Από εμένα για ‘σενα

Η καρδιά μου σου ανήκει…
Δική σου μια ζωή
Κι αυτό δεν είν’ υπερβολή
Θα σε ζεσταίνει  τις νύχτες του χειμώνα
Θα σε ταξιδεύει σε μέρη ονειρικά
Θα σου μιλά για παραμύθια μαγικά 
Με το μαγικό ραβδάκι μου
Κακό κανένα δε θ’ αφήσω να σε πλησιάσει
Η αγάπη μου για ‘σενα
Τον κόσμο μου έχει αλλάξει!

Η γη μου εσύ, ανάσα μου κι αέρας

Δεν έκανα ταξίδια μακρινά
τα χρόνια μου είχαν ρίζες, ήταν δέντρα
που τα ‘ντυσε με φύλλα η καρδιά
και τα ‘φησε ν’ ανθίζουν μες στην πέτρα
 

Δεν έκανα ταξίδια μακρινά
Οι άνθρωποι που αγάπησα ήταν δάση
Οι φίλοι μου φεγγάρια ήταν, νησιά
που δίψασε η καρδιά μου να τα ψάξει
 

Το πιο μακρύ ταξίδι μου εσύ
Η νύχτα εσύ, το όνειρο της μέρας
Μικρή πατρίδα, σώμα μου κι αρχή
Η γη μου εσύ, ανάσα μου κι αέρας
 

Δεν έκανα ταξίδια μακρινά
Ταξίδεψε η καρδιά κι αυτό μου φτάνει
Σε όνειρα, σε αισθήματα υγρά
το μυστικό τον κόσμο ν’ ανασάνει  

a14.jpeg

Ένας εσωτερικός διάλογος

key.jpg

Σκούριασε πια, άχρηστο είναι, γιατί δεν το πετάς;
Δεν πετάνε τη ζωή τους, όχι έτσι, όχι τόσο απλά. Αυτό που βλέπεις εσύ για σκουριασμένο, κάποτε λαμποκοπούσε, περνούσε και στο διάβα του όλοι το θαύμαζαν, το ζήλευαν.
Ναι, κάποτε, τώρα όμως δες το. Μυρίζει μούχλα!
Έτσι συμβαίνει πάντα, όταν οι αναμνήσεις δεν εκτιμώνται αμοιβαία, μουχλιάζουν.
Τι εκτιμήσεις και πράσινα άλογα μου τσαμπουνάς, δες το. Δεν ξέρεις από πού να το πιάσεις,. Η σκουριά αφήνει λεκέδες στα χέρια!
Κάποτε το άγγιζες όμως κι η καρδιά σου όλη πλημμύριζε ευτυχία.. Κάποτε η αφή του ήταν απαλή και μοσχομύριζε αγάπη κι έρωτα. Κάποτε με έμαθε να αγαπώ, να μιλώ, να τολμώ, να γελάω, να πονάω, να κλαίω… είναι εγώ αυτό που βλέπεις. Το παλιό μου εγώ κι όσο σκουριασμένο κι αν το βλέπεις είναι οι αναμνήσεις μου, είναι το παρελθόν μου, σκουριασμένο γιατί δε χαίρει του σεβασμού που έπρεπε, αλλά υπαρκτό.
Είναι το κλειδί για την κλειδαμπαρωμένη μου ψυχή, εκείνη που άφησα εγώ να μουχλιάσει, εκείνη που επέλεξα εγώ να σκουριάσει. Και το έκανα συνειδητά ξέρεις.
Για να μου θυμίζει το παρελθόν, αλλά να μην θέλω να επιστρέψω σ’ εκείνο, γιατί πολύ απλά, όπως είπες κι εσύ:η σκουριά του θα με λερώσει.

Μια αιφνιδιαστική καλημέρα

Σήμερα το πρωί έκλαψα γιατί ήμουν μπροστά την ώρα που ένα πανέμορφο μπουμπούκι στο μπαλκόνι μου, άνοιξε για να με καλημερίσει και ν’ απλώσει τα μουδιασμένα του πέταλα στο χάδι του ήλιου. 

 Το είχα φυτέψει εγώ, μη με ρωτήσετε πώς το λένε… το είχα πάρει από ένα μαγαζάκι λίγο πιο έξω από την Τρίπολη και τότε μου είπε η κυρία που μου το πούλησε, πως θα τρελαθώ με την ομορφιά του. Είχε απόλυτο δίκιο.

