Tα τραγούδια που αγαπάω

Τραγούδια που με αγγίζουν. Αυτό είναι το νέο παιχνίδι-πρόκληση του Αντώνη και ομολογώ ότι από εχθές που το είδα σκέφτομαι πότε θα βρω χρόνο να απαντήσω.
Όσοι με διαβάζετε, έχετε καταλάβει ότι δε ζω χωρίς μουσική, γι αυτό και αποφάσισα να μην επιλέξω έναν συγκεκριμένο αριθμό τραγουδιών και να πω τους λόγους που εκείνα με αγγίζουν, αλλά να ξεκινήσω να γράφω κι ό,τι βγει.
Υπάρχουν οι μπαλάντες, οι ερωτικές. Εκείνες που τις έχω συνδέσει με πρόσωπα και καταστάσεις της ζωής μου. Εκείνες που στο άκουσμά τους ένα δάκρυ μπορεί και να μου κάνει παρέα, εκείνες που θα με μεταφέρουν στο παρελθόν για να ξανανιώσω το χτυποκάρδι της στιγμής, τη γλυκόπικρη γεύση από ένα χάδι, το ζεστό άγγιγμα μιας σιωπηρής στιγμής… 
«Ανάθεμά σε, δε με λυπάσαι που καίγομαι και λιώνω,
που μ’ έκανες και σ’ αγαπώ και τώρα μαραζώνω…» έλεγε ο Παντελής στη Μυροβόλο της Πάρου κι εγώ με την αλμύρα της θάλασσας ακόμα επάνω μου, σκεφτόμουν εκείνον που θα έρθει κάποια στιγμή να μου κλέψει την καρδιά… μέχρι που κάποια στιγμή εκείνος εμφανίστηκε κι επιτέλους το τραγούδι απέκτησε παραλήπτη. Από τότε το άκουσα πολλές χρονιές, από τον ίδιο πάντα τραγουδιστή, στο ίδιο πάντα μέρος. Άλλοτε με γλυκά χαμόγελα κι άλλοτε…
«Μη γυρίσεις, τίποτα μη ζητήσεις για ένα χάδι μη με χαραμίσεις…» Καθισμένη σ’ ένα τραπέζι στον Σταυρό του Νότου, άκουγα τον Πάνο Κατσιμίχα να το τραγουδάει και παρακαλούσα μέσα μου να μην έρθει εκείνη η ώρα που θα το αισθάνομαι δικό μου αυτό το τραγούδι… και τώρα σε μία κρίση μαζοχισμού παραδέχομαι ότι μου αρέσει που δεν βγήκε η ευχή μου…Μου αρέσει που το σιγοτραγουδούσα μετά από χρόνια, με κλειστά τα μάτια και λιώμα στο μεθύσι παρακαλώντας μία να μη γυρίσει και μία να γυρίσει κι ας με χαραμίσει… όπως κι έκανε κάποιος κάπου κάποτε…
«Σε φωνάζω και να μ’ ακούσεις δε μπορείς, ξημερώνει κι εσύ δε λες να ‘ρθεις…» Λυκαβηττός, ο Μάλαμας να το τραγουδάει κι η Χαρούλα να τον παρακολουθεί, κι εγώ να κοιτάζω τον ορίζοντα που είχε βαφτεί μοβ και να το τραγουδάω πιστεύοντας πως θα το νιώσει και θα με ακούσει και θα έρθει…
«Έλα λίγο, μόνο για λίγο, ζω και ξανά ζω κάθε μας στιγμή, σε τόπο μυστικό καρδιά μου σ’ ανταμώνω…» Ένα cd αφιερωμένο από εμένα, μία τηλεφωνική γραμμή μονίμως κατειλημμένη, γέλια, συζητήσεις, δάκρυα, απόλαυση, ηδονή, αγάπη, προδοσία… όλα σε μια στιγμή. Σε εκείνη την μικρή στιγμή που ανταμώσαμε σε τόπο μυστικό και γδάραμε τις σάρκες μας και ξεσκίσαμε τις ψυχές μας και μείναν οι πληγές μας και πονάνε, σπάνια ευτυχώς… μα πάντα μυστικά…
«Κάθε που νιώθω μοναξιά, σκέφτομαι πως υπάρχεις και θέλω να ‘ρθω εκεί κοντά, τίποτα να μην πάθεις»….το σιγοτραγουδάω παντού και πάντα…χρόνια τώρα, είτε μόνη μου πίνοντας ένα ποτηράκι κρασί, είτε έχοντας τον καλό μου στην αγκαλιά μου, περιμένοντας πάντα να ακούσω τα σχόλιά του για την γαργαριστή φωνή μου και να ξεκινήσει μία ακόμα μάχη για τα ξενέρωτα τραγούδια που ακούω… 

