Η Χαρούλα τραγουδάει Μάνο Λοϊζο

8 το απόγευμα, κάπου μεταξύ Ζωγράφου, Βύρωνα…δεν ξέρω ακριβώς πού… το μποτιλιάρισμα απίστευτο, τα νεύρα μου κρόσσια και η συναυλία της Χαρούλας να αρχίζει σε μία ώρα στο Θέατρο Βράχων…

Είμαι πανάσχετη με τους δρόμους της Αθήνας. Για να πάω κάπου, πρέπει ο δρόμος να περνάει από τον Σταυρό του Νότου, από την Αρχιτεκτονική, από τον Λυκαβηττό, από το Ζούμπερι ή από το σπίτι μου…για όλα τα άλλα χρειάζομαι βοήθεια από τα ΕΚΑΜ!

Τέλος πάντων, στις 9 παρά τέταρτο καταφέραμε να μπούμε με τη μανουλίτσα μου στο θέατρο (συγνώμη αλλά εγώ τον Λυκαβηττό δεν τον αλλάζω με τίποτα)!

Ο κόσμος ήταν περισσότερος για την χωρητικότητά του, φανταστείτε ότι υπήρχε κόσμος που παρακολούθησε όλη τη συναυλία όρθιος!

Το παν για εμένα στις συναυλίες είναι αυτός που θα κάτσει δίπλα σου να μην είναι ξενέρωτος και το πέτυχα… κατά το ήμισυ. Η κυριούλα δεξιά από τη μανούλα μου, δε λάλησε, δε χειροκρότησε, δεν κουνήθηκε ούτε στιγμή… απορώ γιατί ήρθε. Η κοπέλα αριστερά μου όμως ήταν ενθουσιασμένη πριν αρχίσει η συναυλία…ακριβώς όπως κι εγώ.

Η ώρα είχε περάσει κι ο κόσμος άρχισε να χειροκροτεί για να ξεκινήσει η συναυλία, όπως κι έγινε, με ένα τέταρτο καθυστέρηση, οι μουσικοί εμφανίστηκαν στη σκηνή, στο κέντρο της μία μεγάλη φωτογραφία του αξέχαστου Μάνου για να μας δηλώνει ότι είναι ανάμεσά μας, γιατί όπως είπε και η Χαρούλα: πεθαίνει όποιος λησμονιέται, άρα ο Μάνος δεν έχει φύγει!

Η εισαγωγή ένα ποτ πουρί από τραγούδια του Μάνου, ξεχωριστά όλα, μοναδικά: Όλα σε θυμίζουν, Σ’ακολουθώ, Καλημέρα Ήλιε, Ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας….. και χωρίς να σταματήσουν να παίζουν εμφανίστηκε η Χαρούλα για να ξεκινήσει με το: «Σ’ακολουθώ, στην τσέπη σου γλιστράω σα διφραγκάκι τόσο δα μικρό».

Δεν ξέρω τι με πιάνει στις συναυλίες, πάντα στο πρώτο τραγούδι ανατριχιάζω, σχεδόν πάντα δακρύζω ή και κλαίω, πάντα χαζεύω τον ουρανό για να δω αν η συντροφιά μου από εκεί ψηλά είναι μαζί μου, πάντα χαμογελάω όταν βλέπω ότι ο αδερφός μου, έστω κι από εκεί ψηλά είναι παρεούλα μου και μετά αφήνομαι στα τραγούδια…

Μαζί της ήταν το Τρίφωνο, τρεις εκπληκτικοί τραγουδιστές, που τη συνόδευαν με τη μελωδική φωνή τους σε μπαλάντες και ζεϊμπέκικα, σε μουσικές διαδρομές που μεγάλωσαν γενιές και γενιές.

