Μια βόλτα σε μια παραλία, μια έξοδο για να δεις μια ταινία στο σινεμά, ένα μεσημέρι κυριακής σε μια καφετέρια της Καστέλας, μια βραδιά στο Σταυρό του Νότου… απλά και μικρά πράγματα κι όμως μου έχουν λείψει.

Ο μπαγάσας με έχει εξαντλήσει. Φταίω κι εγώ, αλλά δεν μπορώ να κάνω ό,τι μου λένε. Άστον στην κούνια να κλάψει λένε και σε δυο τρία βράδια θα στρώσει. Πώς είναι δυνατόν να τον αφήσω να κλαίει κι εγώ να κάθομαι απλά και να τον ακούω;

Τι λέτε ρε; Ας μου βγάλει την πίστη. Γιατί τον έφερα δηλαδή στον κόσμο; Για να τον ταλαιπωρώ; Για να τον έχω αγκαλίτσες και φιλάκια όταν γελάει και μετά στα δύσκολα να τον αφήνω να σπαρταράει στην κούνια;

Κάποια στιγμή θα στρώσει. Τα πρώτα εκατό χρόνια είναι δύσκολα δε λένε;

Φιλάκια στις μουρίτσες σας, καλό μας μήνα… πάω για ύπνο πριν ξυπνήσει το θηρίο!!!