Γιατί;

Ήταν πάντοτε αυτό που λέμε η ψυχή της παρέας.

Ήταν εκείνος που όλοι ήθελαν να είναι κοντά του, όχι για να πάρουν λίγη από τη λάμψη του, αλλά για να ξεχάσουν τα προβλήματά τους και να γελάσουν με τα πετυχημένα αστεία του. Ήταν εκείνος που πάντα έτρεχε σε όλους, εκείνος που κάθε φορά που μάζευε κόσμο στο σπίτι του, ήξερες πως αν αργήσεις δε θα υπάρχει ένα μέρος να ακουμπήσεις το ποτό σου από τον πολύ κόσμο. Παρ’ όλα αυτά, όσο κουρασμένος και να ήσουν ήθελες πολύ να πας.

Παντρεμένος 20 χρόνια, από είκοσι χρονών παιδί, αγαπημένος με τη γυναίκα του και με άπειρες προσπάθειες να κάνουν ένα δικό τους παιδί. Γεννημένος για να γίνει πατέρας, με απίστευτη λατρεία απέναντι στα παιδιά. Η μοίρα τους βοήθησε, μετά από προσπάθειες με εξωσωματική να κάνουν ένα αγοράκι. Έναν άγγελο που τον βαφτίσαμε την προηγούμενη Κυριακή.

Ήταν η πρώτη φορά που τον έβλεπα τόσο ευτυχισμένο. Πάντα γελούσε, αλλά αυτή τη φορά ήταν γεμάτος και το έδειχνε.

Τη Δευτέρα δεν αισθανόταν καλά και μπήκε στο νοσοκομείο. Κάτι με το συκώτι του του είπαν οι γιατροί και τον τρέλαναν στις εξετάσεις, χωρίς να του λένε τίποτα. Σήμερα βγήκε το πόρισμα.

Καρκίνος!

Άλλος ένας Βασίλης της ζωής μου που θα φύγει εξαιτίας του καρκίνου. Η κατάστασή του είναι λένε μη αναστρέψιμη. Αυτός ο άνθρωπος προσπαθούσε μια ολόκληρη ζωή να κάνει ένα παιδί και τώρα που τα κατάφερε, δε θα προλάβει να το ακούσει να τον λέει μπαμπά, δε θα προλάβει να τον δει να πηγαίνει στο σχολείο. Δε θα προλάβει να ζήσει με τον γιο του, τον γίγαντα, έτσι τον έλεγε από την ημέρα που γεννήθηκε.

Κι εγώ σε λίγο θα φύγω από το γραφείο για να πάω να τον συναντήσω. Και θα πρέπει να είμαι γελαστή. Και θα πρέπει, όπως πάντα να κάνω μαζί του τις χαζομάρες (είμαστε οι «καραγκιόζηδες» του σογιού, έτσι μας λένε όλοι). Θα πρέπει να ξεχάσω τι γίνεται, γιατί ακόμα ο ίδιος δεν το ξέρει και να είμαι κεφάτη. Θα πρέπει να τον πειράζω και εκείνος να μου κάνει τα γνωστά του αστεία και όλοι να γελάνε.

Πώς; Πώς όταν το δάκρυ είναι στην άκρη του ματιού μου και παλεύω πεισματικά να του απαγορέψω να κυλήσει; Πώς, όταν θα τον βλέπω να βρίζει τους γιατρούς που ακόμα δεν έχουν βγάλει άκρη με τη διάγνωσή του και θα θέλει να πάει στο σπίτι να δει τον γιο του;

Κι εγώ τι να ευχηθώ; Να τελειώσει γρήγορα; Όταν έχω δει πώς γίνεται ο άνθρωπος που υποφέρει από καρκίνο. Όταν έχω ακούσει ουρλιαχτά πόνου. Τι να ευχηθώ;

Advertisements