Τα πέταλά του έχουν αποχρώσεις από κίτρινο, πορτοκαλί, κόκκινο, μοβ…

 Εντάξει εντάξει είπαμε είμαι χαζορομαντική… σταματάω! :P

Οι στόχοι μιας νέας νοικοκυράς για το 2008

Κι έρχεσαι λοιπόν και λες πως τώρα που άλλαξε ο χρόνος θα βρίσκεις λίγο χρόνο για τον εαυτό σου περισσότερο. Κάθε βράδυ θα βουρτσίζεις τα δόντια σου, όπως επίσης θα καθαρίζεις το πρόσωπό σου από το μακιγιάζ.
Θα προσπαθείς να μη σωριάζεσαι στον καναπέ με τις πιτζάμες, αλλά να κάθεσαι απέναντι στον άντρα σου και να του προκαλείς αναστάτωση με το λάγνο και όλο υπονοούμενα βλέμμα σου.
Δε θα αφήνεις τα ασιδέρωτα να γίνονται σαν τα Λευκά Όρη, αλλά κάθε δύο τρία πλυντήρια θα σιδερώνεις, έτσι ώστε να μην εμφανιστεί κανένας λύκος στην αποθηκούλα για να σε κοιτάξει εκείνος με λάγνα μάτια και κατάλευκα δόντια (τα όποια δε χρειάζεται καν να βουρτσίσει).
Επίσης, δε θα πηγαίνεις στο σπίτι μετά τη δουλειά για να μαγειρέψεις ό,τι σου κατεβάσει εκείνη τη στιγμή η γκλάβα σου, αλλά θα έχεις φροντίσει από την προηγούμενη νύχτα να έχεις έτοιμο το φαγητό σας. 

Έλα Αλέκοοοοοο, το διάβασες; Τιιιιιιιιιιιι; Γελάς ακόμααααααα;
 Πέρασαν οι δέκα πρώτες μέρες του νέου χρόνου και αν εξαιρέσουμε τις 4 που ήμουν εκδρομή, όχι μόνο δεν κατάφερα να υλοποιήσω κάτι απ’ όλα αυτά, αλλά έχω φτάσει σε ένα σημείο που περπατώ και σέρνομαι.
Τα βράδια πριν πέσω για ύπνο, η σκέψη ναι μεν περνάει από το μυαλό μου, αλλά το σώμα μου δεν ακολουθεί τη σωστή πορεία, τα πόδια μου πάνε από μόνα τους στο κρεβάτι. Βούρτσισμα το πρωί, ντεμακιγιάζ…… αν δε χαλάσει στον ύπνο, ποιος ο λόγος να βάφεσαι με την τσίμπλα στο μάτι;
Λάγνο βλέμμα στον αντρούλη μου, γεμάτο υποσχέσεις; Δηλαδή για ποιο λόγο να μην τον κοιτάω λάγνα κουκουλωμένη στον καναπέ με το πάπλωμά μου και να του βάζω κουίζ για το τι τον περιμένει κάτω από τις κόκκινες πιτζάμες μου;
Όσο για τα ασιδέρωτα, γιατί παρακαλώ να μην γίνονται βουνό; Έχουν πολλοί την ευκαιρία να κάνουν ορειβασία μέσα στο ίδιο τους το σπίτι; Θα μου πείτε τώρα ότι ανέφερα κάτι για λύκους; Και; Άλλοι έχουν κροκόδειλους για pet, εγώ θα έχω λύκο!!!
Για το θέμα του μαγειρέματος λέω να συνεχίσω την ίδια παράδοση. Αν δεν έχει μαγειρέψει κάτι η μανούλα, που να μπορώ να το μεταφέρω με τάπερ, θα κάνω την τελευταία στιγμή ό,τι κατεβάσει η γκλάβα μου. Πλέον αποτελεί παράδοση και εγώ είμαι άνθρωπος που τηρώ τις παραδόσεις… αμ πώς!!!! 
 Καλό μας Σαββατοκύριακο με πολλά γέλια και ξεκούραση για όσους την έχουν ανάγκη!

P.S. Δεν απαντάω στα σχόλιά σας όχι από σνομπαρία, αλλά επειδή έχω απίστευτη δουλειά. Θέλω να πιστεύω ότι τη Δευτέρα θα το κάνω, όπως επίσης πως θα περάσω και από τις σελίδες σας… μου λείψατε!

Αφιερωμένο

drop_of_love.jpg

Είναι ορισμένοι στίχοι-κάποτε ολόκληρα ποιήματα-
πού μήτε εγώ δεν ξέρω τι σημαίνουν.
Αυτό που δεν ξέρω
ακόμη με κρατάει. Κι εσύ έχεις δίκιο να ρωτάς.
Μη με ρωτάς.
Δεν ξέρω σου λέω.
Δυο παράλληλα φώτα απ
᾿ το ίδιο κέντρο.
Ο ήχος του νερού, που πέφτει τον χειμώνα, απ
᾿ το ξεχειλισμένο λούκι
ή ο ήχος μιας σταγόνας καθώς πέφτει
από ‘να τριαντάφυλλο στον ποτισμένο κήπο
αργά – αργά  ένα
ανοιξιάτικο απόβραδο
σαν τον λυγμό ενός πουλιού.
Δεν ξέρω τι σημαίνει αυτός ο ήχος-
ωστόσο εγώ τον παραδέχομαι.
Τ
᾿ άλλα που ξέρω στα εξηγώ. Δεν το αμελώ.
Όμως κι αυτά προσθέτουν στη ζωή μας.
Κοιτούσα όπως κοιμότανε, το γόνατό της να γωνιάζει το σεντόνι-
Δεν ήταν μόνο ο έρωτας.
Αυτή η γωνία είναι η κορυφογραμμή της τρυφερότητας,
και το άρωμα το
υ σεντονιού, του λευκού και  της άνοιξης,
συμπλήρωναν εκείνο το ανεξήγητο που ζήτησα,
άσκοπα και πάλι να στο εξηγήσω.

Γιάννης Ρίτσος
«Είναι ορισμένοι στίχοι»

Σ’ευχαριστώ που είσαι δίπλα μου
στα καλά και στ’ άσχημα