You are currently browsing the monthly archive for Οκτωβρίου 2007.
Σε θάλασσα ακούραστη να σ’ αρμενίζω
Με την αρμύρα της, το μέτωπό να σου δροσίζω
Τραγούδι ερωτικό του ανέμου σε πλανεύει
Κι ένας αλήτης έρωτας αλλού μας παρασέρνει
Τις έννοιες σου όλες εγώ θα τις ξορκίσω
Και με φιλί μεθυστικό θα σε ποτίσω
Ταξίδι μακρινό μαζί θέλω να πάμε
Τις μαύρες σκέψεις μου να μη θυμάμαι
…της απογευματινής βόλτας στη θάλασσα, που μου υποσχέθηκες…
Θέλησα να σου πω: Μην απελπίζεσαι, είναι όμορφη η ζωή. Τα μάτια σου είχαν έτοιμη την απάντηση: Ποια ζωή;…Κι έτσι σώπασα…Θέλησα να σου πω πως δε θα αφήσω να πάθεις κακό, αλλά ήξερα πως δεν μπορώ να πραγματοποιήσω την υπόσχεσή μου…Κι έτσι σώπασα…
Θέλησα να πάρω λίγο από τον πόνο σου, αλλά και σε αυτό άχρηστη ήμουν. Κάθισα να σε παρακολουθώ σιωπηλά…
Κι ευχήθηκα, με όλη τη δύναμη της ψυχής μου, να λυτρωθείς… ακόμα κι αν η λύτρωσή σου είναι ταξίδι αιώνιο. Τόσο άχρηστη είμαι, που ευχήθηκα το θάνατό σου.
Ήταν πάντοτε αυτό που λέμε η ψυχή της παρέας.
Ήταν εκείνος που όλοι ήθελαν να είναι κοντά του, όχι για να πάρουν λίγη από τη λάμψη του, αλλά για να ξεχάσουν τα προβλήματά τους και να γελάσουν με τα πετυχημένα αστεία του. Ήταν εκείνος που πάντα έτρεχε σε όλους, εκείνος που κάθε φορά που μάζευε κόσμο στο σπίτι του, ήξερες πως αν αργήσεις δε θα υπάρχει ένα μέρος να ακουμπήσεις το ποτό σου από τον πολύ κόσμο. Παρ’ όλα αυτά, όσο κουρασμένος και να ήσουν ήθελες πολύ να πας.
Παντρεμένος 20 χρόνια, από είκοσι χρονών παιδί, αγαπημένος με τη γυναίκα του και με άπειρες προσπάθειες να κάνουν ένα δικό τους παιδί. Γεννημένος για να γίνει πατέρας, με απίστευτη λατρεία απέναντι στα παιδιά. Η μοίρα τους βοήθησε, μετά από προσπάθειες με εξωσωματική να κάνουν ένα αγοράκι. Έναν άγγελο που τον βαφτίσαμε την προηγούμενη Κυριακή.
Ήταν η πρώτη φορά που τον έβλεπα τόσο ευτυχισμένο. Πάντα γελούσε, αλλά αυτή τη φορά ήταν γεμάτος και το έδειχνε.
Τη Δευτέρα δεν αισθανόταν καλά και μπήκε στο νοσοκομείο. Κάτι με το συκώτι του του είπαν οι γιατροί και τον τρέλαναν στις εξετάσεις, χωρίς να του λένε τίποτα. Σήμερα βγήκε το πόρισμα.
Καρκίνος!
Άλλος ένας Βασίλης της ζωής μου που θα φύγει εξαιτίας του καρκίνου. Η κατάστασή του είναι λένε μη αναστρέψιμη. Αυτός ο άνθρωπος προσπαθούσε μια ολόκληρη ζωή να κάνει ένα παιδί και τώρα που τα κατάφερε, δε θα προλάβει να το ακούσει να τον λέει μπαμπά, δε θα προλάβει να τον δει να πηγαίνει στο σχολείο. Δε θα προλάβει να ζήσει με τον γιο του, τον γίγαντα, έτσι τον έλεγε από την ημέρα που γεννήθηκε.
Κι εγώ σε λίγο θα φύγω από το γραφείο για να πάω να τον συναντήσω. Και θα πρέπει να είμαι γελαστή. Και θα πρέπει, όπως πάντα να κάνω μαζί του τις χαζομάρες (είμαστε οι “καραγκιόζηδες” του σογιού, έτσι μας λένε όλοι). Θα πρέπει να ξεχάσω τι γίνεται, γιατί ακόμα ο ίδιος δεν το ξέρει και να είμαι κεφάτη. Θα πρέπει να τον πειράζω και εκείνος να μου κάνει τα γνωστά του αστεία και όλοι να γελάνε.
