Κάθε 17 Νοέμβρη…

getimage.jpgΚάθε χρόνο, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, την ημέρα της επετείου του Πολυτεχνείου, πηγαίνω για να αφήσω ένα γαρίφαλο. Σεμνά και ταπεινά, όπως αρμόζει σε κάθε ήρωα και αγωνιστή που έπεσε από σφαίρα «πατριώτη». Το έχουμε σαν έθιμο. Όταν ήμουν μικρή και ζούσε και ο αδερφός μου, μας έπαιρνε η μητέρα μας και κατεβαίναμε στην Πατησίων, με τα πόδια, δε μέναμε και πολύ μακριά και καθώς κατηφορίζαμε την Αλεξάνδρας, κάθε φορά μας έλεγε την ίδια ιστορία, την ιστορία της 17 Νοέμβρη του 1973, όπως την έζησε η ίδια. Με τον αδερφό της, φοιτητή στο  Πάντειο Πανεπιστήμιο, να ξέρει ότι είναι μέσα στο Πολυτεχνείο την ώρα που μπήκε το τανκ. Και κάθε χρόνο εγώ με τον αδερφό μου… κι αργότερα μόνο εγώ…. έκανα τις ίδιες ακριβώς ερωτήσεις… και κάθε χρόνο έπαιρνα ακριβώς τις ίδιες απαντήσεις, αλλά πάντα περίμενα να τις ακούσω με την ίδια λαχτάρα. Μία από αυτές ήταν: Μαμά δε φοβόσουν για το θείο; Φοβόμουν πάρα πολύ, αλλά αν μπορούσα, θα ήμουν κι εγώ μαζί του. Και ήξερα πολύ καλά ότι το εννοούσε.
Δεν προέρχομαι από αριστερή οικογένεια, ούτε και από πολιτικοποιημένη οικογένεια. Απλά απεχθάνομαι τους χουντικούς και τους δεξιούς. Βαριέμαι αφόρητα πλέον να ανοίγω συζητήσεις με κάτι δήθεν μαγκίτες πανάσχετους, που παλεύουν με νύχια και με δόντια να με πείσουν ότι επί δικτατορίας έγιναν νοσοκομεία και ανοίχτηκαν δρόμοι στην Ελλάδα. Ότι και τώρα δικτατορία έχουμε, αλλά καμουφλαρισμένη. Ξεχνούν βέβαια πάντα επιμελώς το ότι δεν τολμούσαν να μιλήσουν, να γελάσουν, να βγουν με παρέα, να ζήσουν. Φέρνουν ως επιχείρημα και προσπαθούν πάντα να με πιάσουν απληροφόρητη στο γεγονός ότι μέσα στο Πολυτεχνείο οι φοιτητές κάπνιζαν τσιγαριλίκια και έκαναν σεξ.
Και;
Κατάφεραν να κάνουν κάτι; Κατάφεραν να ρίξουν το καθεστώς με όλο τον κόσμο στο πλευρό τους;  Είχαν το θάρρος να βγουν στους δρόμους και να απαιτήσουν για την χαμένη τους αξιοπρέπεια; Είχαν το σθένος να φωνάξουν ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ;
Σε κάθε μου επίσκεψη στο Πολυτεχνείο, δε μένω μόνο στο να αφήσω ένα γαρίφαλο και να φύγω, αλλά πηγαίνω και μέσα, στην αίθουσα όπου βρίσκονται οι μάνες όλων εκείνων που «δεν» σκοτώθηκαν επίτηδες, αλλά από βόλι που κατά λάθος βρέθηκε στο δρόμο τους. Μάνες αξιοπρεπείς, που δε θρηνούν θεατρινίστικα, αλλά απλά ως φόρο τιμής βρίσκονται εκεί, μιλάνε μεταξύ τους και με όσους θέλουν να τις πλησιάσει, υπάρχουν φωτογραφίες των παιδιών τους και άλλων, υπάρχουν αποκόμματα εφημερίδων με ντοκουμέντα και φωτογραφίες… και πάντα με την ίδια λαχτάρα τα διαβάζω και τα ξαναδιαβάζω. Είναι η ιστορία του τόπου μου… η σύγχρονη ιστορία, που μερικά ανεγκέφαλα βλαμμένα αλητάρια κάθε χρόνο προσπαθούν να ξεφτιλίσουν και να υποτιμήσουν … ή μήπως δεν είναι τα αλητάρια, αλλά κάποιοι αλήτες, με βολεμένες θέσεις στο κτίριο του Συντάγματος;
Δεν ήμουν ποτέ η επαναστάτρια, αλλά μερικές φορές έκανα κάτι ξεγυρισμένες εξεγέρσεις που με έκαναν να νιώθω περήφανη.
Στη Δευτέρα λυκείου, παιδί της χορωδίας από την πρώτη γυμνασίου, έτυχε να αρρωστήσει η καθηγήτρια της μουσικής. Αναλάβαμε τότε, εγώ και η κολλητή μου και της υποσχεθήκαμε ότι θα κάνουμε τη γιορτή και θα είναι όλα οργανωμένα κι έτοιμα στην ώρα τους. Ένα απόγευμα ήρθε η Λυκειάρχης να παρακολουθήσει την πρόβα μας κι όταν μας άκουσε να λέμε τον «Στρατιώτη» του Παπακωνσταντίνου, σηκώθηκε επάνω έξαλλη και απαίτησε να μην το τραγουδήσουμε καν, γιατί κάπου στο τέλος έλεγε ο στίχος ότι «το εμβατήριο που του ‘μαθαν να λέει είναι φασιστικό και του ‘ρχεται να  κλαίει». Δε μίλησε κανείς, τα έβαλε μαζί μου, επιπλήττοντάς με, κουνώντας αυστηρά το δάχτυλό της και φωνάζοντας να μην τολμήσουμε να το πούμε αυτό το τραγούδι. Ντράπηκα που χαμήλωσα τα μάτια και της είπα ένα ξεψυχισμένο μάλιστα, αλλά φούσκωσα από περηφάνια, όταν την ημέρα της γιορτής το τραγουδήσαμε σχεδόν κλαίγοντας από ευχαρίστηση και βροντοφωνάζοντας, μαζί με όλες τις τάξεις του Λυκείου που είχαν σηκωθεί όρθιες, τη λέξη φασιστικό κοιτάζοντάς την στα μάτια. Την είδα να αλλάζει όλα τα χρώματα του ουράνιου τόξου, να βγάζει καπνούς απ’ τ’ αυτιά της και με ένα εντελώς πιεσμένο χαμόγελο να σηκώνεται να μας χειροκροτήσει μαζί με τους υπόλοιπους καθηγητές, μερικοί από τους οποίους μου έκλεισαν το μάτι χαμογελώντας.

