You are currently browsing the monthly archive for Μαρτίου, 2008.
Yπόσχεση ζωής
Κατάθεση ψυχής
Τα όπλα δε θα παραδώσω
Σε σειρήνες δε θα ενδώσω
Μαζί σου… ονειροπολήματα
Της καρδιάς μου φτερουγίσματα…
Κρόσσια τα νεύρα της εγκυμονούσας τις τελευταίες ημέρες. Δεν πρέπει να σκύβεις… κι αν δηλαδή είμαι μόνη μου και μου πέφτει κάτι τι να κάνω;Δεν πρέπει να νευριάζεις; Πώς γίνεται να μην νευριάζεις; Να μην κουράζεσαι. Και να κάνω σκλάβα τη μάνα μου ή να αφήσω το σπίτι μου να πιάσει κατσαρίδες;Πρέπει να κοιμάσαι αρκετές ώρες. Κι όταν ο μπόμπιρας μέσα μου θέλει να κάνει πάρτυ στις 4 το πρωί κι εγώ δεν μπορώ να κλείσω μάτι, τι να κάνω, να πάρω βάλιουμ;
Πρέπει να τρως κρέας και να πίνεις αρκετό νερό. Έλα μου που το κρέας δε θέλω να το βλέπω ούτε ζωγραφιστό εδώ και δύο μήνες και το νερό με αναγουλιάζει, όπως και όλα τα υπόλοιπα δηλαδή, από την ώρα που θα καταπιώ την πρώτη γουλιά.
Ναι, αλλά πρέπει!
Ναι, αλλά δεν μπορώ!!!
Αφού εγώ με τον τύπο που μεγαλώνει μέσα μου τα πάω μια χαρά, δεν τον ταλαιπωρώ (θέλω να πιστεύω), εκείνος με ταλαιπωρεί, αλλά δεν του κρατάω κακία, τι θέλετε όλοι εσείς και μπλέκετε στα οικογενειακά μου; Ε;!
Ως καραγκιόζης (αυτοαποκαλούμαι έτσι) δε θα μπορούσα να μη γράψω κάτι για το καρναβάλι.
Δε θα μπορούσα να μη γυρίσω το χρόνο πίσω, τότε που κάθε Παρασκευή σαν σήμερα, παρέα με την κολλητούλα μου κατευθυνόμασταν στο ΚΤΕΛ και παίρναμε το λεωφορείο για Πάτρα. Ήμασταν ακόμα μικρές για να έχουμε δικό μας μέσο, αλλά δεν παραπονιόμασταν. Το τι χαβαλές γινόταν στο ΚΤΕΛ με τις διάφορες παρέες, με τις στολές που φορούσαμε και κοροϊδεύομασταν μεταξύ μας, άγνωστοι όλοι όπου μέχρι το τέλος της διαδρομής καταλήγαμε πάντα να είμαστε μία μεγάλη παρέα…
Αργότερα με το αυτοκίνητό μας, που φροντίζαμε να το γεμίζουμε με διάφορα αστεία καπέλα, σερπαντίνες… κανονικός μπερντές!!!
Έχω συγγενείς στην Πάτρα κι έτσι το θέμα της διαμονής το είχαμε πάντα λυμένο. Άλλωστε από το σαρανταοχτάωρο ζήτημα ήταν να μέναμε στο σπίτι 3 ώρες.
2 μέρες τρελού ξεφαντώματος, όμορφου όμως ξεφαντώματος. Με τη μουσική να παίζει ασταμάτητα στους δρόμους, με το φλερτ στα όρια του επιθυμητού και όμορφου, με το χορό ακόμα και στα πιο μικρά σοκάκια, με τις σφυρίχτρες να σου παίρνουν τ’ αφτιά και τέλος με τους καρναβαλίστικους έρωτες.