Πώς; Πώς όταν το δάκρυ είναι στην άκρη του ματιού μου και παλεύω πεισματικά να του απαγορέψω να κυλήσει; Πώς, όταν θα τον βλέπω να βρίζει τους γιατρούς που ακόμα δεν έχουν βγάλει άκρη με τη διάγνωσή του και θα θέλει να πάει στο σπίτι να δει τον γιο του;
Κι εγώ τι να ευχηθώ; Να τελειώσει γρήγορα; Όταν έχω δει πώς γίνεται ο άνθρωπος που υποφέρει από καρκίνο. Όταν έχω ακούσει ουρλιαχτά πόνου. Τι να ευχηθώ;
- Ρε γιαγιά, μήπως είδες τα χάπια μου? Γράφανε lsd απέξω.
- Ρε άσε τα χάπια. Τους πράσινους δράκους στην κουζίνα τους είδες?
Μετά από πρόσκληση του Αντώνη και με μία μικρή καθυστέρηση, λόγω δουλειάς, κατάφερα τελικά να βρω λίγο χρόνο να σας δείξω τις κούπες που αυτό τον καιρό ξεδιψούν τη δίψα μου, με ποτίζουν με καφέ για να ανοίξουν τα μάτια και γενικά με κάνουν να χαμογελώ, κάθε φορά που τις αντικρίζω.
Οι κούπες που βλέπετε είναι νέο απόκτημα. Δώρο μιας ξαδέρφης για να πίνω με τον καλό μου τον καφέ, τα απογεύματα που βρίσκουμε λίγο κοινό χρόνο. Η μία συμπληρώνει την άλλη. Τι εννοώ; Δείτε:
Η αγαπημένη μου ξαδέρφη βέβαια, σε ερώτηση του καλού μου, αν θεωρεί εμένα αγελαδίτσα ή εκείνον βόδι, απλά χαμογέλασε και μετά από πιέσεις απάντησε: Κύλησε ο τέτζερης και βρήκε το καπάκι!!! … Αν έχεις τέτοιους συγγενείς… τι να τους κάνεις τους εχθρούς (παράφραση το ξέρω, αλλά κολλάει στην περίσταση).
Τις ώρες του γραφείου είμαι λίγο πιο σοβαρή. Αυτόν τον καιρό ξανατονίζω, γιατί κατά καιρούς φέρνω και από μία διαφορετική κούπα. Αυτή την περίοδο έχω διαλέξει μία μεγάλη για να χωράει αρκετό καφέ… μπας και καταφέρνω να ξυπνάω… σπάνια τα καταφέρνω αν με ρωτήσετε, αλλά πάντα αξίζει η προσπάθεια.
Ελπίζω να μη θεωρηθεί διαφήμιση 
Καλή σας μέρα, καλή μας εβδομάδα (δύσκολη θα είναι πάλι, από άποψη δουλειάς, αλλά φοβούνται ωρέ τα παληκάρια);
P.S. Ξέχασα να δώσω συνέχεια στο παιχνιδάκι. Καλώ τους παρακάτω να μας αποκαλύψουν τις κούπες τους, αλλά να με συγχωρέσουν αν ήδη κάποιος άλλος το έχει ήδη κάνει. Δεν έχω προλάβει να δω τι γίνεται τις τελευταίες μέρες.
Καλώ λοιπόν την Candy, το Διδυμάκι μου την Φάβα, την Ηλιαχτίδα μας, το Ερωτάκι και την Μις Τάτυ και την Αύρα μας.
Μια ζωή θυμάμαι τον εαυτό μου να προσπαθεί, να φτιάχνει στέκια και καταφύγια για την ψυχή μου.
Κι όταν όλα ήταν έτοιμα κι έπρεπε να μπω μέσα να βολευτώ, μου ‘μπαινε ο διάολος και μου την άναβε.
Τι ‘ναι τούτα δω τα σκιάχτρα, μου ‘λεγε. Δεν είναι για σένα η λούφα παιδί μου. Πάλι πλαστογραφίες κάνεις;
Και βροντούσα κι εγώ ένα άει σιχτίρ και τα ‘κανα όλα κεραμιδαριό.
