Ε ρ ω τ α ς

 Αυτό τον καιρό είμαι στον κόσμο μου. Μάλλον βέβαια αυτό το έχετε καταλάβει, αλλά νομίζω ότι είμαι ολίγον τι δικαιολογημένη. Το μωράκι μεγαλώνει, εγώ έχω κάποια προβληματάκια υγείας, αλλά με σωστή αντιμετώπιση όλα θα πάνε καλά (ντόκτορ σπίκινγκ).

 Διαβάζω όμως, πολύ και ό,τι πέσει στα χέρια μου… και το παρακάτω θέλησα να το μοιραστώ μαζί σας… μου άρεσε πολύ… ίσως γιατί το έχω νοιώσει και είναι κάτι που εύχομαι σε όλους να τους κάτσει.   

«A… ο έρωτας!» Έκανε γλυκά η Μάρθα. «Ο έρωτας είναι μυσταγωγία, καλή μου. Σου δίνει την Κόλαση, την ίδια στιγμή που εσύ παραδέχεσαι πως κάπως έτσι πρέπει να είναι ο Παράδεισος! Σε καίει ζωντανή, την ίδια στιγμή που εσύ καίγεσαι σε πυρωμένες λίμνες!»

απόσπασμα από το εκπληκτικό βιβλίο της Λένας Μαντά «Το σπίτι δίπλα στο ποτάμι»

KANONEΣ ΟΔΗΓΗΣΗΣ ΕΛΛΗΝΩΝ

 

 

Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να κρατάτε απόσταση ασφαλείας από το προπορευόμενο όχημα διότι στο κενό που αφήσατε μπορεί να «χωθεί» κάποιο άλλο όχημα φέρνοντας σας σε ακόμα πιο δύσκολη θέση.

 

Όσο πιο γρήγορα διασχίσετε ένα κόκκινο φανάρι, τόσο μειώνονται οι πιθανότητες να συγκρουσθείτε με άλλο όχημα.

 

 Ποτέ μα ποτέ μην ακινητοποιήσετε το όχημα σας σε πινακίδα «STOP». Τα οχήματα που σας ακολουθούν δεν θα περιμένουν αυτή την αντίδραση σας, με αποτέλεσμα να καρφωθούν» πάνω σας.

 

Ποτέ μην κλείσετε το δρόμο σε ένα σαραβαλάκι. Ο οδηγός του δεν έχει τίποτα να χάσει.

 

Το φρενάρισμα πρέπει να γίνεται όσο πιο αργά μπορείτε για να σιγουρέψετε την καλή λειτουργία του ABS, το οποίο με τη σειρά του θα σας ανταμείψει με ένα χαλαρωτικό μασάζ του ποδιού σας. Για τους μη κάτοχους ABS είναι μια ευκαιρία να τεντώσουν τα πόδια τους.

 

Μάθετε να αλλάζετε λωρίδες με γρήγορους χειρισμούς. Χάρις στον υπουργό συγκοινωνιών, η Ελλάδα έχει μετατραπεί σε μια απέραντη πίστα με τρύπες-κλειδιά οι οποίες έχουν τοποθετηθεί σε καίρια σημεία για να ελέγξουν τα αντανακλαστικά σας.

 

Είναι παράδοση στην Ελλάδα να κορνάρεις μόλις ανάψει το πράσινο φανάρι ακόμα και αν είστε πρώτος σ’ αυτό.

 

Πάντα θα υπάρχει ένας πολύ καλός λόγος για τον οποίο εσείς θα  βιάζεστε. Αντιθέτως όλοι οι υπόλοιποι οδηγοί των οχημάτων που θα συναντήσετε στον δρόμο σας δεν έχουν ιδέα γιατί πήραν τους δρόμους σήμερα.

 

Οι προστατευτικές ζώνες είναι επικίνδυνες. Έρευνες στην Ελλάδα έδειξαν ότι χιλιάδες crash test κάνουν λάθος.  Άμα είναι γραφτό σου, θα πας κι ας φοράς ζώνη…
 

Ανεξαρτήτως άσματος, το στερεοφωνικό του οχήματος σας πρέπει να παίζει στο φουλ. Με αυτό τον τρόπο διασκεδάζετε τους πεζούς που περιμένουν υπομονετικά πότε θα τους δώσει κάποιος προτεραιότητα να διασχίσουν την διάβαση.

 

Ο καλός μου-η καλή νοικοκυρά!

Πρέπει να σηκώσουμε τα χαλιά

Μ’ αρέσει που μιλάς στον πληθυντικό, αφού εγώ θα τα σηκώσω.

Ναι, το ξέρω καρδιά μου, αλλά εγώ θα σε παρακολουθώ και θα σου λέω και τι κάνεις λάθος.

Μια λοξή ματιά με κάρφωσε, αλλά ευτυχώς κρατήθηκε.

Πρέπει επίσης να κάνουμε και κανένα ξεσκόνισμα στα ψηλά που εγώ δε φτάνω, όπως και να ρίξουμε κανένα σφουγγάρισμα, γιατί σε λίγο βλέπω να υποδεχόμαστε καμία Τερέζα για παρέα.

Μάλιστα, κατάλαβα… Φαγητό θα κάνεις εσύ ή να παραγγείλουμε για να κάθεσαι να με επιβλέπεις συνέχεια;

Τώρα γίνεσαι υπερβολικός, εγώ θα σου βάλω και μουσικούλα και κάθε τόσο θα σου λέω ότι το παιδάκι μας κάνει τούμπες στην κοιλίτσα μου για να χαίρεσαι και να συνεχίζεις με χαμόγελο.

 

Αυτή τη φορά η ματιά ήταν πιο φαρμακερή… ένα πράγμα του στυλ: Θα βγει, δε θα βγει με το καλό ο γιος μου, θα σε κάνουμε υπηρέτρια, έτσι απλά για να μάθεις τώρα να το ευχαριστιέσαι.

 

 Α, ξέχασα να σου πω, πρέπει να ανεβάσουμε και τα χειμερινά και να κατεβάσουμε τα καλοκαιρινά

Εξακολουθείς να μιλάς στο πληθυντικό….

Καρδούλα μου, δεν είπαμε ότι τα μοιραζόμαστε όλα; Εσύ θα δουλεύεις κι εγώ θα κουράζομαι….

Μάλλον το είχα παρατραβήξει.

 

Περάσαμε ένα Σάββατο με γέλια. Ο καλός μου σαν καλή νοικοκυρά να κάνει ακόμα και αυτά που μπορούσα εγώ, αλλά να γκρινιάζει, έτσι απλά για να πει ότι τουλάχιστον αντιστέκεται.

Εγώ να προσπαθώ να βοηθήσω και κάθε τόσο να ξεφυσάω σαν τη μπρέσκα,αλλά θα ήμουν και γαϊδούρα να μη δείχνω ότι τουλάχιστον κάτι κάνω.

Παραγγείλαμε φαγητάκι απ’ έξω, πού να τον βάζω τώρα να μαγειρεύει με τόσες δουλειές που είχε ο καημένος …

Μέχρι που ήρθε το βράδυ και τον αποζημίωσα… γέμισα τη μπανιέρα νεράκι και αφρόλουτρο και αφού τον άφησα πέντε λεπτά να χαρεί τις μπουρμπουλήθρες, πήγα κι εγώ και χώθηκα…στριμώχνοντας  τον εννοείται… για να πλατσουρίσουμε παρέα….

Ε μην τα θέλει και όλα δικά του….

 

Καλή εβδομάδα και καλό μήνα σε όλους μας!!!