Σταμάτα

Γιατί πρέπει να τα κάνεις ακόμα χειρότερα;

Ναι, δεν περιμένω κάτι από εσένα, αλλά δε θέλω να πέφτεις τόσο χαμηλά, δεν το αντέχω να πέφτεις τόσο χαμηλά στα μάτια μου

και ακόμα περισσότερο δεν αντέχω να σε αγαπάω τόσο πολύ… κι ας κάνεις όλα αυτά.

Όχι, είναι κάτι που ποτέ δε θα το ακούσεις πια από εμένα, ούτε θα το διαβάσεις, ούτε θα το μάθεις…

απλά έπρεπε κάπου να το πω… σταμάτησέ το… δεν είναι ζήλεια, απογοήτευση είναι, πίκρα είναι…

«Σε θυμάμαι, πάντα σε θυμάμαι, πλάι σου δε θα ‘μαι

όμως στο μυαλό μου θα γυρνάς…»

Αναπολώντας

Νομίζεις πως έχεις βάλει τη ζωή σου σε τάξη.

Είσαι καλά, πραγματικά καλά κι ομως έρχεται μια στιγμή, μια τόση δα στιγμούλα , ένα τραγούδι στο ραδιόφωνο και σε πάει πίσω. Σε στιγμές που θέλεις να ξεχάσεις, σε ώρες που πρέπει να ξεχάσεις. Σε ουτοπίες που ξέρεις ότι δεν τις θες ξανά στη ζωή σου…

«Έλα λίγο… μόνο για λίγο…. ζω και ξανά ζω… κάθε μας στιγμή…»

Στιγμές που ταξίδευα στις θάλασσες των ματιών σου

Στιγμές που αρμένιζα σε νησιά του Αιγαίου, ακούγοντας τη φωνή σου

Στιγμές που απολάμβανα τα γέλια σου

«… σε χώρο μυστικό καρδιά μου σ’ ανταμώνω…»

Μου λείπεις… δεν πρέπει

Θέλω να σε ακούσω… δεν πρέπει

Σε μισώ… ψέμα

Σε θέλω… δεν πρέπει

Χάθηκα σε συνομιλίες μας, σε ώρες που γελούσαμε, σε ώρες που τσακωνόμασταν…

δεν έπρεπε…

Για να μάθεις…

Σηκώθηκε ένα κύμα και με πήρε μαζί του… με παρέσυρε σε θάλασσα φουρτουνιασμένη, μούλιασα στην αλμύρα της, έχασα τον δρόμο μου με τις μελωδίες της, αποπροσανατολίστηκα και ταξίδεψα σε μέρη άγνωστα.

Μαγεύτηκα από τα χρώματα που άλλαζαν ανάλογα με τις διαθέσεις της.

Ήρεμη και σίγουρη για τη ρότα της; Καταγάλανη, φωτεινή και πλανεύτρα, με χάδια απαλά που χάνονταν στις αμμουδερές ακρογιαλιές…

Θυμωμένη και απελπισμένη; Μαύρη, σκοτεινή και φουτρουνιασμένη, τόσο ώστε να ξεσπάει το θυμό της επάνω στα βράχια… κι ας ήμουν μαζί της, κι ας τσακιζόμουν… τι την ένοιαζε; Αρκεί που εκείνη ξεσπούσε! Τι κι αν πονούσα; Εκείνη ξεσπούσε! Τι κι αν υπήρχε περίπτωση να με σκοτώσει;….

Εκείνος ξέσπασε!!!

Κι ευτυχώς δεν κατάφερε να βυθίσει το κουφάρι μου στα πελάγη της παραφροσύνης του… κι ευτυχώς το πάθημα γίνεται πάντα μάθημα…