Χαρά σ’ αυτούς που πιάστηκαν στο δόλωμα της ζωής και σπαρτάρησαν μέσα στα δίχτυα της.
Αν τα τρύπησαν και ξαναβγήκαν στο πέλαγος, το ‘καναν μόνο και μόνο για να ‘χουν τη χαρά να ξαναπιαστούν.
Από το τετράδιο της Αλκυόνης Παπαδάκη
Εν αναμονή Σαββατοκύριακου, τι Σαββατοκύριακου δηλαδή, άλλες χρονιές θα ήμουν εν αναμονή διακοπών. Θα έκανα λίστα στον υπολογιστή με το τι πρέπει να πάρω μαζί μου για εμένα και τον καλό μου, θα έψαχνα να βρω στο ίντερνετ μέρη και παραλίες που θα ήθελα να επισκεφτώ, θα πήγαινα να αγοράσω διάφορα μπλιμπλίκια, που θα μου ήταν κατά ένα μεγάλο ποσοστό άχρηστα, θα αγόραζα πέντε με έξι βιβλία κλπ κλπ.
Φέτος είμαι εν αναμονή της γέννας. Θα πάω να ψάξω πιτζάμες για να ετοιμάσω τη βαλίτσα του μαιευτηρίου, θα τσακωθώ άλλη μία φορά με μαμά και πεθερά γιατί δε θέλω να πάρω νυχτικά. ΔΕ ΘΕΛΩ ΛΕΜΕΕΕΕΕ!!!! Θα πρέπει να κατέβουμε στο Πασαλιμάνι να πάρουμε φορμάκια του Ολυμπιακού για τον μάγκα που θα έρθει, μακάρι να είμαι σε θέση να πάμε και για κανέναν καφεδάκο στο μικρολίμανο. Να ετοιμάσω όλα τα χαρτιά με τις εξετάσεις που πρέπει… κλπ κλπ.
Λέμε επιτέλους να ασχοληθούμε με το πώς θα διαμορφώσουμε το δωμάτιο του μικρού. Εγώ θέλω να το κάνουμε διαστημικό, ο άλλος (έτσι τον αποκαλώ όποτε διαφωνούμε) θέλει να το κάνει εντελώς θαλασσινό. Θα φωνάζει για τα πολλά βιβλία μου και το πότε θα αποφασίσω να τα βάλω σε κούτες… προβλέπεται διαφωνία… άρα νεύρα… άρα θα εκτονωθώ και πάλι… κρόσσια τα νεύρα της εγκυμονούσας!!!
Μια χρονιά χωρίς διακοπές σε κάποια παραλία.
Μια χρονιά με την πιο γλυκιά προσμονή του κόσμου.
Παραλία θα γίνει η αγκαλιά μου για να τον δεχτώ και να τον νανουρίσω.
Αστέρια η αγάπη μου… αμέτρητη και φωτεινή
Διασκέδαση τα γέλια του, που θα πλημμυρίζουν μελωδικά τα δωμάτια του σπιτιού μας
Κι Έρωτας όλες οι στιγμές που θα μοιραζόμαστε καθώς θα τον κοιτάμε να κοιμάται, να γελάει, να γκρινιάζει… ίσως και οι προσπάθειες να τον κρατήσουμε λίγο παραπάνω κοιμισμένο μπας και κάνουμε κι εμείς τίποτα…. ΚΡΟΣΣΙΑ ΛΕΜΕ ΤΑ ΝΕΥΡΑ ΤΗΣ ΕΓΚΥΜΟΝΟΥΣΑΣ!!!!
Ποιος τις χρειάζεται τις διακοπές φέτος;
Νευράκια τσαταλάκια και ορμόνες που χορεύουν σε χιπ χοπ ρυθμούς. Αυτή ήταν η απάντησή μου στην ερώτηση του γυναικολόγου «πώς πάνε τα κέφια;»
Γιατί να του πω ψέματα, αφού έτσι ακριβώς πάνε τα κέφια. Εκεί που είμαι μέσα στην τρελή χαρά κι ευτυχία και γελάω με το γιο μου που κάνει κολοτούμπες και βλέπω την κοιλιά μου να κουνιέται πέρα δώθε, εκεί ακούω κάτι και με κάνει έξαλλη… και στο καπάκι, μπορεί να ρίξω κι ένα κλάμα… έτσι βρε παιδάκι μου για να υπάρχει ποικιλία.
