Ποιες εξετάσεις;

«Ρε καρδιά μου, έχει ξανασυμβεί να είναι τόσο πεσμένες οι τιμές στις εξετάσεις σου… θα το αντιμετωπίσουμε πάλι (τονισμένο το πάλι, αυτό σημαίνει ότι από αύριο θα έχω μουρμούρα, που αμελούσα επιμελώς να παίρνω σίδηρο, σήμερα όλοι με αντιμετωπίζουν με χαμόγελο)… κάνε ένα μπανάκι, … κι έλα μετά να μας βρεις να πιούμε ποτάκι, ναι»;

«Καλά θα δούμε, πήγαινε και καλά να περάσετε»

Με το κλείσιμο της πόρτας, χύθηκα στον καναπέ, αφήνοντας τις νότες από το σταθμό του Μελωδία να γεμίζουν το δωμάτιο. Μια από τα ίδια, πότε τα ξεχνούσα εντελώς, πότε έλεγα ότι θα τα πάρω αργότερα… πάντα κατέληγαν ανέπαφα τα χαπάκια… και τώρα πάλι μία από τα ίδια… και μυαλό δε βάζω!

Το τηλέφωνο του σπιτιού ακούστηκε κάπου από το υπερπέραν… πού να τρέχω τώρα στο υπερπέραν! Έκλεισε! Ξανά το εκνευριστικό κουδούνισμά του…! Έκλεισε!Ευτυχώς, δεν ξαναχτύπησε… μέχρι να ακουστεί το κινητό μου… «Γιατί είμαι αύρα εσπερινή, πνοή καθάρια ζωντανή…» Μόνο στην κολλητή μου θα απαντούσα κι εμφανίστηκε ως από μηχανής Θεός (μετά έμαθα ότι ο καλός μου είχε βάλει το χεράκι του για να πάρει μπρος η μηχανή). 

«Ναι»

«Ωχ! Συγνώμη, δεν ήξερα ότι είσαι στον τάφο! Τι ναι είναι αυτό παιδί μου; Σήκω, ντύσου, πλύσου και χτενίσου, σε 20 λεπτά είμαι εκεί»

«Δε θέλω να βγούμε, έλα να κάτσουμε εδώ….» τι μιλάω τι δε μιλάω, είχε ήδη κλείσει το τηλέφωνο.

Τζην, ένα μακό, κοτσίδα τα μαλλιά, λίγο μολύβι και μάσκαρα…στο τριπλό χτύπημα του κουδουνιού (σύνθημα από τα μαθητικά τα χρόνια, που δεν τ’ αλλάζω με τίποτα), πήρα κι ένα ζακετάκι για να βρίσκεται.

Μπήκα στ’ αμάξι και χωρίς να το καταλάβω χαμογελούσα (ιδέα χαμόγελου, αλλά από το τίποτα). «Βρε σούργελο, σε έχω βαρεθεί τόσα χρόνια… πότε σου πέφτει, πότε σου σηκώνεται (ο αιματοκρίτης), τι θα γίνει επιτέλους; Αυτή τη φορά το ξεφτίλισες!!! Πότε θα πας να τις δει ο γιατρός»;

«Αύριο το απόγευμα, πριν τη συναυλία…….. πού πας παιδί μου»;

«Να σε πετάξω στη θάλασσα…θα ήθελα, αλλά να πιούμε μια θάλασσα θα πάμε».

Το Ζούμπερι είναι μέρος που μου αρέσει από πολύ παλιά. Παρκάραμε και την αράξαμε έξω, δίπλα στη θάλασσα, εκεί ακριβώς που έσκαγε το κύμα… λίγοι τολμηροί το επιχείρησαν, αλλά δεν το μετάνιωσα.

Σε λίγη ώρα οι τεκίλες πηγαινοέρχονταν, το χαμόγελο μου είχε μεταμορφωθεί σε καρκαριστό γέλιο, οι ατάκες και το χιούμορ μου ευτυχώς δε με είχαν βαρεθεί, οι λιγοστοί πελάτες μας κοίταζαν με ένα βλέμμα συμπόνοιας…. όλα καλάάάά, όλα καλά θα μας πάνε!