Έτσι ήταν πάντα… κι έτσι θα συνεχίσει να γίνεται… μπορεί για λίγο καιρό να χαίρεστε… αλλά, όπως λέει κι ο Μάνος
«… Δε θα περά… δε θα περάσει ο Φασισμός…»
 

Advertisements

27 thoughts on “Κάθε 17 Νοέμβρη…

  1. τελικά ο φασισμός δεν περνάει αλλά είναι μερικοί που τον συντηρούν!
    Ευτυχώς άνθρωποι σαν εσένα τον αφήνουν να μπαγιατέψει! 🙂
    Καλή σου μέρα!

  2. Μακάτι να ήταν έτσι Αντώνη, αλλά δεν μπορώ να πω ότι ισχύει κάτι τέτοιο.
    Ίσως εγώ απλά να είμαι μια χαζορομαντική, που μένω στο να αφήσω ένα γαρίφαλο κι ένα δάκρυ εκείνη την ημέρα ή να υπερασπιστώ τις απόψεις μου, με σθένος σε μια πολιτική συζήτηση.
    Θα ήθελα να πω ότι υπάρχουν άνθρωποι που αφήνουν το φασισμό να μπαγιατέψει, αλλά υπάρχουν;
    Ιδίως πολιτικοί… υπάρχουν;
    Δε νομίζω…
    Καλή σου μέρα 🙂

  3. Σταλαγματια θα μου επιτρεψεις να σου πω οτι οχι δεν εισαι χαζορομαντικη οπως λες κανεις αυτο που νιωθεις.Και καλα κανεις να υπερασπιζεσαι τις αποψεις σου.Αλοιμονο εαν δεν μπορουμε να το κανουμε και αυτο στην εποχη που ζουμε,ε ; Παρα πολυ καλο το ποστ σου.Την καλημερα μου 🙂

  4. Τουλάχιστον τότε, κάποιοι αντιδρούσαν και κάτι γινόταν… Αυτό το αρχικό το σεμνά και ταπεινα… ωραίο! Καλημέρα!

  5. Και τώρα μερικές φορές Moonchild, τα παιδιά προσπαθούν κάτι να κάνουν, αλλά οι βολεμένοι γονείς δεν τους το επιτρέπουν.
    Τυχαία ας πούμε η Υπ. Παιδείας δε βγήκε στις τελευταίες εκλογές; 😉
    Απλά, νομίζω ότι όσα παιδιά πάνε να μιλήσουν, τα φιμώνουν.

