Μπακ του δι όφις

Με περίεργα συναισθήματα
Με ένα άγχος, γιατί κι εδώ η κρίση έχει χτυπήσει απειλητικά την πόρτα
Με τη λαχτάρα να γυρίσω γρήγορα στο θηριάκι μου για να το πάρω αγκαλίτσα
Με τον ίδιο αχνιστό καφέ στο φλιτζάνι, σε μια παλιά κούπα-δώρο, που νόμιζα ότι την είχα πετάξει, αλλά τελικά εμφανίστηκε από το πουθενά για να μου φέρει γλυκόπικρες θύμησες
Με τον Iggy Pop να τραγουδάει στον Δίεση το The Passenger κι εμένα να σας τραγουδάω ρυθμικά λα λα λα λα λα λα λα λα να σας στέλνω ένα πλατύ χαμόγελο και μια γλυκιά καλημέρα σε όλους!

Καλοκαιράκι

Αυτό θα πει να έχεις τη μαμά στο σπίτι. Δύο μέρες συνεχόμενες κατάφερα να ανοίξω τον υπολογιστή μου… ε ρε μεγαλεία!

Αν ήμουν στο γραφείο τέτοια εποχή, θα έψαχνα το πρόγραμμα με τις καλοκαιρινές συναυλίες του Σωκράτη, της Χαρούλας, του Βασίλη και όλων των αγαπημένων. Ευτυχώς που έχω καταφέρει να ψιλοπληροφορηθώ από το ραδιόφωνο, που ναι μεν παίζει στο σπίτι, αλλά τις περισσότερες φορές παίζει στο γάμο του Κουτρούλη…

Χαρούλα λέει στον Λυκαβηττό μέσα στον Ιούνιο και Βασίλης με τους Scorpions στο ναό (βλ. Καραϊσκάκη) τον Ιούλιο. Μόνο αυτά άκουσα. Και θέλω να πάω και στα δύο, αλλά δεν ξέρω αν θα μπορώ. Και θα πρέπει να επιλέξω ένα από τα δύο, αλλά ποιο; (Πρόβληματα που έχει ο κόσμος).

Μετά άλλο μου θέμα θα ήταν οι διακοπές και η αναζήστη νησιού και φωτογραφιών και δε συμμαζεύεται. Φέτος έχουμε σχεδόν κανονίσει το πρόγραμμά μας, άλλωστε δεν είμαστε ούτε για πολλές μετακινήσεις, ούτε και για τρελλά ξενύχτια. Είπαμε να πάμε 5 μερούλες μόνοι μας στη Φολέγανδρο και το μόνο που με ενδιαφέρει είναι το στρώμα του κρεβατιού να είναι τόσο αναπαυτικό, ώστε να πέσω για ύπνο αν είναι δυνατόν όλες τις μέρες.

Τα ‘χω παίξει!!!

Ενημερώστε με εσείς που έχετε χρόνο για ξενοδοχεία, τιμές κλπ στη Φολέγανδρο και για τις συναυλίες του καλοκαιριού πλιιιιιιιιιιιιιζ!!!

Κλείνω γιατί το θηρίο βαρέθηκε τη γιαγιά!

Βάφτισης το ανάγνωσμα

Το ότι θα έτρεχα πιο πολύ για τη βάφτιση απ’ ότι για το γάμο μου, ούτε που το είχα φανταστεί.