Δε θυμάμαι να πέρασε μία χρονιά απ’ όσες πήγα με την κολλητή μου στο καρναβάλι και να μην ερωτευτήκαμε τρελά για ένα διήμερο. Ναι, μη σας φαίνεται απίστευτο. Δεν κάναμε κάτι, απλά ερωτευόμασταν όποιον ωραίο βλέπαμε μπροστά μας… μέχρι να φτάσουμε στον επόμενο για να ξεχάσουμε τον προηγούμενο. Και δεν είχαμε ανταγωνιστικότητα μεταξύ μας. Όοοοχι, ερωτευόμασταν τον ίδιο άντρα και δε μας ένοιαζε… παρακάτω θα υπήρχε άλλος, που μπορεί να μην άρεσε σε κάποια από τις δύο. Εκείνοι βέβαια δεν είχαν ιδέα, εμείς όμως αγαπούσαμε καρναβαλιστικά!!!
Ύστερα είχαμε τα πάρτυ. Ευτυχώς που είχα πάντα τα μέσα και προμηθευόμασταν προσκλήσεις από γκρουπ (δε μας άρεσε να είμαστε σε γκρουπ, θέλαμε να αλωνίζουμε), είχαμε όμως πάντα προσκλήσεις κι έτσι καταφέρναμε να λικνιστούμε στους ρυθμούς της μουσικής κάποιου club.
Εκεί εννοείται πως ο έρωτάς μας φούντωνε πάλι για όποιον βλέπαμε μπροστά μας. Ευτυχώς που είχαμε τα μυαλά μας και δε μπλέκαμε σε διάφορες ιστορίες, απλά διασκεδάζαμε…
Και μετά το κάψιμο του καρνάβαλου. Από τις αγαπημένες μου στιγμές κάθε χρόνο. Πάντα φροντίζαμε να πάμε λίγο νωρίς, να βρούμε θέση κοντά στην άκρη του λιμανιού για να βλέπουμε τον βασιλιά καρνάβαλο να παραδίνεται στην πυρά… κι έτσι δίναμε ραντεβού κάθε χρόνο για τον επόμενο με την ξεγνοιασιά, τον χορό, τη διασκέδαση και τον έρωτα εννοείται!!! Φέτος δε θα μπορώ να κάνω τίποτα αυτό το τριήμερο, ο μπόμπιρας μέσα μου, έχει στήσει δικό του καρναβάλι και δε μου επιτρέπει τις μετακινήσεις. Θα τη βγάλουμε σπίτι λίγο οικογενειακά, λίγο παρεϊστικα κι έτσι θα περάσουν οι μέρες. Εύχομαι σε όλους σας να ξεφαντώσετε. Να πιείτε, να χορέψετε, να γελάσετε μέχρι δακρύων και ραντεβού πάλι από την Τρίτη.
Προσκλήθηκα από την Παπίτσα και την Άννα να πω σ’ αγαπώ τραγουδιστά.
Πώς μπορείς να περιοριστείς σε λίγα τραγούδια σε ένα τέτοιο θέμα; Ας πούμε εγώ θεωρώ ότι τα καταθλιπτικά τραγούδια εκφράζουν αυτό το Σ’ αγαπώ πολύ πιο εύστοχα από εκείνα που μιλάνε για αγάπες και ακρογιαλιές.
Δε θα παραθέσω κάποιο από αυτά όμως…
Όσοι με διαβάζετε έχετε καταλάβει το πάθος μου με τη μουσική.
Δε θα διαλέξω τραγούδι από γυναίκα και άντρα… ένα μόνο θα σας πω.
Το καλύτερό μου.
Αυτό που σε όποια ψυχολογική κατάσταση και να είμαι, στο άκουσμά του δεν υπάρχει περίπτωση να μη χαμογελάσω.
Εκείνο που δεν έχω αφιερώσει ποτέ και σε κανέναν, δε θέλω αναμνήσεις του παρελθόντος, θέλω να το απολαμβάνω και κάθε φορά να σκέφτομαι τα δικά μου…. όποια κι αν είναι αυτά…
Ο ποιητής με κάλεσε σε παιχνιδάκι. Να γράψω ένα αγαπημένο και αισιόδοξο ποιήμα. Σε προτίμηση αυτό είναι το δεύτερο, το πρώτο δε θέλω όμως να το αναρτήσω κι έτσι σας παραθέτω το παρακάτω.