Ο καημένος ο αγαπημένος μου, ευτυχώς, έχει Ιώβεια υπομονή. Με αφήνει και ξεσπάω, ξέρει πότε να με πλησιάσει και πότε να κρατάει αποστάσεις ασφαλείας κι έτσι η συμβίωσή μας είναι αρμονική. Όχι ότι τα πυρά μου δεν τον σημαδεύουν καμιά φορά, αλλά περιμένει τα μέσα του Σεπτέμβρη μάλλον για να μου τα σούρει μαζεμένα :P
Ο πιτσιρίκος μου είναι πολύ καλά λέει ο γιατρός. Πολύ γλυκός, σε τέτοιο βαθμό που μου δημιούργησε ζάχαρο και πρέπει να κάνω 3 ενέσεις ινσουλίνης την ημέρα… αλλά τι να τον κάνω, θα τον κρατήσω!!! Ο αιματοκρίτης πότε ανεβαίνει, πότε κατεβαίνει, η πίεσή μου έχει πιάσει πάτο… αλλά… όλα πάνε μια χαρά!
Είναι η πρώτη φορά που δεν γκρινιάζω για τις στερήσεις που υφίσταμαι. Και αυτό αποδεικνύει όλα όσα μου έλεγαν παλιά, ότι δηλαδή σε αλλάζει ένα παιδί. Πού να τον σφίξω και στην αγκαλιά μου δηλαδή.
Οι έξοδοι μας περιορισμένοι, αλλά όταν καταφέρνουμε να πάμε μια βολτίτσα, πάντα κατά το απόγευμα, βολτάρουμε στη θάλασσα χέρι χέρι και κάνουμε όνειρά. Πώς θα φτιάξουμε το δωμάτιό του, πώς θα διαμορφώσουμε το χώρο του σαλονιού για να παίζει, πόσο πολύ θα γελάω όσο φαντάζομαι μία μικρογραφία του καλού μου να βλέπει τον Ολυμπιακό να χάνει και να τσαντίζεται προσπαθώντας να μιλήσει σωστά και να βρίσει τους παίχτες…
Σε παρακαλώ Θεέ μου, μη γελάς με τα όνειρά μου, όχι και αυτή τη φορά!
Αυτό τον καιρό είμαι στον κόσμο μου. Μάλλον βέβαια αυτό το έχετε καταλάβει, αλλά νομίζω ότι είμαι ολίγον τι δικαιολογημένη. Το μωράκι μεγαλώνει, εγώ έχω κάποια προβληματάκια υγείας, αλλά με σωστή αντιμετώπιση όλα θα πάνε καλά (ντόκτορ σπίκινγκ).
Διαβάζω όμως, πολύ και ό,τι πέσει στα χέρια μου… και το παρακάτω θέλησα να το μοιραστώ μαζί σας… μου άρεσε πολύ… ίσως γιατί το έχω νοιώσει και είναι κάτι που εύχομαι σε όλους να τους κάτσει.
απόσπασμα από το εκπληκτικό βιβλίο της Λένας Μαντά «Το σπίτι δίπλα στο ποτάμι»
Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να κρατάτε απόσταση ασφαλείας από το προπορευόμενο όχημα διότι στο κενό που αφήσατε μπορεί να «χωθεί» κάποιο άλλο όχημα φέρνοντας σας σε ακόμα πιο δύσκολη θέση.
Όσο πιο γρήγορα διασχίσετε ένα κόκκινο φανάρι, τόσο μειώνονται οι πιθανότητες να συγκρουσθείτε με άλλο όχημα.
Ποτέ μα ποτέ μην ακινητοποιήσετε το όχημα σας σε πινακίδα “STOP”. Τα οχήματα που σας ακολουθούν δεν θα περιμένουν αυτή την αντίδραση σας, με αποτέλεσμα να καρφωθούν» πάνω σας.
Ποτέ μην κλείσετε το δρόμο σε ένα σαραβαλάκι. Ο οδηγός του δεν έχει τίποτα να χάσει.
Το φρενάρισμα πρέπει να γίνεται όσο πιο αργά μπορείτε για να σιγουρέψετε την καλή λειτουργία του ABS, το οποίο με τη σειρά του θα σας ανταμείψει με ένα χαλαρωτικό μασάζ του ποδιού σας. Για τους μη κάτοχους ABS είναι μια ευκαιρία να τεντώσουν τα πόδια τους.
Μάθετε να αλλάζετε λωρίδες με γρήγορους χειρισμούς. Χάρις στον υπουργό συγκοινωνιών, η Ελλάδα έχει μετατραπεί σε μια απέραντη πίστα με τρύπες-κλειδιά οι οποίες έχουν τοποθετηθεί σε καίρια σημεία για να ελέγξουν τα αντανακλαστικά σας.
Είναι παράδοση στην Ελλάδα να κορνάρεις μόλις ανάψει το πράσινο φανάρι ακόμα και αν είστε πρώτος σ’ αυτό.