Οδηγίες λοιπόν προς γονείς που θα τρέξουν για μπομπονιέρες, βαφτιστικά κλπ κλπ κλπ:

Υπάρχει ένα στενό λίγο πιο κάτω από το Σύνταγμα, που λέγεται Ρόμβης. Εκεί λοιπόν είναι γεμάτο μαγαζιά με προσκλητήρια και μπομπονιέρες. Βασική προϋπόθεση (κατά την ταπεινή μου γνώμη) είναι να έχετε αποφασίσει περίπου τι ψάχνετε. Δηλαδή να έχετε ένα θέμα στο μυαλό σας και να μην αγοράσετε στα κουτουρού ό,τι σας αρέσει.
Π.χ. εγώ και ο καλός μου έχουμε τρέλα με τη θάλασσα. Το προσκλητήριό μας λοιπόν ήταν μπλε με λευκό και είχε ένα πολύ αστείο κείμενο, το οποίο είχα δημιουργήσει μετά κόπων και βασάνων (μου έβγαινε πάντα πολύ μελιστάλαχτο κι όλη την ώρα με έβριζαν). Τα πολύ τυπικά προσκλητήρια του στυλ: Σας καλούμε στη βάφτιση του γιου μας κλπ  τα θεωρώ πολύ χαζά!
Από το ίδιο μαγαζί επιλέξαμε και την μπομπονιέρα. Ήταν ένα μεταλλικό καράβι με πολλά χρώματα, το οποίο δέχτηκε πολύ καλές κριτικές απ’ όλους.

Εκείνα που μου έβγαλαν την πίστη μέχρι να τα διαλέξω ήταν τα μαρτυρικά. Αυτά δε θα τα δείτε live, αλλά θα σας δώσουν να διαλέξετε μέσα από εικόνες. Συνήθως τα επιλέγετε στο ίδιο μαγαζί που θα διαλέξετε με τον νονό και τα ρούχα. Αν είστε από τους τυχερούς που ο νονός θα σας δώσει το ελεύθερο να αποφασίσετε για όλα εσείς.
Δεν ήθελα κάτι το εντελώς τυπικό, αλλά ούτε κάτι το υπερβολικό. Μετά λοιπόν από απίστευτο ξεφύλλισμα πολλών τόμων με μαρτυρικά, κατέληξα σε μια σειρά από 5 ψαράκια , κοκκάλινα και πολύχρωμα μαζί με ένα μικρό ασημένιο σταυρό. Αυτά είχαν και τη μεγαλύτερη επιτυχία, φίλοι και συγγενείς μου τηλεφωνούν ακόμα και μου λένε πόσο όμορφα ήταν και μερικοί ότι τα έχουν βάλει στο μπρελόκ τους…

Συμβουλή μου: Για τα ρούχα και τα μαρτυρικά ψάξτε το πολύ. Εγώ γύρισα σχεδόν όλα τα μαγαζιά της Ερμού, της Ρόμβης και γενικώς όλα όσα  είναι σε κεντρικούς δρόμους και τελικά πήρα ακριβώς αυτό το σετ που έβλεπα σε όλα (γιατί όλα έχουν τα ίδια)  και στη μισή τιμή, από ένα συνοικιακό μαγαζί στους Αμπελόπηπους. Ο κάθε ένας ζητάει ό,τι του κατέβει κι όλοι μας επειδή είμαστε και χαζογονείς πάμε και το παίρνουμε.

Για τον στολισμό της εκκλησίας παρήγγειλα από ένα μεγάλο ανθοπωλείο στη Λεωφόρο Πεντέλης, το balloonissimo, δύο τεράστιες συνθέσεις με μπαλόνια, τα οποία κι αυτά ήταν πολύ φθηνότερα και ομορφότερα από κάποια που έβρισκα στο internet (πού να βρω χρόνο η μάνα;).

Τελικά τον βαφτίσαμε. Το θηρίο πλέον έχει όνομα. Έκλαιγε αυτός, έκλαιγα κι εγώ… και με δούλευαν όλοι από κάτω, αλλά όπως λένε πίσω έχει η αχλάδα την ουτρά… να σας δω όλους τι θα κάνετε με τα δικά σας αγγελούδια βλάμμενα!!!

Φιλάκια πολλά

 

 

έτσι για να έχουμε κάτι να λέμε…

Είπα να γράψω… αλλά τι;

Κάποτε, όταν είχα άπειρο ελεύθερο χρονο έγραφα, ανέλυα, χάζευα. Τώρα τα πάντα εν τάχει κι αυτά όποτε το θηρίο κοιμάται.