Επιτρέπεται να το χωρίσω σε ενότητες αυτό το παιχνίδι;  

Καλησπέρα σε όλους J  

Advertisements

Πάμε βόλτα;

loveu.jpg

– Θέλω να πάω μια βόλτα, δεν αντέχω άλλο δουλειά – σπίτι.
– Εντάξει καρδιά μου, αύριο, ό,τι ώρα τελειώσουμε θα πάμε  βολτίτσα.
– Και γιατί δεν πάμε τώρα;
– Είναι 3 το πρωί!!!
– Και;
3:15 το αυτοκινητάκι μας ανηφόριζε στο Λυκαβηττό.
Δεν ήμασταν οι μόνοι τρελοί στην Αθήνα, υπήρχαν κι άλλοι.
Ζευγαράκια που κάθονταν  στη ζέστη του αυτοκινήτου τους, βλέποντας τη θέα…μια Αθήνα ντυμένη στα γιορτινά της.
Όμορφη που φαντάζει από εκεί ψηλά!
Άλλα αυτοκίνητα με θολωμένα τζάμια… χαμογελάσαμε κι οι δύο κατανοώντας απόλυτα την κατάσταση…
Κάποιοι πιο τολμηροί, είχαν βγει στο κρύο και κάθονταν αγκαλιά επάνω στο πεζούλι…
     Πάμε;
     Ό,τι πεις αφεντικό, κούμπωσε το μπουφάν σου και φύγαμε.   
………………………………………………………………………
–     Θέλω να με κρατάς αγκαλιά.
      Θέλω να χαμογελάς.
    Αν με κρατάς αγκαλιά , θα χαμογελάω.
    Αν σε κρατάω αγκαλιά κι εγώ θα χαμογελάω.   ………………………………………………………………………    

Μέθυσα πάλι απόψε…

62621-honey_and_the_moon_by_cosmosue.jpg

Κάθισα στο μισοστολισμένο μου σαλόνι κι έκατσα να σκεφτώ για ν’ απαντήσω στο παιχνίδι του Αντώνη…. με τι μεθάω. Έβαλα στο ποτήρι μου λίγο κόκκινο κρασί, έβαλα στο ραδιόφωνο Μελωδία κι αφέθηκα στις μουσικές.
Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, η μουσική με συνοδεύει σε ό,τι και να κάνω. Και στην χειρότερη ψυχολογική κατάσταση να βρίσκομαι, βάζω τραγούδια που θα με κάνουν ακόμα πιο χάλια. Μεθάω σε ένα ερωτικό τραγούδι και παρασύρομαι στα λόγια του, κλείνοντας τα μάτια, ζώντας ξανά και ξανά μαγευτικές στιγμές του παρελθόντος. Αφήνομαι σ’ ένα καταθλιπτικό τραγούδι και τραγουδάω νιώθοντας καυτά δάκρυα να με συνοδεύουν στη θλίψη μου. Και τις δύο αυτές εκφάνσεις μου τις αγαπάω και τις απολαμβάνω στο έπακρο κάθε φορά.
Μεθάω σε μια απογευματινή βόλτα, ένα χειμωνιάτικο απόγευμα στην παραλία. Εκεί που η θάλασσα αγριεμένη παλεύει με τις ερινύες της μεσοπέλαγα, εκεί που τα κύματα αγκαλιάζουν το ένα το άλλο κι όσο γέρνει ο ήλιος στη δύση του, το πάθος τους καταλαγιάζει κι ηρεμούν για να τον αφήσουν να ξαπλώσει γλυκά γλυκά στο στρώμα τους.  Χαζεύω με τις ώρες τα ταξίδια που κάνουν τα σύννεφα, γκρίζα παλέτα σε σκούρο φόντο, οδεύοντας για κάπου, που αμφιβάλλω αν και τα ίδια γνωρίζουν για πού… αλήτικες ψυχές, αλήτικα γυρνούνε.
Μεθάω
στο βλέμμα του, κάθε που γέρνει να με φιλήσει, δευτερόλεπτα προτού κλείσει τα μάτια του και παρασυρθεί στο ερωτικό μας κάλεσμα. Μια ματιά του, χείμαρρος λέξεων που δε χρειάζεται να ειπωθούν…
στο χαμόγελό του, κάθε που βρισκόμαστε σε μια παρέα και μιλάμε σε διαφορετικά πηγαδάκια ο καθένας και στο παιχνιδιάρικο κλείσιμο του ματιού του…
στα χάδια του, τρυφερά και απαλά στην αρχή και όλο πιο απαιτητικά λίγο πριν χαθεί μέσα μου για να με παρασύρει σε βόλτες ηδονής και απόλαυσης, πρωτόγνωρης κάθε φορά…
 