    Πάπιε μου, σε ευχαριστώ και χαίρομαι που σου άρεσε το ποστ. Ήταν καθαρά προσωπικό, όπως είδες.

  6. σταλαγματια, μου αρεσει πολυ το κειμενο σου γιατι ειναι ακρως προσωπικο και με εκανε να νιωσω την ενωση του τοτε με το σημερα. αραγε, η λυκειαρχης τι προβλημα ειχε με αυτη τη λεξη; και βεβαια δεν μπορουσε να δωσει ομαδικη αποβολη. η ισχυς εν τη ενωση!

  7. Δεν θα περασει…
    Φιλεναδιτσα με πηγες πολλα χρονια πισω και ποτε δεν παυει το ριγος να διαπερνα το σωμα μου πηγαινοντας στο Πολυτεχνειο για να καταθεσω ενα κοκκινο γαρυφαλλο….
    Υπεροχο αυτο που εγραψες με συγκινησες.

    Καλη επετειο καλο σ/κ καρδια μου.

  8. Μαρία, η λυκειάρχης πολύ απλά ήταν από εκείνους που στις λέξεις: ελευθερία ή δημοκρατία, έβγαζε σπιθουράκια… μαζί της κι η θρηκευτικός βέβαια… αλλά μπροστά σε τρεις τάξεις και όλους τους υπόλοιπους καθηγητές τι άλλο θα μπορούσε να κάνει.
    Το αστείο είναι ότι την επόμενη χρονιά την είχα στη δέσμη και μου τη φύλαγε μονίμως!

    Ζούφι μου, πήγα εγώ σήμερα το πρωί (ελπίζω μόνο να μη με πήραν οι κάμερες, γιατί εκείνη την ώρα ήρθε και ο Σιούφας) … πες πως κατέθεσες κι εσύ ένα γαριφαλάκι! 🙂

  9. Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ… αλλα μερικοί τον έχουν ασσο στο μανίκι τους. Το ερώτημα ειναι έχουμε δημοκρατία σήμερα ; ζει το πολυτεχνείο; Τι έχει προσωρήσει 33 χρόνια μετά τι έχει αλλάξει;..ειναι ερωτήματα που μας απασχολούν σήμερα.

  10. Ότι πιο ωραίο και αληθινό έχω διαβάσει πάνω στο συγκεκριμένο θέμα εδώ και πολύ καιρό.Πάντα έλεγα πως σήμερα βρισκόμαστε στην πιο ΄χάλια εποχή γιατί μας κυβερνά η γενειά του πολυτεχνείου. Δεν είναι όμως αλήθεια αυτό, μπορεί αρκετοί από αυτούς που ήταν μέσα να παρέκλιναν από τον δρόμο τους , αλλά αυτό που τιμάμε είναι οι ιδέες και τα ιδανικά που προασπίστηκαν.Η ελευθερία είναι το πιο σημαντικό αγαθό στον κόσμο και πρέπει να τιμάμε το ότι την έχουμε.Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από το να μην είσαι ελεύθερος ν αμιλήσεις και να σκεφτείς.Και πάλι ένα μεγάλο μπράβο!

  11. Παπίτσα μου, σε ευχαριστώ πολύ 🙂

    Κωνσταντίνε, δε διαφωνώ μαζί σου. Ζούμε μία εντελώς χάλια εποχή. Σε συζήτηση που είχα σήμερα, περί ελευθερίας και καταπάτησης των δικαιωμάτων μας για ελευθερία, σε επιχείρημά μου, έλαβα την εξής απάντηση: Δηλαδή το γεγονός ότι ζεις σε μια ελεύθερη χώρα, με ένα πολίτευμα που το επέλεξες, με τους πολιτικούς που επέλεξες το θεωρείς μεγάλο επίτευγμα. Όταν όμως περνάει λίγο η ώρα κι είσαι έξω, φοβάσαι να γυρίσεις μόνη σου στο σπίτι και μου τηλεφωνείς να έρθω να σε πάρω ή να έχω το νου μου (αυτός είναι ο αντρούλης μου), πού είναι λοιπόν η ελευθερία σου και η δημοκρατία σου;
    Δεν έχει άδικο, έχω ξαναπεί ότι είμαστε εμείς υπεύθυνοι γι αυτή τη λέρα που μας κυβερνά, αλλά την επιλέγουμε εμείς, κι έχει πολύ μεγάλη σημασία αυτό. Και ναι, πλέον είναι πολύ δύσκολο να αλλάξει αυτή η κατάσταση και δεν αρκούν απλά οι διαδηλώσεις (στις οποίες δε συμμετέχω, ακριβώς γιατί δεν πιστεύω ότι γίνεται κάτι), αλλά θα μου επιτρέψεις να είμαι ακόμα λίγο ρομαντική και να θεωρώ ότι: «Κάπου χαράζει, διώξε αδερφέ το μαράζι
    Ξέρω η καρδιά σου σπαράζει, μα θα ‘ρθει λυτρωμός» (Νταλάρας)