Προσπαθώ όταν είμαι μαζί του να περνάμε δημιουργικά τις ώρες μας. Αυτό σημαίνει να παίζουμε, να μαθαίνουμε πού είναι η μύτη και πού το στόμα, να κάνουμε παλαμάκια κι άλλα τέτοια. Δε θέλω να ανοίγω την τηλεόραση όταν είμαι μαζί του. Όχι ότι θα το αποφεύγω για καιρό ακόμα, αλλά όσο μπορώ θα το κάνω. Όταν κοιμάται και μπορώ όμως, ξαπλώνω στον καναπέ και χαζεύω εγώ.

Μαθητής σκοτώνει συμμαθητές του, συμμορίες ανηλίκων χτυπάνε και ληστεύουν μικρότερους ή και συνομίληκούς τους, πατέρες βιάζουν τα παιδιά τους, αρρωστημένοι παρακολουθούν και διακινούν παιδική πορνογραφία, μάνες παρατάνε τα πάντα για να πάνε να κάνουν τη ζωή τους, κλέβουν παιδάκια από το Allou fun park… τι γίνεται ρε γαμώτο;

Θυμάμαι όταν ήμουν πολύ μικρή ζούσα σε μία γειτονιά που είχε μια μικρή πλατεία. Μαζευόμασταν εκεί γύρω στα είκοσι παιδιά, όλων των ηλικιών και παίζαμε. Πάντα ένας μεγάλος είχε το νου του, αλλά δε νιώθαμε ότι υπήρχε κάποιος για αστυνόμευση. Είχαμε τις γνωστές οδηγίες: “δε θα πάρεις καραμέλα από άγνωστο” ή “δε θα μπεις σε ξένο αυτοκίνητο”, αλλά μέχρι εκεί. Δεν τρέμαμε και τη σκιά μας.

Τώρα και μεγάλος που είσαι, δεν ξέρεις αν βγαίνοντας να πας στη δουλειά σου θα γυρίσεις σώος ή θα σε έχει βρει, έστω και από σπόντα η σφάιρα κάποιου που θα πάει να ληστέψει το ψιλικατζίδικο της γωνίας για να πάρει 100 ευρώ.

Όταν έβγαινα έξω, στην εφηβεία μου και πιο μεγάλη, θεωρούσα τη μητέρα μου υπερβολική που δεν κοιμόταν παρά μόνο όταν άκουγε το κλειδί μου να ανοίγει την πόρτα. Τώρα στη σκέψη και μόνο ότι το θηρίο μου θα έρθει η ώρα που θα βγει για καφέ μόνο του, τρελαίνομαι. Εύχομαι να μεγαλώσει και να έρθει εκείνη η ώρα, αλλά τρέμω στην ιδέα.

Κάποτε λέγανε να μεγάλωσουν ένα παιδί και να το κάνουν σωστό άνθρωπο και τότε εκείνο θα βρει το δρόμο του και θα είναι ικανό να κρίνει και να ξέρει πού πρέπει να “μπλέξει” και πού όχι. Τώρα δεν αρκεί κάτι τέτοιο, τώρα πρέπει να του φοράς αλεξίσφαιρα γιλέκα, τσίγγινα σωβρακάκια κι ένα τσιπάκι για να ξέρεις ανά πάσα στιγμή πού βρίσκεται… όχι για έλεγχο, αλλά για ασφάλεια.

Ακούγομαι υπερβολική, το ξέρω, αλλά τρέμω. Τρέμω στην ιδέα ότι μεγαλώνω ένα παιδί που είναι τώρα τόσο αθώο και που πρέπει να το κάνω ένα χρήσιμο μέλος της κοινωνίας κι όχι απόβρασμα. Πρέπει να τον κάνω έναν σωστό και ηθικό άνθρωπο, πρέπει να μην είμαι υπερβολική απέναντι στις επιθυμίες και τις ανάγκες του, πρέπει να κρατώ ισορροπίες στην επιφάνεια κι ας βράζω μέσα μου από φόβο.