Όσο περνούν οι μέρες και διαβάζω αποσπάσματα από το Τετράδιο της Αλκυόνης Παπαδάκη, τόσο βρίσκω κομμάτια που μιλάνε στην ψυχή μου… σα να είμαι εγώ, σα να είναι ο καθένας από εμάς.
Έχω αρχίσει και μεταφέρω ένα ένα τα κεραμίδια για το νέο καταφύγιο της ψυχής μου, προσπαθώ να χτίσω γερά θεμέλια, έτσι ώστε μόλις εμφανιστεί ο διάολος ξανά να σιχτιρίσω εκείνον.
Έρχονται στιγμές που πολύ απλά δε χωράς στον εαυτό σου. Δε σου κάνει, δε σου αρκεί, νιώθεις αιχμάλωτος στο μέσα σου. Θέλεις να δραπετεύσεις, αλλά να πας πού; Χωρίς το καβούκι σου, γυμνός… για πού… και για πόσο;
Προσπαθείς να τα βρεις με αυτό που λένε συνείδηση.
Την καλοπιάνεις και της λες πως πάει πέρασε και δε θα ξαναγίνει, ελπίζοντας πως εκείνη με τον χρόνο θα πειστεί και θα σε συγχωρέσει. Ναι καλά!
Ήσουν κάθετη σε κάποια πράγματα. Εντελώς όμως. Εγώ ποτέ δε θα κάνω εκείνο, εγώ ποτέ δε θα έκανα το άλλο, ποτέ δε θα πω το τάδε. Κι όταν κάποιος σου έλεγε: Ποτέ μη λες ποτέ, απαντούσες πως ξέρεις πολύ καλά τι λες και πως ποτέ δε θα προδώσεις τις αρχές σου.
Κι έρχεται τώρα η συνείδησή σου και σου φτύνει κατάμουτρα τα ποτέ σου στη μούρη. Έπεσες στον βούρκο τους και σε ρήμαξανε, σε πνίξανε…
Ποτέ δε θα ξαναπείς ποτέ….
Είχε κανονίσει ότι θα πάει στην έναρξη από την πρώτη μέρα που είδε την αφίσα στη στάση του λεωφορείου. Του είχε τηλεφωνήσει, απλά για να του το πει, ήξερε πως δεν υπήρχε περίπτωση να της πει όχι, παρ’ όλο που θα έπρεπε να ταξιδέψει αμέσως μετά τη δουλειά του για την Αθήνα.
Χρόνια τώρα, όποτε πήγαινε να τον ακούσει, η παρέα της ήταν η ίδια.
Κι έτσι Παρασκευή βράδυ, βρέθηκαν οι δυο τους να ανηφορίζουν στα στενά της Πλάκας και να θυμούνται στιγμές από συναυλίες ή εμφανίσεις του, που είχαν πάει για να απολαύσουν τη μοναδική του φωνή. Έστριψαν στην Κυδαθηναίων και είδαν τον κόσμο απ’ έξω να περιμένει. Έφηβοι που περίμεναν στην ουρά για να πάνε στο μπαρ και να πιουν μια μπύρα, όπως εκείνοι έκαναν παλιά. Νέοι που είχαν κλείσει τραπέζι και είχαν σχηματίσει μια μικρότερη ουρά, μπαμπάδες με τα παιδιά τους… όλες οι ηλικίες ήταν και πάλι εκεί. Για να ακούσουν τον Βασίλη, τον από πάντα αγαπημένο της Βασίλη, στο Ζυγό. Μαζί του οι Σταρόβας με το εκπληκτικό του χιούμορ, ο Μπουλάς με τις παλιές του ροκιές και τα καταπληκτικά σκετσάκια του με τον Ζουγανέλη, ο Μαχαιρίτσας, με την κιθάρα του και τις όμορφες μπαλάντες του.
Ανέβηκαν και παρήγγειλαν το κρασί τους περιμένοντας να ξεκινήσει το πρόγραμμα.
