Μας έπιασε το φιλοσοφικό μας σήμερα

Χαρά σ’ αυτούς που πιάστηκαν στο δόλωμα της ζωής και σπαρτάρησαν μέσα στα δίχτυα της.

Αν τα τρύπησαν και ξαναβγήκαν στο πέλαγος, το ‘καναν μόνο και μόνο για να ