Και να που ήρθε πάλι 17 Νοέμβρη

Κι είναι ίσως η πρώτη χρονιά, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, που – πώς να το  πω – δειλιάζω; κιοτεύω; σκέφτομαι πλέον πιο ρεαλιστικά, πιο πεζά;

Φταίει προφανώς το ότι μεγαλώνω ένα παιδί και ναι μεν είναι νωρίς για να του μιλήσω για εκείνη την εποχή και για το τι συνέβη εκείνη την ημέρα, πρέπει όμως στα χρόνια που θα έρθουν να το κάνω. Και θα του πω την ιστορία έτσι όπως μου τη διηγήθηκε η μάνα μου, έτσι όπως την διάβασα και την παρακολούθησα στα διάφορα ντοκιμαντέρ.

Και μετά; Μέχρι εκεί; Στην πορεία θα πηγαίνω κρατώντας τον από το χέρι; Στο χώρο του Πολυτεχνείου, που ανοίγει εκείνη την ημέρα παραθέτοντας ιστορικό υλικό στο κοινό, θα τον πάω; Θα του αγοράσω ένα κόκκινο γαρύφαλλο για να πάμε να το αφήσουμε στο “κεφάλι”, όπως το έλεγα μικρή ή θα φοβηθώ;

Κι αν εκείνη τη στιγμή από το πουθενά σκάσει καμιά βόμβα; Κι αν εκείνη τη στιγμή από το τίποτα ξεκινήσει κανένας “πόλεμος”; Έχω βρεθεί σε τέτοια σκηνικά αρκετές φορές στη ζωή μου… με το παιδί όμως δεν είναι το ίδιο.

Δεν είμαι πλέον μόνη μου, δεν είμαι υπεύθυνη μόνο για το τομάρι μου. Τι θα κάνω;
Τρέμω στην ιδέα να πάω – αφού θα έχω τσακωθεί με όλους που θα φωνάζουν: πού το πας το παιδί – και να συμβεί κάτι άσχημο…
Ντρέπομαι στην ιδέα να κάθομαι απλά να του μιλάω για τα γεγονότα και να μην τολμάω να πάω να του δείξω πράγματα.

Μου θυμίζω τους στίχους από το τραγούδι του Κότσιρα:
Ήσουνα στους δρόμους με πλακάτ
τώρα θέλεις προστασία από τα ΜΑΤ
Δεν ξέρεις τι θες

…κι όμως δε θέλω προστασία από τα ΜΑΤ…

“Και το ξερό κεφάλι μου μυαλό ποτέ δε βάζει, όσο τα πόδια μου βαστούν, στο δρόμο θα με βγάζει”

…κι έτσι θα μάθω και το παιδί μου να κάνει… να μην το σκύβει το κεφάλι!

Σταλαγματιά – σταλαγματιά….

Όχι απλά νύστα, αλλά κοντεύω να καταντήσω σαν εκείνα τα cartoon που βλέπαμε μικροί και που είχαν την ικανότητα να βάζουν μανταλάκια στα μάτια τους για να μένουν ανοιχτά.

Μιλάμε για τρελά ξενύχτια. Ποτέ δεν ήταν φανατικός του ύπνου το αγγελάκι μου, αλλά έχει τώρα κάτι μέρες που από τις 10 και μετά σεληνιάζεται. Θέλει να παίξει με όλα του τα παιχνίδια, θέλει να παίζουμε κυνηγητό ό,τι του φανεί του Λωλοστεφανή!!!

Εχθές το βράδυ, κατά τις 12:30 δεν άντεξα άλλο και του φώναξα πολύ δυνατά και αυστηρά. Και να το δάκρυ κορόμηλο και να οι αγκαλιές και να με παρακαλάει: Μη μου πωνάτει (φωνάζει) μανούν(λ)α!!!

Τι το ‘θελα να το παίξω αυστηρή, εγώ έκλαψα περισσότερο απ’ το παιδί.