Πρώτη φορά που άκουσε τον Βασίλη ήταν σε μία κασέτα του αδερφού της… Βασίλης κι εκείνος στο Σ’ ακολουθώ του Μάνου. Δεν ήταν 11 χρονών και τον είχε ρωτήσει πώς γίνεται να χωράει κάποιος στο λαιμό του άλλου. Εκείνος τη σήκωσε ψηλά και της άφησε ένα απαλό φιλί στο λαιμουδάκι της. «Είδες; Εγώ τώρα χώρεσα στο λαιμό σου» της είχε πει και την κράτησε στην αγκαλιά του. Ο Βασίλης τραγουδούσε κι ο Βασίλης την αγκάλιαζε…….. και τώρα, σχεδόν είκοσι χρόνια μετά, ο ένας Βασίλης είναι ακόμα στη σκηνή και τραγουδάει, ο άλλος Βασίλης είναι εκεί ψηλά κι ένας τρίτος Βασίλης, ο ξάδερφος της, κάθεται δίπλα της και περιμένει μαζί της να ξεκινήσουν τα ταξίδι στη μουσική.
Γέλασε, ήπιε, τραγούδησε… αλλά και έκλαψε, όπως πάντα σε δύο τραγούδια. «Βρε μπαγάσα, περνάς καλά εκεί πάνω…» ρωτούσε ο Μπουλάς κι εκείνη κοιτούσε την άδεια καρέκλα δίπλα της και σκεφτόταν πόσο πολύ θα γούσταρε να τον είχε εκεί τον αδερφό της, να πίνει μαζί του το κρασί της κι απλά ν’ απολαμβάνει μαζί του το τραγούδι. Ένα τσιγάρο αναμμένο της προσφέρθηκε, δεν καπνίζει, αλλά πάντα σε αυτό το τραγούδι έχει την επιθυμία να κάψει το μίσος της για τη μοίρα τους αδερφού της, πάντα… πάντα κλαίει, πάντα καπνίζει και πάντα το τραγουδάει με κλειστά μάτια το ρεφρέν… περιμένοντας πάντα μια απάντηση… που ποτέ δεν έλαβε….
Η βραδιά συνεχίστηκε με άφθονο γέλιο, όμορφη ατμόσφαιρα και άλλα δύο μπουκάλια κρασί. Χαμογελούσε με τους έφηβους που είχαν στριμωχτεί στο μπαρ και χτυπιόντουσαν στις ροκιές του Βασίλη, κάποτε αποτελούσε μέρος τους.
Και ξαφνικά η γνωστή εισαγωγή… πάλι τα συναισθήματα άλλαξαν μορφή, πάλι η έλλειψή του αδερφού της της χτυπούσε με απίστευτη βιαιότητα την καρδιά κι έκανε ακανόνιστους τους χτύπους της…. «Ήταν λέει σα να μάκραινε ο δρομός, περπατούσες κι είχε πέσει η βραδιά και στο πλάι σου εγώ, με το βήμα μου αργό, σε κρατούσα αγκαλιά… ΜΑ ΔΕ ΣΕ ΕΙΧΑ…»
Πάντα τα μπουκάλια του κρασιού στις εξόδους της στον Βασίλη είναι τρία. Κάτι σαν θεσμός έχει καταντήσει πια. Ένα για εκείνη, ένα για τον ξαδερφό της κι ένα για το Βασίλη, τον άγγελό της….
«Δεν υπάρχεις… δεν υπάρχεις…. Δεν υπάρχεις… κι είσαι εδώ!!!!»
Καλό ταξίδι αλαργινό καράβι μου
στου απείρου και στης νυχτός την αγκαλιά
με τα χρυσά σου φώτα
Να ‘μουν στην πλώρη σου ήθελα να κοιτάζω γύρου
σε λιτανεία να περνούν τα ονείρατα τα πρώτα.
Η τρικυμία στο πέλαγος και στην ψυχή να παύει
Μακριά μαζί σου φεύγοντας, πέτρα να ρίχνω πίσω
Να μου λικνίζεις την αιώνια θλίψη μου, καράβι.
Δίχως να ξέρω πού με πας και δίχως να γυρίσω…
Το έλαβα με e mail και ομολογώ ότι γέλασα. Ελπίζω κι εσείς :)
……………………………………………………………………………………………………….
Θυμάστε το βιβλίο ‘Οι άντρες είναι από τον Άρη, οι γυναίκες από την Αφροδίτη’; Να ένα πρώτης τάξης παράδειγμα, προσφορά ενός άγγλου καθηγητή σε ένα αμερικανικό πανεπιστήμιο.
Σήμερα θα πειραματιστούμε με μια νέα μορφή διήγησης, τις παράλληλες ιστορίες. Η διαδικασία είναι απλή. Καθένας θα κάνει ζευγάρι με κάποιον άλλο, και ο ένας από τους δυο θα γράψει την πρώτη παράγραφο μιας σύντομης ιστορίας. Ο άλλος θα διαβάσει την πρώτη παράγραφο και μετά θα προσθέσει μια δεύτερη παράγραφο. Ο πρώτος θα διαβάσει την παράγραφο που πρόσθεσε ο δεύτερος και θα προσθέσει μια τρίτη και έτσι θα γραφτεί η ιστορία.