Δεν ξέρω αν αυτό το παιδί που δημιούργησε όλο αυτό το μακελειό ήταν απόβρασμα ή ήταν ένα παραγκωνισμένο από τους γονείς και την κοινωνία παιδί. Δεν έχω καταφέρει να παρακολουθήσω λεπτομέρειες. Ξέρω όμως πως πλέον έχουν όλοι χαλαρώσει και αντιμετωπίζουν με ωχαδερφισμό τα πάντα. Οι γονείς που δουλεύουν και κουράζονται να ασχοληθούν με τα παιδιά τους, αφήνοντάς τα να σερφάρουν στο ίντερνετ, οι δάσκαλοι που απλά πηγαίνουν να κάνουν μία δουλειά κι όχι το λειτούργημά τους, η κοινωνία που είναι μονίμως μέσα στα νεύρα και με την πρώτη είναι όλοι τους έτοιμοι για καβγά και η αλυσιδα συνεχίζεται μέχρι να σπάσει ένας κρίκος με το θάνατο ενός και να δημιουργηθεί μία καινούργια και λοιπά και λοιπά….

Καλό Πάσχα σε όλους.

Ωραία που ‘ναι η Κυριακή

… μα να ‘ταν πιο μεγάλη…

Από την ημέρα που φέραμε το θηριάκι στο σπίτι, είναι ελάχιστες οι μέρες που θυμάμαι να είμαστε μόνοι μας. Μόνοι μας εννοώ, εγώ, ο καλός μου και το θηριάκι μας. όλο και κάποιος φίλος ή συγγενείς θα βρίσκεται… για γιαγιάδες και παππού δε συζητώ… μόνιμοι κάτοικοι πλέον.

Σάββατο βράδυ επικρατούσε πανικός από φωνές, κανακεύματα, γελάκια, φωνές… ένα ντεπόν στο τέσσερα παρακαλώ και περιποιημένο. Όταν πλέον πέσαμε να κοιμηθούμε το νευρικό μου σύστημα (το ποιο;), αποφάσισε να με εκδικηθεί και να μη με αφήσει να χαλαρώσω καθόλου.
“Έτσι είσαι κυρία μου, μου φώναζε μια φωνή από μέσα μου, τώρα θα σε τσακίσω εγώ για να δεις πώς είναι”.
Μήπως είμαι η Ζαν ντ’ Αρκ, αναρωτιόμουν στο σκοτάδι…
“Δυο φωνές μου φωνάζουν, δυο φωνές με τρελαίνουν…” συνέχιζε κάποια άλλη φωνή γνωστής αοιδού… πού την θυμήθηκα τέτοια ώρα;;;;

Κάτι πρέπει να κάνω, σκέφτηκα αφ εαυτού μου και γύρισα πλευρό να ξαποστάσω….
…αμ δε ρώτησα τον ξενοδόχο στο δίπλα δωμάτιο, που έχασε την πιπίλα του και άρχισε τις φωνές… ΝΑ ΦΟΥΝΤΑΡΩ ΤΩΡΑ Ή ΑΦΟΥ ΔΩΣΩ ΤΗΝ ΠΙΠΙΛΑ;;;;

Κυριακή πρωί λοιπόν και αφού το θηρίο έφαγε τη φρουτόκρεμα μια ιδέα κατέβασε το άγρυπνο σκαρπέλο μου. Έκλεισα το σταθερό και τα κινητά μας τηλέφωνα, έντυσα το θηρίο και πήρα σε μια τσάντα τα απολύτως απαραίτητα… που ζύγιζαν τουλάχιστον 20 κιλά, ξύπνησα τον καλό μου και εξαφανιστήκαμε. Παραλία, Ζούμπερι, καφές, La Costa, θηρίο στο καρότσι, Κυριακάτικες εφημερίδες απλωμένες στο τραπεζάκι, κινητά των γύρω να χτυπάνε κι εμείς να κοιταζόμαστε και να χαμογελάμε πονηρά ο ένας στον άλλον.. τι δύσκολη που έχουμε κάνει μόνοι μας τη ζωή μας. Τι ωραία που είναι η ζωή χωρίς κινητό τηλέφωνο!

