Εν αναμονή…

8alassa.jpg

Σε θάλασσα ακούραστη να σαρμενίζω
Με την αρμύρα της, το μέτωπό να σου δροσίζω
Τραγούδι ερωτικό του ανέμου σε πλανεύει
Κι ένας αλήτης έρωτας αλλού μας παρασέρνει 

Τις έννοιες σου όλες  εγώ θα τις ξορκίσω
Και με φιλί μεθυστικό θα σε ποτίσω
Ταξίδι μακρινό μαζί θέλω να πάμε
Τις μαύρες σκέψεις μου να μη θυμάμαι

…της απογευματινής βόλτας στη θάλασσα, που μου υποσχέθηκες…

Ευχή ή κατάρα;

nail.jpg

Θέλησα να σου πω: Μην απελπίζεσαι, είναι όμορφη η ζωή. Τα μάτια σου είχαν έτοιμη την απάντηση: Ποια ζωή;…Κι έτσι σώπασα…Θέλησα να σου πω πως δε θα αφήσω να πάθεις κακό, αλλά ήξερα πως δεν μπορώ να πραγματοποιήσω την υπόσχεσή μου…Κι έτσι σώπασα…

Θέλησα να πάρω λίγο από τον πόνο σου, αλλά και σε αυτό άχρηστη ήμουν. Κάθισα να σε παρακολουθώ σιωπηλά…

 Κι ευχήθηκα, με όλη τη δύναμη της ψυχής μου, να λυτρωθείς… ακόμα κι αν η λύτρωσή σου είναι ταξίδι αιώνιο. Τόσο άχρηστη είμαι, που ευχήθηκα το θάνατό σου.

Γιατί;

Ήταν πάντοτε αυτό που λέμε η ψυχή της παρέας.

Ήταν εκείνος που όλοι ήθελαν να είναι κοντά του, όχι για να πάρουν λίγη από τη λάμψη του, αλλά για να ξεχάσουν τα προβλήματά τους και να γελάσουν με τα πετυχημένα αστεία του. Ήταν εκείνος που πάντα έτρεχε σε όλους, εκείνος που κάθε φορά που μάζευε κόσμο στο σπίτι του, ήξερες πως αν αργήσεις δε θα υπάρχει ένα μέρος να ακουμπήσεις το ποτό σου από τον πολύ κόσμο. Παρ’ όλα αυτά, όσο κουρασμένος και να ήσουν ήθελες πολύ να πας.

Παντρεμένος 20 χρόνια, από είκοσι χρονών παιδί, αγαπημένος με τη γυναίκα του και με άπειρες προσπάθειες να κάνουν ένα δικό τους παιδί. Γεννημένος για να γίνει πατέρας, με απίστευτη λατρεία απέναντι στα παιδιά. Η μοίρα τους βοήθησε, μετά από προσπάθειες με εξωσωματική να κάνουν ένα αγοράκι. Έναν άγγελο που τον βαφτίσαμε την προηγούμενη Κυριακή.

Ήταν η πρώτη φορά που τον έβλεπα τόσο ευτυχισμένο. Πάντα γελούσε, αλλά αυτή τη φορά ήταν γεμάτος και το έδειχνε.

Τη Δευτέρα δεν αισθανόταν καλά και μπήκε στο νοσοκομείο. Κάτι με το συκώτι του του είπαν οι γιατροί και τον τρέλαναν στις εξετάσεις, χωρίς να του λένε τίποτα. Σήμερα βγήκε το πόρισμα.

Καρκίνος!

Άλλος ένας Βασίλης της ζωής μου που θα φύγει εξαιτίας του καρκίνου. Η κατάστασή του είναι λένε μη αναστρέψιμη. Αυτός ο άνθρωπος προσπαθούσε μια ολόκληρη ζωή να κάνει ένα παιδί και τώρα που τα κατάφερε, δε θα προλάβει να το ακούσει να τον λέει μπαμπά, δε θα προλάβει να τον δει να πηγαίνει στο σχολείο. Δε θα προλάβει να ζήσει με τον γιο του, τον γίγαντα, έτσι τον έλεγε από την ημέρα που γεννήθηκε.

Κι εγώ σε λίγο θα φύγω από το γραφείο για να πάω να τον συναντήσω. Και θα πρέπει να είμαι γελαστή. Και θα πρέπει, όπως πάντα να κάνω μαζί του τις χαζομάρες (είμαστε οι «καραγκιόζηδες» του σογιού, έτσι μας λένε όλοι). Θα πρέπει να ξεχάσω τι γίνεται, γιατί ακόμα ο ίδιος δεν το ξέρει και να είμαι κεφάτη. Θα πρέπει να τον πειράζω και εκείνος να μου κάνει τα γνωστά του αστεία και όλοι να γελάνε.

