Απάνεμο λιμάνι στην άκρια του δειλινού
γοργοπατείς σε θάλασσα μαβιά και λεία
και κουλούριάζεσαι με γοργόνας χρυσοκέντητο μανδύα
Νυχτερινά λαλήσματα σε όνειρα φευγάτα
για μελωδία έχουνε γλυκόπιοτα φιλιά
και σύντροφο πιστό εκεί έξω στη στεριά…
Από εμένα για εμένα... και μόνο...
Απάνεμο λιμάνι στην άκρια του δειλινού
γοργοπατείς σε θάλασσα μαβιά και λεία
και κουλούριάζεσαι με γοργόνας χρυσοκέντητο μανδύα
Νυχτερινά λαλήσματα σε όνειρα φευγάτα
για μελωδία έχουνε γλυκόπιοτα φιλιά
και σύντροφο πιστό εκεί έξω στη στεριά…
5 comments
Comments feed for this article
25 Φεβρουαρίου 2009 στο 1:18 μμ
astrofegia
…ημιτελές αλλά τόσο όμορφο…εγώ θα έτρεχα στον πιστό μου σύντροφο να με πάρει αγκαλιά…!
26 Φεβρουαρίου 2009 στο 10:19 πμ
stalagmatia
Όλοι μας νομίζω Αστροφεγγιά μου, αυτό θα κάναμε.
Καλή η θάλασσα, αλλά όταν φουρτουνιάζει τι κάνεις;
26 Φεβρουαρίου 2009 στο 10:59 πμ
avra
χαθηκαμε…βασικα χαθηκα…
χαιρομαι που εισαι καλα και ευτυχισμενη..φιλια σε ολη την οικογενεια..
πιστευω οτι απο τα μεσα μαρτιου να επανελθω σε φυσιολογιους ρυθμους (κλεινω ισολογισμο , καταθετω εκκαθαριστικες , παραδιδω βεβαιωσεις αποδοχων )
4 Μαρτίου 2009 στο 1:19 μμ
stalagmatia
Κι εγώ χάθηκα Αύρα, αλλά με εντελώς διαφορετικές ασχολίες.
Έχω πάρει το εξάμηνο του ΟΑΕΔ και καταλαβαίνεις ότι όλα όσα σε κάνουν να τρέχεις εμένα μου είναι μια ανάμνηση παλιά!
Μάλλον κατά τον Ιούνιο θα επανέλθω…
Εύχομαι να είσαι καλά κι εσύ και ο άντρας σου και τα αγγελούδια σας!!!
Φιλάκια πολλά
9 Μαρτίου 2009 στο 12:04 μμ
vasilis
Χαθηκες λίγο αλλά είναι για καλό. Να είσαι καλά να χαίρεσαι ό,τι αγαπάς και το μωρό σου πιο πολύ… Όμορφοι στίχοι, και γλυκές οι σκέψεις σου !