Μεσημεράκι πήγαμε σε μια ταβερνούλα για φαγητό… το θηρίο συμπαραστάστης στη συνομοσία δεν γκρίνιαζε, δε φώναζε παρά μόνο γελούσε ευχαριστημένος (βρε λες να καταλαβαίνει  το χαζουλάκι μου;!)

Στην επιστροφή αποφασίσαμε να μην εμφανιστούμε ακόμα. Μπήκαμε στο σπίτι μας, πήραμε το θηριάκι στο κρεβάτι μας, κάτι που το έχουμε κάνει ελάχιστες φορές και πέσαμε κι οι τρεις μας για έναν διώρο ύπνο, που κατέληξε με τα στριγκλίσματα χαράς του θηρίου. Τον είχαμε στη μέση και στιφογυρνούσε το κεφάλι του πότε δεξιά και πότε αριστερά,  με την ευτυχία ζωγραφισμένη στο πρόσωπό του, τα ποδαράκια του να χτυπάνε το πάπλωμα και τις φωνές του να γεμίζουν το σπίτι…. αφού τον τσιμποφάγαμε για να τον κάνουμε να ξεκαρδίζεται, αποφασίσουμε να ανοίξουμε τα τηλέφωνά μας… 20 κλήσεις εγώ 21 ο καλός μου (με έφαγε)…

…ημιτελές…

Απάνεμο λιμάνι στην άκρια του δειλινού
γοργοπατείς σε θάλασσα μαβιά και λεία
και κουλούριάζεσαι με γοργόνας χρυσοκέντητο μανδύα

Νυχτερινά λαλήσματα σε όνειρα φευγάτα
για μελωδία έχουνε γλυκόπιοτα φιλιά
και σύντροφο πιστό εκεί έξω στη στεριά…

Το κρύο είναι τσουχτερό!

Κάθησε στο μπαλκόνι της φορώντας το χοντρό μπουφάν της. Το κρύο ήταν τόσο τσουχτερό που ερχόταν σε πλήρη αντίθεση με τον εσωτερικό της κόσμο. Η νύχτα είχε λούσει την πόλη με ένα γκρίζο πέπλο και οι ήχοι που ακούγονταν από την κοντινή λεωφόρο ήταν λιγοστοί.

Πήρε μια βαθιά ανάσα και χαμογέλασε στη θύμηση του πειράγματος που της κάνει πάντα ο άντρας της σε αυτή την κίνηση: Μ’ αρέσει το ύφος που παίρνεις όταν εισπνέεις με τέτοια ευχαρίστηση το καυσάεριο.
Κι όμως δεν ήταν αυτός ο λόγος της ευχαρίστησης της. Ρουφούσε τη χαρά, που παραλίγο να είχε χάσει. Τις ελπίδες, που τις είχε καταχωνιάσει για αρκετό καιρό σε κάποιο κλειδωμένο συρτάρι. Την ευτυχία, που με τα ίδια της τα χέρια την ξήλωνε και δεν είχε καταλάβει το κακό που πήγαινε να κάνει.

Και νατην τώρα. Στο μπαλκόνι της, με τους βολβούς φρεσκοφυτεμένους στις γλάστρες της να αδημονεί για τη στιγμή που θα γίνουν πολύχρωμα λουλούδια, με τον καλό της να κοιμάται στην κρεβατοκάμαρά τους, κρατώντας ως συνήθως το τηλεκοντρόλ στο χέρι και τον πρίγκηπά τους, που επιτέλους αποφάσισε να γίνει άνθρωπος και να κοιμάται τις νύχτες….

Ωραία η αναπόληση…… αλλά το κρύο δεν αντέχεται!