XVI
Χαρά χαρά.
Δε μας νοιάζει
τι θ’ αφήσει το φιλί μας
μέσα στο χρόνο και στο τραγούδι.
Αγγίξαμε
το μέγα άσκοπο
που δε ζητά το σκοπό του.
Ο Θεός
πραγματοποιεί τον εαυτό του
στο φιλί μας.
Περήφανοι εκτελούμε
την εντολή του απείρου.
‘Ένα μικρό παράθυρο
βλέπει τον κόσμο.
‘Ένα σπουργίτι λέει
στον ουρανό.
Σώπα.
Στην κόγχη των χειλιών μας
εδρεύει το απόλυτο.
Σωπαίνουμε κι ακούμε
μες στο γαλάζιο βράδυ
την ανάσα της θάλασσας
καθώς το στήθος κοριτσιού ευτυχισμένου
που δε μπορεί να χωρέσει
την ευτυχία του.
Ένα άστρο έπεσε.
Είδες;
Ξέρεις, αν όλα πήγαιναν καλά, θα είχες έναν θείο.
Ένα κούκλο που θα σε λάτρευε, όσο λάτρευε κι εμένα και σίγουρα πολύ παραπάνω.
Θα ερχόταν και θα σου μιλούσε από τώρα, καθισμένος στο πάτωμα, θα μιλούσε στην κοιλιά μου και σίγουρα θα έπιανε κανονική κουβέντα μαζί σου. Όταν πλέον θα γεννιόσουν, θα είχε ξετρελαθεί.
Θα σε πήγαινε βόλτες, θα σε νανούριζε… θα του αλλάζαμε πάνες κανονικότατα μόλις εσύ θα του έσκαγες χαμογελάκι και θα τον κορόιδευα που έγινε ένας κλασικός χαζοθείος….. Αν….
Αν ζούσε λοιπόν ο θείος σου, θα γινόσασταν κολλητοί. Είτε είσαι κοριτσάκι είτε αγοράκι. Θα σε μυούσε σίγουρα στην ιδέα του Ολυμπιακού και μαζί με τον πατέρα σου θα σε έντυναν στα κόκκινα, θα σου στόλιζαν το δωμάτιο και γενικώς θα σου έκαναν τέτοια πλύση εγκεφάλου που δε θα μου φαινόταν περίεργο αν η πρώτη σου λέξη ήταν «Θρύλος».
Αν ζούσε, θα σε μάθαινε να μιλάς, όπως σε εμένα. Θα σε παρότρυνε να περπατήσεις… αν βγεις το ίδιο λιχούδικο με εμένα, μάλλον με κανένα παγωτό… για να βαδίσεις στα χνάρια της μαμάς.
Θα σου μάθαινε να ακούς μουσική. Από Παπακωνσταντίνου μέχρι σκυλάδικα, έτσι ώστε ν’ αποφασίσεις από μόνο σου τι σου αρέσει και τι μουσικά μονοπάτια θα ακολουθήσεις στη ζωή σου. Πάντως σίγουρα οι καλοκαιρινές συναυλίες θα ήταν στο πρόγραμμά σας.
Αν ζούσε θα σου μάθαινε να είσαι άνθρωπος της παρέας και του κεφιού. Να έχεις πολλές παρέες, να σέβεσαι τη φιλία και τους ανθρώπους, να μην κρατάς κακίες…
Αν ζούσε… αν…
Εύχομαι μόνο να καταφέρω να σε κάνω να τον αγαπήσεις, έστω και στο μισό απ’ όσο τον αγαπάω εγώ… αυτό σημαίνει ότι θα τον λατρέψεις, όπως του αξίζει άλλωστε…
