το απολιθωμένο μου χωριό

sp_a0049.jpg

Φωτιά!!! 

Οι καμπάνες της εκκλησίας χτυπάνε μανιασμένες…

Φωτιά!!!

Τα πιτσιρίκια τρέχουν με τα ματάκια τους να στάζουν απορία και τρόμο…

Φωτιά!!!

Δε βλέπω τίποτα… Νερό, δεν έχουμε νερό, πώς θα σώσουμε το σπίτι;

Φωτιά!!!

Δεν μπορώ ν’ αναπνεύσω

Βάλε ένα βρεγμένο πανί στο πρόσωπό σου…

Φωτιά!!!

Θεέ μου, βοήθησέ μας

Φωτιά!!!

Παναγία μου, μη μας εγκαταλείψεις 

Αποκαΐδια… στάχτες … καμένη γη… κόκκινα μάτια… μαύρη γη…Μαύρα όλα… Μαύρα… 

Δεξιά, προς τα εκεί που κοιτάς τώρα, κάποτε υπήρχε δάσος, έπαιζα τα καλοκαίρια κι έγδερνα μονίμως τα γόνατά μου.

Αριστερά, κοίτα κι εκεί! Κάποτε ήταν γεμάτο αμυγδαλιές… κρυβόμουν, όταν με κυνηγούσε ο παππούς για να κοιμηθώ τα μεσημέρια. 

Και μπροστά σου…Μην κοιτάξεις εκεί! Δεν αντέχω να βλέπω!Πώς θα βλέπω πια τον ήλιο να δύει; Μια χρυσοκόκκινη σφαίρα πώς θα κουρνιάζει πια σε μαύρη αγκαλιά;

 Φωτιά!!! … πέρασε φωτιά κι από εδώ…

Advertisements

11 thoughts on “το απολιθωμένο μου χωριό

  1. Φεγγαροαγκαλιασμένη μου, το δικό μου χωριό ευτυχώς έχασε σπίτια και δέντρα,
    όχι ότι αυτά δεν έχουν αξία, αλλά δεν έχασε ζωές, τουλάχιστον όχι ανθρώπινες.
    Κι αυτό είναι το παρήγορο.
    Μακάρι και όλων όσων θα μπορούσαν να βοηθήσουν να είχαν τελειώσει οι λέξεις και να έκαναν κάποιες πράξεις, μακάρι, αλλά εγώ τουλάχιστον που είχα κατέβει στο χωριό μου, από το Σάββατο μέχρι και εχθές δεν είδα κανέναν και τίποτα!!!

    Βασιλική μου, κρίμα… τίποτα άλλο!

  2. Όπως είπε και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας καταβεβλημένος μιλώντας με τη φωνή όλων, χάθηκαν μέλη της οικογένειάς μας, τα σπίτια τα δικά μας, τα χωριά τα δικά μας…

    Κάηκε η πατρίδα μας…

  3. Λυπάμαι πολύ για τις μέρες που έφυγαν και για εκείνα που άφησαν πίσω. Τον πόνο και την απελπισία. Μα πιο πολύ λυπάμαι για εκείνες που έρχονται. Κουράγιο, τι άλλο;

  4. Adonie, κάηκε το μέλλον μας.
    Άκουγα ένα καθηγητή πνευμονολογίας να λέει πως είναι πολύ πιο υγιεινός πλέον ο αέρας του air condition, παρά του εξωτερικού χώρου.

    Νατασσάκι και Κατερίνα, κουράγιο σε εμάς που χάσαμε ένα δάσος, άντε και σε εκείνους που έχασαν ένα σπίτι. Σε εκείνους που έχασαν έναν άνθρωπο; Είναι τραγικό και ακόμα πιο τραγικό είναι πως δεν μπορούμε να κάνουμε απολύτως τίποτα.

  5. Αγρια τα περιγράφεις και είναι η πραγματικότητα…
    ανεπανόρθωτα προδώσαμε τούτον τον τόπο.
    θα θρηνούμε και δεν θα στερέυουν οι πίκρες αυτές…
    καλημέρα?
    χχχ

  6. Ακόμα πιο άγρια είναι η πραγματικότητα Maya
    Καλημέρα και με χαμόγελο, έτσι…. για να δώσουμε κουράγιο σε εκείνους που το έχουν περισσότερο ανάγκη!

  7. Γιατί Φλύαρος Χρήστος κι όχι Αίολος;
    Δε σε κατηγόρησε κανείς για τις φωτιές! 🙂

    Το αποτεφρωμένο μου χωριό θα ανακάμψει Χρήστο, δε θα το αφήσουμε εμείς να μείνει γυμνό και μαύρο!!!

    Καλή σου μέρα! 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s