Κάνει Ν Υ Σ Τ Α

Μια βόλτα σε μια παραλία, μια έξοδο για να δεις μια ταινία στο σινεμά, ένα μεσημέρι κυριακής σε μια καφετέρια της Καστέλας, μια βραδιά στο Σταυρό του Νότου… απλά και μικρά πράγματα κι όμως μου έχουν λείψει.

Ο μπαγάσας με έχει εξαντλήσει. Φταίω κι εγώ, αλλά δεν μπορώ να κάνω ό,τι μου λένε. Άστον στην κούνια να κλάψει λένε και σε δυο τρία βράδια θα στρώσει. Πώς είναι δυνατόν να τον αφήσω να κλαίει κι εγώ να κάθομαι απλά και να τον ακούω;

Τι λέτε ρε; Ας μου βγάλει την πίστη. Γιατί τον έφερα δηλαδή στον κόσμο; Για να τον ταλαιπωρώ; Για να τον έχω αγκαλίτσες και φιλάκια όταν γελάει και μετά στα δύσκολα να τον αφήνω να σπαρταράει στην κούνια;

Κάποια στιγμή θα στρώσει. Τα πρώτα εκατό χρόνια είναι δύσκολα δε λένε;

Φιλάκια στις μουρίτσες σας, καλό μας μήνα… πάω για ύπνο πριν ξυπνήσει το θηρίο!!!

Γράμμα στον άγιο Βασίλη

Αγαπημένε μου άγιε Βασίλη, είμαι το Νικάκι. Φέτος ήμουν πολύ καλό παιδί. Φρόντιζα το σπίτι μου και προσπαθούσα να γίνω καλή μαγείρισσα (τα ψιλοκατάφερα δεν μπορώ να πω), Έκανα με την ψυχή μου ό,τι περνούσε από το χέρι μου για να είναι καλά οι άνθρωποι που αγαπάω και να μην έχουν κανένα παράπονο από εμένα. Ταλαιπωρήθηκα πολύ, αλλά στο τέλος έφερα τον γιο μου στη ζωή και πλέω σε πελάγη ευτυχίας.

Γι αυτό το λόγο δε θα σου ζητήσω υλικά αγαθά. Τώρα αν εσένα σου περισσεύει καμία μεζονέτα προς παραλία μεριά κι ένα Αudi Α4 που θέλει ο καλός μου, καλοδεχούμενα είναι, αλλά άλλα είναι εκείνα που θέλω.

Θέλω να ρίξεις με τη χούφτα σου μια δόση υγείας μέσα στο σπιτικό μου και να έχεις γερό το μωράκι μου, πρωτ’ απ’ όλα. Επίσης μία μεζούρα χαράς και γέλιων και ευτυχίας δε θα ήταν άσχημη, καθώς και μία πρέζα ύπνου πάνω στο μπεμπάκι μας, μπας και κοιμηθούμε καθόλου. Όλα αυτά θα ήθελα σε παρακαλώ να τα πασπαλίσεις με άπειρη αγάπη και χρυσόσκονη (ρίξε και κανένα σκόρδο για να σκάνε οι οχτροί). 

Αυτά θα ήθελα άγιε Βασίλη μου

Σ’ αγαπώ πολύ άγιε Βασίλη μου, σ’ αγαπώ μέχρι τον ουρανό!

* Τα μελαμακάρονα και οι κουραμπιέδες που θα βρεις πάνω στο τραπέζι είναι από τα χεράκια μου, μην τα φας…  για καλό και για κακό!!!

Καλά Χριστούγεννα και καλές γιορτές σε όλους σας

Παλιό στιχάκι…

Αναμοχλεύεις όνειρα
που άφησες στη μέση.
Πίστεψες σε θάλασσες
που ναυάγια είχαν δέσει.
Τόλμησες κι έφυγες ταξίδια μακρινά
δε μετάνιωσες…
είδες όμορφα πια τα δειλινά!