρήγορα πέρασε ο χρόνος. Κι εχθές επειδή ένας φίλος μου θύμισε τη γωνίτσα μου (χαρακτηριστικά είπε ότι απορεί πώς δε μου την έχουν κλείσει ακόμα…. Όργιο ε όργιο) είπα να μπω κι είδα ότι κάποιοι έρχεστε ακόμα. Και είτε αφήνετε το αποτύπωμά σας στη θάλασσά μου είτε εγώ πρέπει να ψάξω για να δω ποιος πέρασε και πότε. Και είδα ότι τα μεγάλα πνεύματα συναντιούνται…. ακόμα!
Να ‘στε καλά όλοι σας.
Είμαι καλά, ακόμα ρομαντική και ταξιδιάρα ψυχή, νέα μαμά κι ερωτευμένη με τον πιο όμορφο άντρα του κόσμου, ποιου κόσμου; Του σύμπαντος!!!
Κι αύριο λέω να ασχοληθώ εντατικά λίγο με την Σταλαγματιά!!!
Φιλιά
Κι έρχεται εκείνη η ώρα που κοιτάς πίσω και βλέπεις τα ρημάδια που άφησες. Και συνειδητοποιείς ότι δεν ήταν ανάγκη να γίνουν έτσι τα πράγματα. Ότι και πάλι τα έζησες όλα στον υπερθετικό. Και βλέπεις ότι ήσουν και πάλι υπερβολική στις αντιδράσεις και τις κινήσεις σου.
Κι έρχεται εκείνη η ώρα που βλέπεις μια άσχετη στιγμή, μια γωνιά του σπιτιού που σου θυμίζει τη φορά που σερνόσουν στο πάτωμα, μπλεγμένη ανάμεσα σε αποφάσεις που έπρεπε να πάρεις, σε συναισθήματα που έπρεπε να αποβάλλεις…
Κι έρχεται πλέον το πλήρωμα του χρόνου και το μίσος έχει φύγει – υπήρχε ποτέ; – και ο θυμός έχει καταλαγιάσει κι ένα χαμόγελο έρχεται στα χείλη γλυκό – ή πικρό; – κοιτάς τον ουρανό κι απλά προσεύχεσαι: Να ναι καλά, όπου και να ναι, απλά να είναι καλά – όπως κι εγώ – και να χαμογελά…
Μες στα σύννεφα, ζωή μου
μακριά απ’τη φυλακή μου να με πας
Να μ’αγγίζει ο αέρας,
σαν το ξύπνημα μιας μέρας να γελάς.
Να κουρνιάζω στο πλευρό σου,
μες στο παραμιλητό σου να με βρεις.
Ν’ακουστεί το όνομά μου
κι εσύ ράγισε, καρδιά μου
κι ας χαθείς, ας χαθείς.να με λύτρωνε απ’το κρίμα της ψυχής.
Να ξεπλύνει το θυμό μου
να ξανάρθει τ’όνειρό μου να το δεις.
Ας ερχόταν ένα βράδυ
να ‘χε φως κι όχι σκοτάδι να το ζεις.
Να μπορώ να σου γελάσω
κι ύστερα να προσπεράσω
κι ας χαθείς, ας χαθείς.
Του μυαλού μου οι εικόνες
να ‘σβηναν σαν να ‘ταν πόρνες της στιγμής.
Να μην έχω να θυμάμαι όλα αυτά που με πονάνε, ας χαθείς.
Να μην ξέρω πια τι κάνεις,
άλλο να μη με πικράνεις, δεν μπορώ.
Δεν μπορώ να σε κοιτάζω και στα λόγια να μη βάζω σ’αγαπώ
Θηβαίος Χρήστος