    Είπα πολλά, με το συγκερκιμένο θέμα ίσως φανατίζομαι μερικές φορές… και να φανταστείς δεν ασχολούμαι με την πολιτική 🙂
    ….και το γεγονός ότι εμείς οι bloggers μιλάμε και λέμε τα εσώψυχά μας κι ανταλλάζουμε απόψεις… δημκρατία δεν είναι;

    Καλό σου βράδυ και σε ευχαριστώ πολύ

  12. οι μικρές επαναστάσεις ξεκινούν απο μέσα μας!
    ευτυχώς που ακόμα όσοι το έζησαν το συντηρούν
    οι γενιές τις μεταπολίτευσης έχουν ακόμα μέσα τους λίγο από την αντίδραση αυτή
    για τις επόμενες να δούμε τι θα γίνουν!
    που στα παιδιά θέλουν κάποιοι να περνάνε άλλα συνθήματα!
    μπράβο σου είναι από τα πιο όμορφα κείμενα που κι εγώ εχω διαβάσει για την επέτειο
    καλή σου μέρα

  13. Πόσο κρίμα είναι που μας κάναν να υμνούμε ακόμα φαντάσματα του παρελθόντος και να τιμούμε σήμερα ανθρώπους που εξαργύρωσαν, την όποια προσφορά αναμφισβήτητα είχαν τότε, με το χειρότερο τρόπο στη συνέχεια.
    Να τους χαιρόμαστε όλους τους.
    Όταν όμως γνωρίσει κανείς τους λίγους που απομείνανε έξω από την βρωμιά του μετέπειτα πολιτικού συστήματος θα δεί όχι μόνο όσους αγωνίστηκαν μια στιγμή, αλλά όσους με την πραγματική τους ζωή και αγώνα συνέχισαν να αγωνίζονται για τα ίδια πράγματα που πάλεψαν και τότε.

  14. Δυστυχώς στις τελευταίες εκλογές γίνανε δύναμη οι ακροδεξιοί αλλά όσο υπαρχουν σκέψεις σαν και αυτή που διάβασα διατηρώ μία ελπίδα.Τους αγωνιστικούς μου χαιρετισμούς;;;

  15. Μελωμένε σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια.
    Έχω την εντύπωση ότι πολλοί από εκείνους που το έζησαν το συντηρούν, σίγουρα όμως όχι όλοι οσοι ασχολήθηκαν με την πολιτική. Εκείνοι μάλλον επιμελώς ξέχασαν 😉
    Όσο για τις επόμενες γενιές, εγώ είμαι απαισιόδοξη…
    Καλημέρα και σε σενα 🙂

    Fuckingblogger, συμφωνώ σε όλα εκτός ενός, δεν είναι λίγοι εκείνοι που απέμειναν και που τιμούν το παρελθόν, απλά ακριβώς επειδή το τιμούν δε μιλούν γι αυτό.

  16. …και πάντα θα είναι roadartist, σε όλα τα κράτη και όλες τις κοινωνίες, όπως ήταν ανέκαθεν.

    Island, όταν θες να παρακολουθήσεις ειδήσεις και σε κάθε κανάλι τους καλούν να μας πουν την άποψή τους (λες και μας ενδιαφέρει), δε γίνεται να μην τους «φας στη μάπα»…. μεταξύ μας, πολύ θα ήθελα να φτύσω τις μάπες τους… όχι τίποτ’ άλλο, αλλά για να δουν την εκτίμησή μας 😉

  17. Η κάθε επανάσταση ενάντια στο φασισμό ( μικρή ή μεγάλη ) έχει την αξία της …έτσι κι εσύ έκανες την επανάστασή σου …και καλά έκανες. Μπράβο σε όσους τολμούν !!

  18. Πολύ καλό αφιέρωμα έκανες σταλαγματιά μου. Πρέπει να θυμόμαστε εκείνες τις βραδιές που νέοι άνθρωποι δεν φοβήθηκαν ούτε τα τανκς ούτε την αστυνομία. Διαδήλωσαν για να ‘μαστε ελεύθεροι και να ‘χουμε δημοκρατία. Τόσο απλά πράγματα …τόσο δύσκολα. 😉

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s