You are currently browsing the monthly archive for Ιανουαρίου 2008.
Η καρδιά μου σου ανήκει…
Δική σου μια ζωή
Κι αυτό δεν είν’ υπερβολή
Θα σε ζεσταίνει τις νύχτες του χειμώνα
Θα σε ταξιδεύει σε μέρη ονειρικά
Θα σου μιλά για παραμύθια μαγικά
Με το μαγικό ραβδάκι μου
Κακό κανένα δε θ’ αφήσω να σε πλησιάσει
Η αγάπη μου για ‘σενα
Τον κόσμο μου έχει αλλάξει!
Δεν έκανα ταξίδια μακρινά
τα χρόνια μου είχαν ρίζες, ήταν δέντρα
που τα ’ντυσε με φύλλα η καρδιά
και τα ’φησε ν’ ανθίζουν μες στην πέτρα
Δεν έκανα ταξίδια μακρινά
Οι άνθρωποι που αγάπησα ήταν δάση
Οι φίλοι μου φεγγάρια ήταν, νησιά
που δίψασε η καρδιά μου να τα ψάξει
Το πιο μακρύ ταξίδι μου εσύ
Η νύχτα εσύ, το όνειρο της μέρας
Μικρή πατρίδα, σώμα μου κι αρχή
Η γη μου εσύ, ανάσα μου κι αέρας
Δεν έκανα ταξίδια μακρινά
Ταξίδεψε η καρδιά κι αυτό μου φτάνει
Σε όνειρα, σε αισθήματα υγρά
το μυστικό τον κόσμο ν’ ανασάνει
Ζωή δεν είναι οι ανάσες που παίρνεις.
Είναι οι στιγμές που σου κόβουν την ανάσα!!!
……… Σε περιμένω …….
Σκούριασε πια, άχρηστο είναι, γιατί δεν το πετάς;
Δεν πετάνε τη ζωή τους, όχι έτσι, όχι τόσο απλά. Αυτό που βλέπεις εσύ για σκουριασμένο, κάποτε λαμποκοπούσε, περνούσε και στο διάβα του όλοι το θαύμαζαν, το ζήλευαν.
Ναι, κάποτε, τώρα όμως δες το. Μυρίζει μούχλα!
Έτσι συμβαίνει πάντα, όταν οι αναμνήσεις δεν εκτιμώνται αμοιβαία, μουχλιάζουν.
Τι εκτιμήσεις και πράσινα άλογα μου τσαμπουνάς, δες το. Δεν ξέρεις από πού να το πιάσεις,. Η σκουριά αφήνει λεκέδες στα χέρια!
Κάποτε το άγγιζες όμως κι η καρδιά σου όλη πλημμύριζε ευτυχία.. Κάποτε η αφή του ήταν απαλή και μοσχομύριζε αγάπη κι έρωτα. Κάποτε με έμαθε να αγαπώ, να μιλώ, να τολμώ, να γελάω, να πονάω, να κλαίω… είναι εγώ αυτό που βλέπεις. Το παλιό μου εγώ κι όσο σκουριασμένο κι αν το βλέπεις είναι οι αναμνήσεις μου, είναι το παρελθόν μου, σκουριασμένο γιατί δε χαίρει του σεβασμού που έπρεπε, αλλά υπαρκτό.
Είναι το κλειδί για την κλειδαμπαρωμένη μου ψυχή, εκείνη που άφησα εγώ να μουχλιάσει, εκείνη που επέλεξα εγώ να σκουριάσει. Και το έκανα συνειδητά ξέρεις.
Για να μου θυμίζει το παρελθόν, αλλά να μην θέλω να επιστρέψω σ’ εκείνο, γιατί πολύ απλά, όπως είπες κι εσύ:η σκουριά του θα με λερώσει.
Σήμερα το πρωί έκλαψα γιατί ήμουν μπροστά την ώρα που ένα πανέμορφο μπουμπούκι στο μπαλκόνι μου, άνοιξε για να με καλημερίσει και ν’ απλώσει τα μουδιασμένα του πέταλα στο χάδι του ήλιου.
Το είχα φυτέψει εγώ, μη με ρωτήσετε πώς το λένε… το είχα πάρει από ένα μαγαζάκι λίγο πιο έξω από την Τρίπολη και τότε μου είπε η κυρία που μου το πούλησε, πως θα τρελαθώ με την ομορφιά του. Είχε απόλυτο δίκιο.