Από το πουθενά εμφανίστηκαν και οι άντρες μας, με δύο πουλοβεράκια στα χέρια (διαφορετικά θα πήγαινα για πνευμονία στο γιατρό σήμερα) κι έτσι, με ποτάκια και αστεία μας πήρε το πρωί…Μια ζεστή αγκαλιά, η δική του αγκαλιά να μου δηλώνει ότι είναι εδώ, μαζί μου κι ότι δε θα με αφήσει, η θάλασσα να μου λέει πως παρ’ όλες τις φουρτούνες της, μετά πάντα γαληνεύει και μια θάλασσα με αστέρια εκεί ψηλά να με σκεπάζει και να χαμογελά μαζί μου…

κι έτσι ξαφνικά, χωρίς να κουνηθώ, είπα κάτι που είχα πολύ καιρό να πω, αυθόρμητα, γλυκά και με ένα δάκρυ ευτυχίας να κυλά και να χαϊδεύει και το δικό του πρόσωπο…

 «Ξέρεις, σ’αγαπάω»

Advertisements

16 thoughts on “Ποιες εξετάσεις;

  1. Εμεινα αφωνη διαβαζοντας το…Εν απροβληαμτακι με τον αιματοκριτη το χω κι εγ ωπου καιπου..αλλα αυτο που εκανε η κολλητη σου ηταν υπέροχο..

  2. ωχ ! ηταν λες και κοιταζα τον καθρεπτη…εχω το ιδιο προβλημα επι σειρα ετων.Επισης τους τελευταιους μηνες το μεσα μου αρνειται την αγωγη…ξεχναω διαρκως να πινω το σιδηρο και το φολικο οξυ…και φυσικα οι εξετασεις μου πιανουν πατο!

    λοιπον τι λες σταλαγματια μου, ξεκιναμε μαζι τη θεραπεια? 🙂

  3. Βασιλική μου, όντως είναι ανεκτίμητο αγαθό, καλημέρα και σε σενα!

    Λαχανάκι, ναι ναι είμαι :)…εύχομαι κι εσύ!

    Ψίθυρε, γι αυτό δεν είναι οι κολλητοί;
    Για να είναι δίπλα ο ένας στον άλλον όποτε χρειάζεται; 🙂
    Καλημερα

  4. Ψιτ! Φλύαρε… δροσιά με την καλή την έννοια ε; 🙂

    Αύρα μου, κάθε φορά την αρχίζω με αποφασιστικότητα, μετά ο ομάδα αρχίζει και πέφτει.
    Έτσι και μου πει πάλι για καμιά μετάγγιση θα κάνω χαρακίρι!!!

    Περιμενε να σου πω αύριο για τη θεραπεία…. τώρα είμαι ακόμα μεθυσμένη! 😛

  5. εγω κρατώ το «ξέρεις σ, αγαπάω» …. γιαυτούς που είναι πάντα εκεί , επειδή το θέλουν εκείνοι … σε φιλώ σταλ… αγ….ματια περαστικά ααααααα και κατι τελευταίο ειμαι Β ρέζους θετικό ….έτσι για να γνωριστούμε 🙂

  6. Σελήνη μου, καλώς ήρθες…
    έχεις δίκιο το πιο ωραίο είναι να είναι δίπλα σου επειδή το θέλει ο ίδιος να είναι!
    Εγώ προς το παρόν…δεν έχω αίμα! 😛

  7. Καλημερα Σταλαγματιά.Η φιλία τι σπουδαιο πραγμα,ε ; Μια καλη φιλη και ο δικος σου ανθρωποε εφτανε για να αισθανεσαι καλυτερα στο υπολοιπο της μερας.Μερικες φορες δεν χρειαζονται πολλα κανεις για να ειναι καλα.Αρκει μια καλη παρεα.

  8. 1. Μιcrofure παιρνουμε? Εγω 33 στανταρ εσυ?

    2. Είδε που το είπες το σ’ αγαπω αυθορμητα, οπως ηθελες πριν λιγε μερες… Πολυ γλυκο ποστ! Το απολαυσα! Και πάλι ήμουν εκεί στο πα?

    Σματσ Σμουτσ

  9. Διδυμάκι μου, ναι το είπα κι ηταν λυτρωτικότατο!!!
    Χαίρομαι που σε βάζω μέσα στην παρέα μου, έστω κι έτσι!
    Φιλάκια πολλά!

    Φεγγαροαγκαλιασμενάκι μου μη βαράς, εντάξει προσπαθώ να το θυμάμαι! 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s