«Παποράκι του Μπουρνόβα και καρότσα της στεριάς, πόσα τάλιρα γυρεύεις στον Περαία να με πας»; λατρεμένο μου τραγούδι που ξεσήκωσε τον κόσμο, που με πήγε πίσω στα χρόνια που πήγαινα με τους συμφοιτητές μου συνέχεια στον Σταυρό του Νότου και το ακούγαμε από την Ανοιχτή Θάλασσα…

«Έλα στην παρέα μας φαντάρε, κάτσε κι ένα ποτηράκι πάρε», η  πιτσιρικαρία πετάχτηκε μπροστά από τη σκηνή και τραγουδούσε μαζί με τη Χαρούλα και μερικές κυρίες στην ηλικία της μαμάς μου σηκώθηκαν για να χορέψουν… κι ο Μάνος εκεί, να παρακολουθεί τη γιορτή που είχε στηθεί για χάρη του.

Τη ζήλεψα την πιτσιρικαρία, κάποτε ήμουν κι εγώ ένας από αυτούς.

Η μουσική σώπασε κι η Αλεξίου ζήτησε να ανέβει ένας για να χορέψει το Ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας, αλλά τόνισε να είναι αντρικό ζεϊμπέκικο. Ένας τολμηρός από την πιτσιρικαρία ανέβηκε κι οι μουσικοί ξεκίνησαν. Ωραίος χορός, παλικαρίσιος, χωρίς υπερβολές, ρυθμικός και ζωντανός. Ο πιτσιρικάς είχε μεταμορφωθεί σε άντρα που ζούσε μόνο για αυτόν το χορό… κι η Χαρούλα του χτυπούσε παλαμάκια, μέχρι που εκείνος την πλησίασε και την παρέσυρε στο χορό του κι εκείνη δέχτηκε την πρόκληση και χόρεψε για λίγο και όλο το πλήθος στα πόδια της με ένα δυνατό παλαμάκι τη συνόδευε.

Γι αυτό μ’αρέσει η Χαρούλα. Γιατί είναι ναζιάρα, γιατί είναι μάγκας, γιατί είναι ρομαντική, γιατί είναι  ροκ …«Το μερτικό μου απ’ τη χαρά μού το ‘χουν πάρει άλλοι, γιατί είχα χέρια καθαρά και μιά καρδιά μεγάλη

Θεέ μου τη δεύτερη φορά που θα ‘ρθω για να ζήσω Όσο η καρδιά κι αν λαχταρά, δε θα ξαναγαπήσω»

Αν άκουγα αυτό το τραγούδι πριν λίγο καιρό, θα το τραγουδούσα με πάθος, όπως τόσοι πικραμένοι και απογοητευμένοι γύρω μου, εχθές όμως το σιγοτραγουδούσα κι εγώ, έχοντας ένα γλυκό χαμογελάκι στην άκρη του χειλιού μου, σκεπτόμενη πως όχι! Εγώ θα ξαναγαπήσω, γιατί είναι όμορφο να αγαπάς κι ας πονάς

Τα φώτα άναψαν κι η Χαρούλα άρχισε να μας ευχαριστεί για την παρουσία μας, το πλήθος φώναζε ρυθμικά κι άλλο κι άλλο, μαζί τους κι εγώ και η μανούλα μου!

Και τα φώτα έσβησαν και η Χαρούλα πήρε το μικρόφωνο στο χέρι κι η μουσική από το όλα σε θυμίζουν ξεκίνησε κι οι αναπτήρες άναψαν κι η μανούλα μου μου κράτησε το χέρι, σε αυτό το τραγούδι εκείνη πάντα σκέφτεται τον αδερφό μου, εγώ φευγαλέα θυμήθηκα εκείνον για τον οποίο κάποτε πόνεσα πολύ, αλλά μετά αφοσιώθηκα στο τραγούδι και το τραγουδούσα μαζί με όλους τους άλλους με δάκρυα στα μάτια, τα οποία τα κατάλαβα μετά, εκείνη την ώρα δε σκεφτόμουν και δεν καταλάβαινα απολύτως τίποτα…