Θυμηθείτε να ξαναδιαβάζετε τι έχει γραφεί κάθε φορά, έτσι ώστε η ιστορία να έχει νόημα. Δεν πρέπει να μιλάτε μεταξύ σας για οποιοδήποτε λόγο, ό,τι θέλετε να πείτε πρέπει να το δίνετε μέσα από την ιστορία. Η ιστορία τελειώνει όταν και οι δυο συμφωνήσουν ότι βγήκε ένα συμπέρασμα.’
Αυτή η ιστορία παραδόθηκε από δυο άγγλους μαθητές μου: Ρεβέκα και Γκάρυ. (τα επίθετα κόπηκαν για να προστατευθούν οι …αθώοι 
Η Ιστορία: (πρώτη παράγραφος, ΡΕΒΕΚΑ)…
Στην αρχή, η Λάουρα δεν μπορούσε να αποφασίσει τι είδους τσάι ήθελε να πιει. Το χαμομήλι, που συνήθιζε να αποτελεί την πρώτη της επιλογή για παρόμοια τεμπέλικα βράδια μένοντας στο σπίτι, τώρα της θύμιζε πολύ τον Κάρλ, που κάποτε είχε πει, σε παλιότερες, ευτυχισμένες εποχές, οτι του άρεσε πολύ το χαμομήλι. Και ήθελε με κάθε τρόπο τώρα να κρατήσει τις σκέψεις της μακριά από τον Κάρλ. Η κτητικότητα του της ήταν αποπνικτική, και όταν τον σκεφτόταν, το άσθμα της άρχιζε να αγριεύει. Έτσι, το χαμομήλι ήταν εκτός συζήτησης.
(δεύτερη παράγραφος, ΓΚΑΡΥ)
Στο μεταξύ, ο Πρώτος Σμηνίας Κάρλ Χάρις, αρχηγός της επιτιθέμενης μοίρας που εδώ και λίγη ώρα είχε τεθεί σε τροχιά γύρω από τον Skylon 4, είχε πιο σημαντικά πράματα να σκεφτεί απο τις νευρώσεις μιας ελαφρόμυαλης ασθματικής χαζογκόμενας ονόματι Λάουρα, με την οποία είχε περάσει μια …βρώμικη νύχτα, περίπου πριν ενα χρόνο. ‘ Π.Σ. Κάρλ Χάρις στον γεωδαιτικό σταθμό 17, πορεία 1-1-9, ταχύτητα συγκλίνουσα σε δίνη 1′, μουρμούρισε στο μικρόφωνο της συσκευής κρυπτογραφημένων διαγαλαξιακών επικοινωνιών. ‘Πορεία πολικών συντεταγμένων επετεύχθη, κανένα σημάδι δραστηριότητας για την ώρ–’. Αλλά πριν προλάβει καν να κλείσει το κανάλι επικοινωνίας, μια μπλέ δέσμη σωματιδίων έλαμψε απο το πουθενά, σκίζοντας τη θωράκιση του αστρόπλοιου στον τομέα αποθήκευσης. Το τράνταγμα απο το χτύπημα τον πέταξε απο τη θέση του, στην άλλη μεριά του πιλοτηρίου.