Είναι πολλές, μικρές και καθημερινές στιγμούλες που με μαγεύουν, με μεθούν και τις αναπολώ άπληστα  κάθε φορά κι ας έρχονται καινούργιες….Θα μπορούσα να γράψω κι άλλα πολλά, αλλά ήρθε η ώρα να ξενερώσω με τη δουλειά που μου κλείνει το μάτι, θεωρώντας ότι θα με μεθύσει…  

Καλή μας εβδομάδα και καλές μας γιορτές!!!   

Tα σκοτεινά της ψυχής μου IV

bloodymoon.jpg

Προσπαθώντας να κάνεις σωστά τα πάντα στη ζωή σου έπεσες σε λάθη. Άλλα ασήμαντα κι άλλα από εκείνα που αφήνουν σημάδια στην ψυχή σου. Σημάδια που οι άλλοι δεν τα βλέπουν κι όμως εσύ, κάθε που κοιτάς τον εαυτό σου στο καθρέφτη τα βλέπεις. Υπάρχουν εκεί. Κατακόκκινα με ανοιχτές πληγές κι όσο και αν γυρνάς το κεφάλι σου από την άλλη για να μην τα βλέπεις, εκείνα εξακολουθούν να υπάρχουν. Αγγίζεις το πρόσωπό σου για να σιγουρευτείς ότι όλα είναι στη φαντασία σου, ότι δεν έχεις κάτι κι ενώ το δέρμα σου είναι λείο, κοιτάς τα χέρια σου που είναι ματωμένα.
Πας να πλυθείς, να διώξεις το μιαρό σου παρελθόν, να εξαγνιστείς, να κοιτάξεις πάλι τον εαυτό σου και να ηρεμήσεις, βλέποντάς σε χωρίς αίματα, χωρίς πληγές, χωρίς θύμησες… και βλέπεις το πρόσωπό του. Εκείνο που πριν από λίγες μέρες χαιρόσουν κι ένιωθες περήφανη που δεν θυμόσουν λεπτομέρειες. Χαμογελάει ειρωνικά και σε απειλεί. Απειλεί πως αν ξεχάσεις, θα σε κατασπαράξει για τιμωρία. Απειλεί πως αν χαρείς λίγο παραπάνω, θα μεταμορφωθεί σε τέρας και θα διαλύσει τη ζωή σου και πως αυτή τη φορά θα το πετύχει, δε θα ξανακάνει λάθος. Απειλεί πως αν ξεχαστείς και πεις ότι είσαι απόλυτα ευτυχισμένη, θα σου θυμίσει πώς είναι η απόλυτη δυστυχία ξανά και ξανά… έτσι για να κάνει το κέφι του, όπως πάντα άλλωστε. 

Πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι!

good_morning_1.gif

Λέει ο Τοτός στην γιαγιά του:

 – Γιαγιά, τι θα προτιμούσες; Σεξ με έναν παίδαρο, ή ένα κουτί λουκούμια;

 – Εμ, έχω δόντια εγώ για λουκούμια, παιδάκι μου;

Καλημέρα μας

Καλή μας εβδομάδα

και έναν καλύτερο μήνα!