Και τα φώτα άναψαν πάλι κι οι μουσικοί ήρθαν όλοι μπροστά και το κοινό σηκώθηκε όρθιο κι έτσι, χωρίς ήχο από όργανα, μόνο με τις φωνές μας, η Αλεξίου έδωσε την αρχή: Στη γειτονιά μου την παλιά είχα ένα φίλο, που ήξερε και έπαιζε ακορντεόνκι όλοι μαζί τραγουδούσαμε με μια φωνή δε θα περά δε θα περάσει ο φασισμός και αμέσως μετά με τον ίδιο τρόπο κλείσαμε με το Ο δρόμος είχε τη δική του ίστορία, κάποιος την έγραψε στον τοίχο με μπογιά

 

Έφυγα πλημμυρισμένη απόλαυση από το θέατρο, εύχομαι να κατάφερα να σας μεταδώσω λίγο την ατμόσφαιρα που έζησα!

Καλημέρα και καλό μας σαββατοκύριακο

Advertisements

13 thoughts on “Η Χαρούλα τραγουδάει Μάνο Λοϊζο

  1. Εγω με τον καλό μου την πετυχαμε στην Σαντορίνι που ειχαμε παει για διακοπες.
    Αν και ο αερας εκεινης της βραδυας την εκανε ν ασφιγγει περισσοτερο το γαλαζιο υπεροχο σαλι της,ηταν εξαιρετικη.
    Καποια στιγμη θα βαλω και στο δικο μου ημερολογιο φωτο αλλα και αποσπασματα της συναυλιας 🙂

    Μας θεωρω τυχερους που ζησαμε αυτες τις στιγμες της

    Φιλικοί Χαιρετισμοι
    Ευγενια απο Χανιά

  2. Καλησπέρα Σταλαγματιά! Νομίζω ότι τα συναισθήματα που μας δημιουργούνται σε τέτοιες στιγμές-μαρτυρίες, μας φέρνουν μπροστά στη συνειδητοποίηση της ίδιας της ζωής. Εκείνη την ώρα είμαστε ζωντανοί με κάθε κύτταρό μας να το φωνάζει.

  3. Μωρο μου ,όχι απλα μετεδωσες την ατμόσφαιρα, αλλά και με συγκίνησες πολύ… (κλασικα, ε?) Εγω φταιω που οταν σε διαβαζω κατι με πιανει και νομιζω οτι τω ζω εγω?
    Ασ προχωρησω…

    1. Καλα ούτε εσυ ξερεις την Αθηνα? Χα!

    2. Αρχιτεκτονικη, Αρχιτεκτονικη, Αρχιτεκτονικη????????? ok, epanerxomai…

    3. Ουτε εγω τραγουδαω πια το Θεε μου κλπ με παθος! χα ξανα! Εννοειται οτι θα ξαναγαπησεις βεβαια! Σιγα!

    4. Και σταματα να ζηλευεις τα πιτσιρικια! Α! Σιχτιρ γιατι τα ζηλευω??? 28 ειμαι γκαμοτο, όχι 78!!! Αμα βλεπω 20χρονο κατι παθαινω…

    Τελεια η συναυλια!!! Και εις αλλα με υγεια! Μακιααααα

  4. Η αλήθεια είναι πως δεν άκουσα καλά λόγια για τη συγκεκριμένη συναυλία. Η Αλεξίου-λέει μια φίλη που ξέρει από ελληνική μουσική- ήταν σε πολύ κακή μέρα. Εγώ βέβαια δεν μπόρεσα να έρθω.

    Με μπερδέψατε λέμεεε…

  5. Ήσυχη ψυχούλα, καλώς ήρθες.
    Τωρα αν πω ότι ζήλεψα που εσύ την είδες στη Σαντορίνη, ενώ εγώ στην Αθήνα, πάλι θα με χαρακτηρίσουν άπληστη, αλλά ΖΗΛΕΨΑ!!!
    Κι εγώ με θεωρώ τυχερή που πήγα και την είδα σε αυτή τη συναυλία… να είμαστε καλά και μετά από κάθε συναυλία να λέμε ακριβώς το ίδιο σχόλιο 🙂

    Κατερινάκι, πιο ζωντανοί δε γίνεται… όλες οι αισθήσεις στο ζενίθ τους!
    Καλημέρα σου! 🙂