Πώς; Πώς όταν το δάκρυ είναι στην άκρη του ματιού μου και παλεύω πεισματικά να του απαγορέψω να κυλήσει; Πώς, όταν θα τον βλέπω να βρίζει τους γιατρούς που ακόμα δεν έχουν βγάλει άκρη με τη διάγνωσή του και θα θέλει να πάει στο σπίτι να δει τον γιο του;

Κι εγώ τι να ευχηθώ; Να τελειώσει γρήγορα; Όταν έχω δει πώς γίνεται ο άνθρωπος που υποφέρει από καρκίνο. Όταν έχω ακούσει ουρλιαχτά πόνου. Τι να ευχηθώ;

Κούπας το ανάγνωσμα

Μετά από πρόσκληση του Αντώνη και με μία μικρή καθυστέρηση, λόγω δουλειάς, κατάφερα τελικά να βρω λίγο χρόνο να σας δείξω τις κούπες που αυτό τον καιρό ξεδιψούν τη δίψα μου, με ποτίζουν με καφέ για να ανοίξουν τα μάτια και γενικά με κάνουν να χαμογελώ, κάθε φορά που τις αντικρίζω.

koupes.jpg Οι κούπες που βλέπετε είναι νέο απόκτημα. Δώρο μιας ξαδέρφης για να πίνω με τον καλό μου τον καφέ, τα απογεύματα που βρίσκουμε λίγο κοινό χρόνο. Η μία συμπληρώνει την άλλη. Τι εννοώ; Δείτε:

sp_a0095.jpg Η αγαπημένη μου ξαδέρφη βέβαια, σε ερώτηση του καλού μου, αν θεωρεί εμένα αγελαδίτσα ή εκείνον βόδι, απλά χαμογέλασε και μετά από πιέσεις απάντησε: Κύλησε ο τέτζερης και βρήκε το καπάκι!!! … Αν έχεις τέτοιους συγγενείς… τι να τους κάνεις τους εχθρούς (παράφραση το ξέρω, αλλά κολλάει στην περίσταση).

Τις ώρες του γραφείου είμαι λίγο πιο σοβαρή. Αυτόν τον καιρό ξανατονίζω, γιατί κατά καιρούς φέρνω και από μία διαφορετική κούπα. Αυτή την περίοδο έχω διαλέξει μία μεγάλη για να χωράει αρκετό καφέ… μπας και καταφέρνω να ξυπνάω… σπάνια τα καταφέρνω αν με ρωτήσετε, αλλά πάντα αξίζει η προσπάθεια.

koupa2.jpg 

Ελπίζω να μη θεωρηθεί διαφήμιση 😛

Καλή σας μέρα, καλή μας εβδομάδα (δύσκολη θα είναι πάλι, από άποψη δουλειάς, αλλά φοβούνται ωρέ τα παληκάρια);

P.S. Ξέχασα να δώσω συνέχεια στο παιχνιδάκι. Καλώ τους παρακάτω να μας αποκαλύψουν τις κούπες τους, αλλά να με συγχωρέσουν αν ήδη κάποιος άλλος το έχει ήδη κάνει. Δεν έχω προλάβει να δω τι γίνεται τις τελευταίες μέρες.

Καλώ λοιπόν την Candy, το Διδυμάκι μου την Φάβα, την Ηλιαχτίδα μας, το Ερωτάκι και την Μις Τάτυ και την Αύρα μας.

Στο πυρ το εξώτερο

kleisto.jpg

Μια ζωή θυμάμαι τον εαυτό μου να προσπαθεί, να φτιάχνει στέκια και καταφύγια για την ψυχή μου.

Κι όταν όλα ήταν έτοιμα κι έπρεπε να μπω μέσα να βολευτώ, μου ‘μπαινε ο διάολος και μου την άναβε.

Τι ‘ναι τούτα δω τα σκιάχτρα, μου ‘λεγε. Δεν είναι για σένα η λούφα παιδί μου. Πάλι πλαστογραφίες κάνεις;

Και βροντούσα κι εγώ ένα άει σιχτίρ και τα ‘κανα όλα κεραμιδαριό.

Όσο περνούν οι μέρες και διαβάζω αποσπάσματα από το Τετράδιο της Αλκυόνης Παπαδάκη, τόσο βρίσκω κομμάτια που μιλάνε στην ψυχή μου… σα να είμαι εγώ, σα να είναι ο καθένας από εμάς.

Έχω αρχίσει και μεταφέρω ένα ένα τα κεραμίδια για το νέο καταφύγιο της ψυχής μου, προσπαθώ να χτίσω γερά θεμέλια, έτσι ώστε μόλις εμφανιστεί ο διάολος ξανά να σιχτιρίσω εκείνον.

 

Τα ποτέ σου

Έρχονται στιγμές που πολύ απλά δε χωράς στον εαυτό σου. Δε σου κάνει, δε σου αρκεί, νιώθεις αιχμάλωτος στο μέσα σου. Θέλεις να δραπετεύσεις, αλλά να πας πού; Χωρίς το καβούκι σου, γυμνός… για πού… και για πόσο;

Προσπαθείς να τα βρεις με αυτό που λένε συνείδηση.

Την καλοπιάνεις και της λες πως πάει πέρασε και δε θα ξαναγίνει, ελπίζοντας πως εκείνη με τον χρόνο θα πειστεί και θα σε συγχωρέσει. Ναι καλά!

Ήσουν κάθετη σε κάποια πράγματα. Εντελώς όμως. Εγώ ποτέ δε θα κάνω εκείνο, εγώ ποτέ δε θα έκανα το άλλο, ποτέ δε θα πω το τάδε. Κι όταν κάποιος σου έλεγε: Ποτέ μη λες ποτέ, απαντούσες πως ξέρεις πολύ καλά τι λες και πως ποτέ δε θα προδώσεις τις αρχές σου.

Κι έρχεται τώρα η συνείδησή σου και σου φτύνει κατάμουτρα τα ποτέ σου στη μούρη. Έπεσες στον βούρκο τους και σε ρήμαξανε, σε πνίξανε…

Ποτέ δε θα ξαναπείς ποτέ….  

μόλις το είπες πάλι….

5489084lgbg2ue9.jpg