Τα πέταλά του έχουν αποχρώσεις από κίτρινο, πορτοκαλί, κόκκινο, μοβ…
Εντάξει εντάξει είπαμε είμαι χαζορομαντική… σταματάω! :P
Κι έρχεσαι λοιπόν και λες πως τώρα που άλλαξε ο χρόνος θα βρίσκεις λίγο χρόνο για τον εαυτό σου περισσότερο. Κάθε βράδυ θα βουρτσίζεις τα δόντια σου, όπως επίσης θα καθαρίζεις το πρόσωπό σου από το μακιγιάζ.
Θα προσπαθείς να μη σωριάζεσαι στον καναπέ με τις πιτζάμες, αλλά να κάθεσαι απέναντι στον άντρα σου και να του προκαλείς αναστάτωση με το λάγνο και όλο υπονοούμενα βλέμμα σου.
Δε θα αφήνεις τα ασιδέρωτα να γίνονται σαν τα Λευκά Όρη, αλλά κάθε δύο τρία πλυντήρια θα σιδερώνεις, έτσι ώστε να μην εμφανιστεί κανένας λύκος στην αποθηκούλα για να σε κοιτάξει εκείνος με λάγνα μάτια και κατάλευκα δόντια (τα όποια δε χρειάζεται καν να βουρτσίσει).
Επίσης, δε θα πηγαίνεις στο σπίτι μετά τη δουλειά για να μαγειρέψεις ό,τι σου κατεβάσει εκείνη τη στιγμή η γκλάβα σου, αλλά θα έχεις φροντίσει από την προηγούμενη νύχτα να έχεις έτοιμο το φαγητό σας.
Έλα Αλέκοοοοοο, το διάβασες; Τιιιιιιιιιιιι; Γελάς ακόμααααααα;
Πέρασαν οι δέκα πρώτες μέρες του νέου χρόνου και αν εξαιρέσουμε τις 4 που ήμουν εκδρομή, όχι μόνο δεν κατάφερα να υλοποιήσω κάτι απ’ όλα αυτά, αλλά έχω φτάσει σε ένα σημείο που περπατώ και σέρνομαι.
Τα βράδια πριν πέσω για ύπνο, η σκέψη ναι μεν περνάει από το μυαλό μου, αλλά το σώμα μου δεν ακολουθεί τη σωστή πορεία, τα πόδια μου πάνε από μόνα τους στο κρεβάτι. Βούρτσισμα το πρωί, ντεμακιγιάζ…… αν δε χαλάσει στον ύπνο, ποιος ο λόγος να βάφεσαι με την τσίμπλα στο μάτι;
Λάγνο βλέμμα στον αντρούλη μου, γεμάτο υποσχέσεις; Δηλαδή για ποιο λόγο να μην τον κοιτάω λάγνα κουκουλωμένη στον καναπέ με το πάπλωμά μου και να του βάζω κουίζ για το τι τον περιμένει κάτω από τις κόκκινες πιτζάμες μου;
Όσο για τα ασιδέρωτα, γιατί παρακαλώ να μην γίνονται βουνό; Έχουν πολλοί την ευκαιρία να κάνουν ορειβασία μέσα στο ίδιο τους το σπίτι; Θα μου πείτε τώρα ότι ανέφερα κάτι για λύκους; Και; Άλλοι έχουν κροκόδειλους για pet, εγώ θα έχω λύκο!!!
Για το θέμα του μαγειρέματος λέω να συνεχίσω την ίδια παράδοση. Αν δεν έχει μαγειρέψει κάτι η μανούλα, που να μπορώ να το μεταφέρω με τάπερ, θα κάνω την τελευταία στιγμή ό,τι κατεβάσει η γκλάβα μου. Πλέον αποτελεί παράδοση και εγώ είμαι άνθρωπος που τηρώ τις παραδόσεις… αμ πώς!!!!
Καλό μας Σαββατοκύριακο με πολλά γέλια και ξεκούραση για όσους την έχουν ανάγκη!
P.S. Δεν απαντάω στα σχόλιά σας όχι από σνομπαρία, αλλά επειδή έχω απίστευτη δουλειά. Θέλω να πιστεύω ότι τη Δευτέρα θα το κάνω, όπως επίσης πως θα περάσω και από τις σελίδες σας… μου λείψατε!
Είναι ορισμένοι στίχοι-κάποτε ολόκληρα ποιήματα-
πού μήτε εγώ δεν ξέρω τι σημαίνουν.
Αυτό που δεν ξέρω ακόμη με κρατάει. Κι εσύ έχεις δίκιο να ρωτάς.
Μη με ρωτάς.
Δεν ξέρω σου λέω.
Δυο παράλληλα φώτα απ᾿ το ίδιο κέντρο.