Πάντα θα υπάρχει ένας πολύ καλός λόγος για τον οποίο εσείς θα βιάζεστε. Αντιθέτως όλοι οι υπόλοιποι οδηγοί των οχημάτων που θα συναντήσετε στον δρόμο σας δεν έχουν ιδέα γιατί πήραν τους δρόμους σήμερα.
Οι προστατευτικές ζώνες είναι επικίνδυνες. Έρευνες στην Ελλάδα έδειξαν ότι χιλιάδες crash test κάνουν λάθος. Άμα είναι γραφτό σου, θα πας κι ας φοράς ζώνη…
Ανεξαρτήτως άσματος, το στερεοφωνικό του οχήματος σας πρέπει να παίζει στο φουλ. Με αυτό τον τρόπο διασκεδάζετε τους πεζούς που περιμένουν υπομονετικά πότε θα τους δώσει κάποιος προτεραιότητα να διασχίσουν την διάβαση.
Πρέπει να σηκώσουμε τα χαλιά
Μ’ αρέσει που μιλάς στον πληθυντικό, αφού εγώ θα τα σηκώσω.
Ναι, το ξέρω καρδιά μου, αλλά εγώ θα σε παρακολουθώ και θα σου λέω και τι κάνεις λάθος.
Μια λοξή ματιά με κάρφωσε, αλλά ευτυχώς κρατήθηκε.
Πρέπει επίσης να κάνουμε και κανένα ξεσκόνισμα στα ψηλά που εγώ δε φτάνω, όπως και να ρίξουμε κανένα σφουγγάρισμα, γιατί σε λίγο βλέπω να υποδεχόμαστε καμία Τερέζα για παρέα.
Μάλιστα, κατάλαβα… Φαγητό θα κάνεις εσύ ή να παραγγείλουμε για να κάθεσαι να με επιβλέπεις συνέχεια;
Τώρα γίνεσαι υπερβολικός, εγώ θα σου βάλω και μουσικούλα και κάθε τόσο θα σου λέω ότι το παιδάκι μας κάνει τούμπες στην κοιλίτσα μου για να χαίρεσαι και να συνεχίζεις με χαμόγελο.
Αυτή τη φορά η ματιά ήταν πιο φαρμακερή… ένα πράγμα του στυλ: Θα βγει, δε θα βγει με το καλό ο γιος μου, θα σε κάνουμε υπηρέτρια, έτσι απλά για να μάθεις τώρα να το ευχαριστιέσαι.
Α, ξέχασα να σου πω, πρέπει να ανεβάσουμε και τα χειμερινά και να κατεβάσουμε τα καλοκαιρινά
Εξακολουθείς να μιλάς στο πληθυντικό….
Καρδούλα μου, δεν είπαμε ότι τα μοιραζόμαστε όλα; Εσύ θα δουλεύεις κι εγώ θα κουράζομαι….
Μάλλον το είχα παρατραβήξει.
Περάσαμε ένα Σάββατο με γέλια. Ο καλός μου σαν καλή νοικοκυρά να κάνει ακόμα και αυτά που μπορούσα εγώ, αλλά να γκρινιάζει, έτσι απλά για να πει ότι τουλάχιστον αντιστέκεται.
Εγώ να προσπαθώ να βοηθήσω και κάθε τόσο να ξεφυσάω σαν τη μπρέσκα,αλλά θα ήμουν και γαϊδούρα να μη δείχνω ότι τουλάχιστον κάτι κάνω.
Παραγγείλαμε φαγητάκι απ’ έξω, πού να τον βάζω τώρα να μαγειρεύει με τόσες δουλειές που είχε ο καημένος …
Μέχρι που ήρθε το βράδυ και τον αποζημίωσα… γέμισα τη μπανιέρα νεράκι και αφρόλουτρο και αφού τον άφησα πέντε λεπτά να χαρεί τις μπουρμπουλήθρες, πήγα κι εγώ και χώθηκα…στριμώχνοντας τον εννοείται… για να πλατσουρίσουμε παρέα….
Ε μην τα θέλει και όλα δικά του….
Καλή εβδομάδα και καλό μήνα σε όλους μας!!!
Δε θα θελήσω να πλάσω τα όνειρά σου
παρά μόνο να σε οδηγήσω προς αυτά που μόνος σου θα κάνεις…
κάποια φορά θα πέσεις
Μα εγώ θα είμαι εκεί για να σου δώσω το χέρι μου να σηκωθείς…
κι ένα χάδι… για να συνεχίσεις
Θα πληγωθείς και σίγουρα θα πληγώσεις
Θα κάνεις λάθη, ποιος δεν έκανε;
θα μάθεις από αυτά και θα γίνεσαι καλύτερος…
Θα κακιώσεις, αλλά εύχομαι να μην κρατήσεις ποτέ κακίες…
Εμένα μόνο άσε μου λίγο χώρο παραπίσω να σε βλέπω, να σε χαίρομαι
και να σε αγαπάω…
Είχε πολύ καιρό να μείνει μόνη της στο σπίτι κι ακόμα περισσότερο να την πιάσουν εκείνες οι μαζοχιστικές καταθλιπτικές τάσεις, που μόνο εκείνη απολάμβανε.
