Το σαββατοκύριακο του πόνου…

Παρασκευή απόγευμα, με το αυτοκίνητο γεμάτο με σακούλες από το σούπερ μάρκετ κι ένα σωρό ζαρζαβατικά από το γωνιακό με βιολογικά προϊόντα μανάβικο.Το αεράκι μας πήρε και μας σήκωσε… μπλούζες και μπουφάν… βρε λες εκεί να την άρπαξα;
Βραδάκι στο πάρτυ της φίλης μας στην Αργυρούπολη. Ο καπνός πάρα πολύς, αλλά στην αίθουσα δε θυμάμαι να υπήρχε κάτι ανοιχτό, παρ’ όλα αυτά ένα κρύωμα στη ραχοκοκαλιά το ένιωθα. Λες εκεί να με βρήκε το κακό;
Σάββατο πρωί, μόνη στο σπίτι, η μέρα του νοικοκυριού. Όλα τα παράθυρα ανοιχτά, να μπαινοβγαίνω στο μπαλκόνι, να τινάζω, να σκουπίζω, να σφουγγαρίζω, ο Δίεση να με συνοδεύει σε όλα αυτά με τα τραγούδια του… κι εγώ η ανέμελη νοικοκυρά να μην καταλαβαίνω τι συμβαίνει… Μάλλον εκεί έγινε το γεγονός.
Σάββατο βράδυ, ένας πόνος στην πλάτη, ερμηνεύτηκε ως κούραση από τις δουλειές της ημέρας και δε δόθηκε καμία σημασία στα σήματα που έδινε.
Κυριακή πρωί… βόλτα για καφέ στον Πειραιά, ζεστός καφές στο τραπεζάκι, περιοδικό μόδας εγώ, αθλητική εφημερίδα με τα τελευταία νέα του Ολυμπιακού και του επικείμενου αγώνα (που τον είχαμε απλά για ορεκτικό, τρομάρα μας) ο καλός μου, με την πλάτη να πονάει ακόμα, αλλά η λογική ερμηνεία της προηγούμενης μέρας, εξακολουθούσε να στέκει ως επιχείρημα και μια θάλασσα που φάνταζε ακόμα πιο όμορφη, καθώς τη χάζευα μέσα από τα μάτια του… Ο έρωτας με μάρανε!
Κυριακή απόγευμα. Καφέ με την παρέα στη Βαρυμπόμπη. Ο πόνος ανελέητος… κι εκεί στο τέλος ενός ανέκδοτου και πάνω στο αποκορύφωμα του γέλιου, μου κόπηκε η ανάσα. Εντελώς όμως…Έκτοτε σε κάθε αναπνοή ένα ηλεκτροσόκ με τσάκιζε.
Κυριακή βράδυ. Ο καλός μου, σε καθήκοντα νοσοκόμου (δεν είχα και τα κουράγια να κάνω τη φαντασίωσή μου πράξη ρε γαμώτο :P )  τρίβει την πονεμένη πλάτη μου με Vicks, προσπαθώντας να με πείσει να πάμε σε έναν γιατρό.

Διορία στο κρύωμα μέχρι Τρίτη απόγευμα: Εξαφανίσου από πάνω μου, γιατί θα σε πάω στο γιατρό, οκ;

  Η φωτογραφία αφιερωμένη στον Αντώνη, που γέλασε με την αδυναμία μου στον λαγό! 🙂

Advertisements

18 thoughts on “Το σαββατοκύριακο του πόνου…

  1. Περαστικά σου σταλαγματιά…
    αν και μου έβγαινε να σε αποκαλέσω διαφορετικά!

    Στη φώτο φαντάζομαι ότι ο Δόκτωρ τρώει τον ασθενή!
    μα στην περίπτωση τη δική σου, θα έτρωγες τον γιατρό 😛
    Ελπίζω να μην είσαι έτσι και την Τρίτη ώστε να αναγκαστείς να δεις απο κοντά τα καρότα!

    Υπομονή και περαστικά σου και πάλι Bugs! 🙂

  2. Συμφωνώ με το λαχανάκι…κρύωσες από την καλοπέραση….Περαστικά περαστικά δύο ορές…Μία για το κρύωμα και μία για την ομάδα χεχε…

  3. μα λύσσαξες παιδάκι μου, το ΣΚ σου όλο μια έξοδος ήταν 🙂 δεν πειράζει περαστικούλια και καλύτερα να περνάς καλά το ΣΚ και να αρρωσταίνεις από Δευτέρα 😉

  4. Λάχανο, παπίτσα και island, πού να έγραφα ότι και το Σάββατο το βράδυ βγήκαμε για φαγητό δηλαδή τι θα μου λέγατε! Με ενοχλούσε λέμε η πλάτη, δεν έγινε το σαββατοκύριακο, απλά εγώ την αποτελείωσα μάλλον 🙂

    Αντώνη, δεν μπόρεσα να τον φάω, ούτε εχθές το βράδυ… πονάω ακόμα… άσε που με αποφεύγει γιατί μυρίζω vicks… όσο για το Bugs, δε θα αναφέρω ξανά κάτι μπας και το ξεχάσεις 😛

  5. καλη σου μερα κ καλη εβδομαδα περαστικα!! οντως το σκ του πονου ηταν.. για μενα εκτος την εκτακτη δουλεια την κυριακη ολη μερα σχεδον αποκομησα κ ενα ωραιοτατο προβλημα στη μεση.. χαλια χαλια!! εχασε κ η ομαδα κ εγιναν ποιο χαλια!!!!

  6. Μαρία ευχαριστω πολύ 🙂

    Ωκεανέ, για την ομάδα δε θα πω… κάτσε να δούμε πώς θα πάμε έξω πρώτα και μετά βλέπουμε 😉
    Περαστικούλια για τη μέση σου!

  7. ….εισαι ακομη χαλια ? υπομονη!
    και…….
    ……….

    πολλες πολλες πολλες πολλες ευχες για περαστικα και μαλιστα γρηγορα!!!! :-)))))

  8. Εσενα πρεπει να σε κανει επιτημο μελος ο κυριος Κρυωμα..!!!
    Βρε δεν σου εχω πει να προσεχεις???

    Περαστικουλια ομορφουλα μου.
    Δεν σε ξεχασα αλλα το προγραμμα ηταν υπερφορτωμενο και τα σημαδια κοπωσης και κακης διαθεσης ειναι εντονα ζωγραφισμενα επανω μου…..
    Συντομα θα τα πουμε καρδουλα μου.
    Εσυ σκεπασου εεεε

    Φιλια στα αυτακια σου..!! 🙂

  9. Φορτωμένη αντιβιώσεις, γιατί τα ακροαστικά μου χτύπησαν την πόρτα… την πλάτη δηλαδή και με ένα βήχα που δε ερωτεύτηκε παράφορα και δε λέει να με αφήσει, ήρθα να σας ευχαριστήσω.
    Αντώνη, τ’ αυτάκια μου είναι μια χαρά, οκ; 😛
    Aύρα μου, σε ευχαριστώ πολύ!
    Ζουυυυφ, πού είσαι εσύ; Ναι σε παρακαλώ, νομίζω ότι τον τίτλο τον έχω κερδίσει με το σπαθί μου 😀

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s