    Πολυλογά μου εσύ! Να σου πω κάτι; Κάποια στιγμή γυρισε η μητέρα μου και μου είπε ότι η Χαρούλα της φαίνεται κουρασμένη κι ότι το κατάλαβε από τη φωνή της. Ναι, ίσως να είχε δίκιο και η μητέρα μου και η φίλη σου. Αλλά και πάλι… και; Η Χαρούλα έχει αποδείξει χρόνια τώρα την αξία της κι αν δεν της βγήκε κάποια στιγμή σε ένα τραγούδι ένας τόνος παραπάνω… και;
    Για εμένα ήταν υπέροχη, όπως πάντα και την απόλαυσα, όπως πάντα.
    Καλημέρα μπερδεμένε μου!

  6. Διδυμάκι σε άφησα τελευταίο.
    Η Αθήνα είναι ένας μεγάλος λαβύριθνος για εμένα. Και κάθε φορά που λέω ότι χάθηκα εκνευρίζομαι μόλις βλέπω το γνωστό πλέον βλέμμα πειράγματος σε όλους.
    Κάθε φορά κοπανάω το χέρι μου στο τιμόνι και αυτοβρίζομαι (είμαι καλά γιατρέ μου); 😛

    Aρχιτεκτονική και ξερό ψωμί!

    Βρε, αγαπάω… απλά δεν πονάω πια.. κατάλαβες; Γιατί αν όντως μοιάζουμε τόσο πολύ, το πρόβλημα της κατανόησης (για να μην πω βλακείας) το έχεις κι εσύ αφ’ εαυτού σου! 😛

    Α κι όσο για τα πιτσιρίκια. Δεν τα ζηλεύω, εντάξει ίσως λίγο…. καλά ίσως πιο πολύ… οκ τα ζηλεύω, γιατί έχουν το ακαταλόγιστο!

    Καλημέρα μας και καλή μας εβδομάδα! 🙂

  7. καλη εβδομαδα!

    ζηλεψα! εχω να παω συναυλια …ουυυυυ! δεν θυμαμαι απο ποτε! Αλλωστε η Αλεξιου να τραγουδαει Λοιζο…ολα τα λεφτα!

    αντε μπραβο κοριτσακι!

  8. Καλημέρα Αύρα μου
    Κακώς να βρίσκεις έστω για μία συναυλία το χρόνο και να πηγαίνεις…
    Ανανεώνεσαι βρε παιδί μου 😛

    Γλυκοπατατονατασσάκι, όπου και να την δεις είναι απόλαυση όντως
    Καλημέρα και σε σενα 🙂

  9. Ξέρω, το έχω περάσει, όχι πια… όταν πια θα καταλάβεις πως η αγάπη χωρίς πόνο είναι η αληθινή αγάπη και η άλλη που πονούσε ηταν αρρωστη και μισή, θα αλλάξεις τελείως κοσμοθεωρία για το τι είναι αγάπη… Trust me, σιγά σιγά… 🙂

  10. καιεγω ημουν εκει και καθομουν μπροστα στης πρωτες καντρικες θεςεις και το θεαμα με την χαρουλα ηταν εκλπληκτικο!!

  11. μακαρι να μπορουσα να σας περιγραψω το τι βιωσα εκεινη τι μερα !!τα ποια δεν γραφονται ..διοτι ακομα και εμενα με συγκλονησαν ! το μονο που εχω να πω ειναι οτι σε καθε της συναυλια της χαρουλας νιωθω πολυ πολυ χαρουμενη !!!

  12. Φαβίτσα, χρειάστηκε να περάσουν μήνες για να δω ότι μου είχες γράψει κάτι τόσο σοφό. Τότε ίσως να μην συμφωνούσα μαζί σου, τώρα όμως…. υποκλίνομαι! 🙂

    Κάτια, καλώς ήρθες. Όλοι όσοι την αγαπάμε τη Χαρούλα, έτσι ακριβώς αισθανόμαστε. Και τα λόγια πάντα δείχνουν λίγα μπροστά σε εκείνα που νιώθουμε ακούγοντάς την.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s