Ο ήχος του νερού, που πέφτει τον χειμώνα, απ᾿ το ξεχειλισμένο λούκι
ή ο ήχος μιας σταγόνας καθώς πέφτει
από ‘να τριαντάφυλλο στον ποτισμένο κήπο
αργά – αργά ένα ανοιξιάτικο απόβραδο
σαν τον λυγμό ενός πουλιού.
Δεν ξέρω τι σημαίνει αυτός ο ήχος-ωστόσο εγώ τον παραδέχομαι.
Τ᾿ άλλα που ξέρω στα εξηγώ. Δεν το αμελώ.
Όμως κι αυτά προσθέτουν στη ζωή μας.
Κοιτούσα όπως κοιμότανε, το γόνατό της να γωνιάζει το σεντόνι-
Δεν ήταν μόνο ο έρωτας.
Αυτή η γωνία είναι η κορυφογραμμή της τρυφερότητας,
και το άρωμα του σεντονιού, του λευκού και της άνοιξης,
συμπλήρωναν εκείνο το ανεξήγητο που ζήτησα,
άσκοπα και πάλι να στο εξηγήσω.
Γιάννης Ρίτσος
“Είναι ορισμένοι στίχοι”
Σ’ευχαριστώ που είσαι δίπλα μου
στα καλά και στ’ άσχημα
Κι άλλος ένας μόλις άνοιξε την πόρτα και μπήκε. Είτε του ανοίγαμε με χαμόγελα είτε του λέγαμε ότι δεν τον θέλουμε, εκείνος θα ερχόταν, με το έτσι θέλω.
Έζησα έντονα τη χρονιά που μας αποχαιρέτησε. Έζησα πολλά, καλά και άσχημα, όμορφα και τραγικά. Έκλαψα τόσο ώστε να νιώθω ότι δεν έχω άλλο, γέλασα τόσο ώστε να νομίζω ότι τελικά ο Θεός με αγαπάει. Κατάφερα να εκτιμώ κάποιες φορές τις μικρές καθημερινές απολαύσεις, όπως μια ματιά ή ένα χάδι κι εκείνη τη στιγμή να κλείνω τα μάτια και να γεμίζω πληρότητα. Συναισθήματα, σκέψεις, καταστάσεις, θέλω να πιστεύω πως με έκαναν καλύτερο άνθρωπο.
Τρέξιμο για την ανακαίνιση του πατρικού μου, γάμος, ταξίδια, ένας άνθρωπος που με αγαπούσε παρ’ όλα αυτά πήγε να μου κάνει κακό, ένας θάνατος, γέλια, χαρές, λύπες… είχε τα πάντα αυτή η χρονιά που πέρασε.
Χάρηκα που έφυγε όμως. Δεν μπορώ να ζυγίσω τα καλά της με τα άσχημα, δεν ξέρω προς τα πού θα γείρει, απλά θέλω να την ξεχάσω.
Στόχους για την επόμενη δε θα βάλω.
Φέτος απλά θα ευχαριστήσω το Θεό ή τη Μοίρα ή ό,τι άλλο υπάρχει και μας κινεί που έχει καλά εμένα, αλλά περισσότερο τους ανθρώπους που αγαπάω. Θα παρακαλέσω να μη μου πάρει κανέναν δικό μου άνθρωπο τόσο απότομα και βίαια, όπως έκανε στο τέλος του 2007. Θα χαμογελάω κάθε φορά που θα βλέπω ένα λουλούδι στο μπαλκόνι μου να ανθίζει, κάθε που ο καλός μου μέσα στον ύπνο του θα γυρνάει για να χωθεί στην αγκαλιά μου και να κλείσει το πρόσωπό του στο λαιμό μου, κάθε φορά που η μητέρα μου δε θα καταλαβαίνει τi σόι νοικοκυρά είμαι εγώ που δε σερβίρω τους καλεσμένους μου με δίσκο, παρά προτιμώ να φέρνω τα ποτήρια στα χέρια, κάθε που θα βλέπω την παρέα μου να τσακώνεται και να φωνάζει για το αν το γκολ του Ολυμπιακού ήταν οφσάιντ (ποτέ τα γκολ του Ολυμπιακού δεν είναι οφσάιντ). Θα καλημερίζω τον άγνωστο που μένει στην ίδια πολυκατοικία και τον συναντάω στην είσοδο…Απλά πράγματα, καθημερινά… για τα υπόλοιπα έτσι κι αλλιώς δεν έχουμε λόγο.
Καλή μας χρονιά σε όλους με υγεία και πολλές πολλές μικρές στιγμές ευτυχίας.
