Έλα ύπνε πάρε το

Δε σου είπα να κοιμηθείς και να μην ξανακούσω το παραμικρό;;;;

Εντάξει μωρέ μαμά….. το παραμεγάλο;;;

 

Στις δύο τη νύχτα λέγονται πάντα οι μεγάλες σοφίες!
Μου έμοιασε πάντως στην εξυπνάδα το παιδάκι μου δεν έχω να πω!!! 

i love myself

Αναθεωρήσεις μιας ζωής που νόμιζες γεμάτη, ήταν;
Αναθεωρήσεις μιας ζωής που θεωρούσες άδεια, ήταν;

Αναθεωρήσεις απόλυτων απόψεων που στο άκουσμά τους τώρα επαναστατείς, εγώ έλεγα κάτι τέτοιο;
Αναθεωρήσεις σκέψεων, ήμουν υπερβολική, ήμουν ακραία, ήμουν λίγη, ήμουν διαχυτική…
Αναθεωρήσεις πράξεων, εκείνο έπρεπε…..
αυτό δεν έπρεπε….. το άλλο έπρεπε….

Και τι μένει;

Όλα!

Τα καλά και τ’ άσχημα, τα σωστά και τα λάθη κι όλα αυτά είσαι εσύ,
και στην τελική από τα λάθη σου έμαθες
και στην τελική τα λάθη σου σε ωρίμασαν
και στην τελική τα λάθη σου τα αγάπησες
γιατί με εκείνα σύρθηκες στο πάτωμα,
με εκείνα κάθησες να σκεφτείς τις αιτίες και τις αφορμές

Στην τελική τα λάθη σου σε έκαναν αυτή που είσαι σήμερα
και που τελικά αποδέχτηκες τον εαυτό 
σου και επιτέλους τον αγάπησες

σαν τα χιόνια

κι ο χειμώνας δε λέει να μας εγκαταλείψει κι εγώ μετά από χρόνια είπα να έρθω στη γωνίτσα μου και να πω μια καλημέρα, χαμογελαστή, όμορφη, αισιόδοξη. Βαστάτε μωρέ, το χαμόγελο δε θα μας το φορολογήσουν.

Ευχαριστώ όλους όσους μου στείλατε μηνυματάκι για να δείτε αν ζω.

Ζω, δε βασιλεύω, αλλά είμαι μια χαρά!!!! 

17 και πάλι



Και να που ήρθε πάλι 17 Νοέμβρη

Κι είναι ίσως η πρώτη χρονιά, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, που – πώς να το  πω – δειλιάζω; κιοτεύω; σκέφτομαι πλέον πιο ρεαλιστικά, πιο πεζά;

Φταίει προφανώς το ότι μεγαλώνω ένα παιδί και ναι μεν είναι νωρίς για να του μιλήσω για εκείνη την εποχή και για το τι συνέβη εκείνη την ημέρα, πρέπει όμως στα χρόνια που θα έρθουν να το κάνω. Και θα του πω την ιστορία έτσι όπως μου τη διηγήθηκε η μάνα μου, έτσι όπως την διάβασα και την παρακολούθησα στα διάφορα ντοκιμαντέρ.

Και μετά; Μέχρι εκεί; Στην πορεία θα πηγαίνω κρατώντας τον από το χέρι; Στο χώρο του Πολυτεχνείου, που ανοίγει εκείνη την ημέρα παραθέτοντας ιστορικό υλικό στο κοινό, θα τον πάω; Θα του αγοράσω ένα κόκκινο γαρύφαλλο για να πάμε να το αφήσουμε στο «κεφάλι», όπως το έλεγα μικρή ή θα φοβηθώ;

Κι αν εκείνη τη στιγμή από το πουθενά σκάσει καμιά βόμβα; Κι αν εκείνη τη στιγμή από το τίποτα ξεκινήσει κανένας «πόλεμος»; Έχω βρεθεί σε τέτοια σκηνικά αρκετές φορές στη ζωή μου… με το παιδί όμως δεν είναι το ίδιο.

Δεν είμαι πλέον μόνη μου, δεν είμαι υπεύθυνη μόνο για το τομάρι μου. Τι θα κάνω;
Τρέμω στην ιδέα να πάω – αφού θα έχω τσακωθεί με όλους που θα φωνάζουν: πού το πας το παιδί – και να συμβεί κάτι άσχημο…
Ντρέπομαι στην ιδέα να κάθομαι απλά να του μιλάω για τα γεγονότα και να μην τολμάω να πάω να του δείξω πράγματα.

Μου θυμίζω τους στίχους από το τραγούδι του Κότσιρα:
Ήσουνα στους δρόμους με πλακάτ
τώρα θέλεις προστασία από τα ΜΑΤ
Δεν ξέρεις τι θες

…κι όμως δε θέλω προστασία από τα ΜΑΤ…

«Και το ξερό κεφάλι μου μυαλό ποτέ δε βάζει, όσο τα πόδια μου βαστούν, στο δρόμο θα με βγάζει»

…κι έτσι θα μάθω και το παιδί μου να κάνει… να μην το σκύβει το κεφάλι!