(τρίτη παράγραφος, ΡΕΒΕΚΑ)
Χτύπησε το κεφάλι του και πέθανε σχεδόν ακαριαία, αλλά όχι πριν προλάβει να νιώσει ενα τελευταίο οδυνηρό συναίσθημα για την κτηνώδη συμπεριφορά του απέναντι στον ευαίσθητο ψυχισμό της μόνης κοπέλας που ποτέ είχε αισθήματα γι’ αυτόν. Σύντομα κατόπιν, η Γή σταμάτησε τις άσκοπες εχθροπραξίες της απέναντι στους φιλήσυχους αγρότες του Skylon 4. ‘Το Κονγκρέσσο Περνάει Νόμο για την Μόνιμη Απαγόρευση του Πολέμου και των Διαστημικών Ταξειδιών’, διάβασε η Λάουρα στην πρωινή της εφημερίδα. Τα νεα, την τάραξαν αλλά και ταυτόχρονα την έκαναν να βαρεθεί. Κοίταξε αφηρημένα απο το παράθυρο, ξαναθυμώμενη τα νιάτα της, τότε που οι μέρες περνούσαν χωρίς άγχη και σκοτούρες, χωρίς εφημερίδες, χωρίς τηλεόραση να την αποσπά απο εκείνο το αθώο αίσθημα του θαυμασμού προς όλα τα όμορφα πράματα γύρω της. ‘Γιατί πρέπει κανείς να χάσει όλη του την αθωότητα για να γίνει Γυναίκα;’, αναρωτήθηκε…
(τέταρτη παράγραφος, ΓΚΑΡΥ)
Ούτε που ήξερε οτι της έμεναν μόλις 10 δευτερόλεπτα ακόμα ζωής. Χιλιάδες μίλια πάνω απο την πόλη της, το πολεμικό αστρόπλοιο των Αντριανών εκτόξευε τον πρώτο πύραυλο σχάσης λιθίου… Οι κουτεντέδες ειρηνόφιλοι λαπάδες που είχαν καταθέσει και ψηφίσει στο Κονγκρέσσο την ‘Μονομερή Συμφωνία Διαστρικού Αφοπλισμού’, είχαν αφήσει τη Γή απροστάτευτη απο τις εχθρικές εξωγήινες αυτοκρατορίες που ήταν αποφασισμένες να καταστρέψουν την ανθρώπινη φυλή. Μέσα σε δυο ώρες αφότου η Συμφωνία είχε ψηφιστεί, τα διαστημόπλοια των Αντριανών ήταν ήδη σε πορεία, κατευθυνόμενα προς τη Γή, κουβαλώντας αρκετή ισχύ πυρός για να εξατμίσουν όλο τον πλανήτη. Με κανένα να μπορεί να τους αντιμετωπίσει, είχαν βάλει σε λειτουργία το διαβολικό τους σχέδιο. Ο πύραυλος σχάσης λιθίου διαπέρασε την ατμόσφαιρα χωρίς να συναντήσει κανένα εμπόδιο. Ο Πρόεδρος, μέσα στο απόρρητο υποβρύχιο αρχηγείο του, στον πάτο του κόλπου του Μεξικού, ένιωσε την απίστευτη έκρηξη, η οποία εξάτμισε την άμοιρη, ανόητη Λάουρα καθώς και άλλα 85 εκατομμύρια αμερικανών. Ο Πρόεδρος χτύπησε τη γροθιά του στο τραπέζι της αίθουσας συνεδριάσεων. ‘Δεν μπορούμε να το επιτρέψουμε αυτό! Θα ασκήσω βέτο στην Συμφωνία Αφοπλισμού! Ας δείξουμε σ’αυτούς τους ανόητους εξωγήινους με ποιούς τα βάλανε. ΕΠΙΘΕΣΗ!!!’
(πέμπτη παράγραφος, ΡΕΒΕΚΑ)Αυτό είναι εξωφρενικό. Αρνούμαι να συνεχίσω αυτή την απόλυτη κοροϊδία της λογοτεχνίας. Ο συν-γραφέας μου, είναι ενας βίαιος, ανώριμος, σωβινιστής, ημι-αγράμματος έφηβος.
(ΓΚΑΡΥ)Ναι; Εσύ είσαι μια εγωκεντρική, κουραστική και νευρωτική, της οποίας οι προσπάθειες να γράψει, είναι το φιλολογικό ισοδύναμο του Βάλιουμ. ‘Αχχχ… Μήπως να έπινα χαμομήλι;… Η μήπως να πιώ κάποιο άλλο είδος ΓΑΜΗΜΕΝΟΥ ΤΣΑΓΙΟΥ;;; Αχχχ… Είμαι μήπως μια ελαφρόμυαλη χαζογκόμενα που διαβάζει πολλά ρομάντζα;…’
(ΡΕΒΕΚΑ)Μαλάκα.
(ΓΚΑΡΥ)Βλαμμένη.
(ΡΕΒΕΚΑ)Αρχίδι.
(ΓΚΑΡΥ)Σκρόφα.
(ΡΕΒΕΚΑ)Αντε γαμήσου.
(ΓΚΑΡΥ)Βρε φάε σκατά.
(ΡΕΒΕΚΑ)Γαμήσου παλιό-νεάντερταλ.
(ΓΚΑΡΥ)Τράβα να πιείς κανα τσάι, ούφο.
*************************************************
(Καθηγητής) Α+. Πολύ μου άρεσε.