Πότε θα καταφέρω να γίνω σωστή μάνα;

Αποτέλεσμα; Τον πήρα να κοιμηθώ μαζί του, εκείνος στριφογύριζε όλη νύχτα και κάθε τόσο άνοιγε τα ματάκια του για να δει αν είμαι ακόμα εκεί και αναστέναζε ευτυχισμένος και κατά τις 6:30 το πρωί πλέον ξεράθηκε στον ύπνο κι εγώ σηκώθηκα να κάνω ένα μπάνιο (μπας και ξυπνήσω) και να φύγω για δουλειά.

Το χάσαμε το παιχνίδι πατριώτηηηηηη!!!!

Να ναι χινοπωριάτικον απομεσήμερο, όντας
μετ’ άξαφνη νεροποντή
χυμάει μες απ’ τα σύνεφα θαμπωτικά γελώντας
ήλιος χωρίς μαντύ.

Να ταξιδεύουν στον αγέρα τα νησάκια, οι κάβοι,
τ’ ακρόγιαλα σα μεταξένιοι αχνοί
και με τους γλάρους συνοδιά κάποτ’ ένα καράβι
ν’ ανοίγουν να το παίρνουν οι ουρανοί.

Ξανανιωμένα απ’ το λουτρό να ροβολάνε κάτου
την κόκκινη πλαγιά χορευτικά
τα πεύκα, τα χρυσόπευκα, κι’ ανθός του μαλαμάτου
να στάζουν τα μαλλιά τους τα μυριστικά.

Κι’ αντάμα τους να σέρνουνε στο φωτεινό χορό τους
ως μέσα στο νερό
τα ερημικά χιονόσπιτα-κι’ αυτά μες στ’ όνειρό τους
να τραγουδάνε, αξύπνητα καιρό.

Έτσι να στέκω, θάλασσα, παντοτεινέ έρωτά μου
με μάτια να σε χαίρομαι θολά
και να ναι τα μελλούμενα στην άπλα σου μπροστά μου,
πίσω κι’ αλάργα βάσανα πολλά.

Ως να με πάρεις κάποτε, μαργιόλα συ,
στους κόρφους σου αψηλά τους ανθισμένους
και να με πας πολύ μακρυά απ’ τη μαύρη τούτη Κόλαση,
μακρυά πολύ κι’ από τους μαύρους κολασμένους …

Κώστας Βάρναλης

- Πειράζει που εγώ είμαι χαρούμενη, ειδικά όταν είμαστε κι οι τρεις και παίζουμε;

- Γιατί να πειράζει;

- Να, επειδή κι οι δυο έχουμε προβλήματα με τις δουλειές μας και γενικά τα πράγματα γύρω μας πάνε από το κακό στο χειρότερο… εγώ όμως είμαι καλά μέσα μου και δεν μπορώ ν’ ακολουθήσω το κλίμα της μιζέριας που επικρατεί.

- Καλά κάνεις, εσύ να αγχώνεσαι μόνο για το ποια λέξη θα πει σήμερα το θηρίο μας, όλα τα’ άλλα άσε να τα σκέφτομαι εγώ….

………………………………………………………………………………………

- Πουτάνα, πουτάνα, πουτάνα……

- Πήγαινε τώρα να δώσεις ντομάτα στο γιο σου, γιατί θα μας ακούσει κανείς και θα νομίζει ότι τον βάζω να σε βρίζει.

Έτσι μας αρέσει να λέμε την ντομάτα εμείς, πειράζει;

Περιττό βέβαια να τονίσω ότι ένα πακέτο πάνες για την ακράτεια δε στάθηκε αρκετό για να μαζέψω τα αμάζευτα που έτρεχαν, τόση χαρά και συγκίνηση η μάνα!!!

Κατά τα λοιπά, τρέχω και δε φτάνω… αλλά το φχαριστιέμαιιιιιιιιιιιι

Κοιτώντας ένα συννεφάκι να σεργιανά στο κομμάτι τ’ ουρανού μου…