Κάθησε στο μπαλκόνι της φορώντας το χοντρό μπουφάν της. Το κρύο ήταν τόσο τσουχτερό που ερχόταν σε πλήρη αντίθεση με τον εσωτερικό της κόσμο. Η νύχτα είχε λούσει την πόλη με ένα γκρίζο πέπλο και οι ήχοι που ακούγονταν από την κοντινή λεωφόρο ήταν λιγοστοί.

Πήρε μια βαθιά ανάσα και χαμογέλασε στη θύμηση του πειράγματος που της κάνει πάντα ο άντρας της σε αυτή την κίνηση: Μ’ αρέσει το ύφος που παίρνεις όταν εισπνέεις με τέτοια ευχαρίστηση το καυσάεριο.
Κι όμως δεν ήταν αυτός ο λόγος της ευχαρίστησης της. Ρουφούσε τη χαρά, που παραλίγο να είχε χάσει. Τις ελπίδες, που τις είχε καταχωνιάσει για αρκετό καιρό σε κάποιο κλειδωμένο συρτάρι. Την ευτυχία, που με τα ίδια της τα χέρια την ξήλωνε και δεν είχε καταλάβει το κακό που πήγαινε να κάνει.

Και νατην τώρα. Στο μπαλκόνι της, με τους βολβούς φρεσκοφυτεμένους στις γλάστρες της να αδημονεί για τη στιγμή που θα γίνουν πολύχρωμα λουλούδια, με τον καλό της να κοιμάται στην κρεβατοκάμαρά τους, κρατώντας ως συνήθως το τηλεκοντρόλ στο χέρι και τον πρίγκηπά τους, που επιτέλους αποφάσισε να γίνει άνθρωπος και να κοιμάται τις νύχτες….

Ωραία η αναπόληση…… αλλά το κρύο δεν αντέχεται!