Είχε επίσης μήνες να πιει και λίγο κρασάκι, πράγμα που ο γιατρός δεν της το είχε απαγορέψει, όχι τουλάχιστον εντελώς.
Έκανε ένα ζεστό μπάνιο, άνοιξε την μπαλκονόπορτα για να χαζεύει την καινούργια κόκκινη τριανταφυλλιά, που αγόρασε την Κυριακή, έβαλε να παίζει ο Αλκίνοος με τον Μάλαμα και τη Χαρούλα, από εκείνη τη βραδιά στο Λυκαβηττό, που συμμετείχε κι εκείνη τραγουδώντας, χορεύοντας, αναπολώντας, λησμονώντας, κλαίγοντας…
«Ζωή μου που είσαι άδεια, γέλα λίγο αν μ’ αγαπάς….». Ήταν άδεια τότε η ζωή της άραγε και το ένοιωθε τόσο έντονα το τραγούδι ή το είχε μεγαλοποιήσει; Όπως και να ‘χει πονούσε πολύ. Κοίταζε τον ουρανό και πάλευε να πιαστεί από κάποιο περαστικό σύννεφο, να ταξιδέψει μαζί του στο άπειρο, να περιπλανηθεί στο άγνωστο, απλά και μόνο για να χαθεί. Για να μην αντιμετωπίσει τις καταστάσεις που ήξερε ότι θα πονέσουν, δεν ήξερε ακόμα ποιον, αλλά ήξερε ότι θα ταρακουνούσε κόσμο.
Η πρώτη γουλιά από το κρασί έφερε στα χείλη της τη δροσιά φιλιών εφηβικών, αθώων και χαμογέλασε. Τότε που όλα φαίνονταν απλά στη ζωή, τότε που θεωρούσε ότι δεν υπήρχε κακία, μίσος, παρά μόνο καλοί άνθρωποι. Χαμογέλασε ξανά… γλυκόπικρα αυτή τη φορά.
Κατέβασε άλλη μια γουλιά κι η δροσιά της εφηβείας έγινε πίκρα των μεγάλων . Εκείνων που άλλα λένε κι άλλα κάνουν, εκείνων που σου χαμογελάνε αρκεί να πας με τα νερά τους, αλλιώς σε δαγκώνουν, επειδή εσύ ξέφυγες σε κάποιον παραπόταμο και δεν κολύμπησες στις θάλασσές τους….
«Θα περπατήσω μοναχός κι αυτό το βράδυ….» ακούγεται η Χαρούλα να διαλαλεί και το χαμόγελο επέστρεψε στα χείλη. Μοναχός; Μπα, όχι. Εκείνη επέλεξε κι είναι ευτυχισμένη με την επιλογή της, ήρεμη και κατασταλαγμένη. Αγαπάει, χωρίς όρους, αγαπιέται όσο κανείς άλλος δεν την αγάπησε και πλέον έχει έναν μπόμπιρα να κολυμπάει μέσα της και κάθε μέρα να την κλωτσάει όλο και πιο πολύ. Ποτέ της δεν πίστευε ότι θα υπάρχει ένας άντρας που θα την κλωτσάει κι εκείνη θα χαζογελάει… κοίτα πώς τα φέρνει ο καιρός!!!
Στην τελευταία γουλιά, άνοιξε και η πόρτα. Μπήκε εκείνος χαμογελαστός.
«Δε σου έχω πει να μην ακούς τέτοια πράγματα; Μη μου βγάλεις τον γιο μου μαλάκα θα σε σκίσω κακομοίρα μου». Έκλεισε το cd και στη θέση της Χαρούλας ακούστηκε ο Γονίδης.
«Παναγιά μου… τρελό θα το βγάλουμε το βλαστάρι μας με τέτοιες μουσικές εναλλαγές», σκέφτηκε και χώθηκε στην αγκαλιά του!
 | salerosa στο Μας έπιασε το φι… |
 | silia στο Διακοπές; |
 | Seagull στο Μας έπιασε το φι… |
 | island στο Μας έπιασε το φι… |
 | stalagmatia στο Διακοπές; |
 | Πάικτης στο Διακοπές; |
| stalagmatia στο Διακοπές; |
 | garbofanoula στο Διακοπές; |
| Seagull στο Διακοπές; |
| stalagmatia στο Δελτίο Ειδήσε… |
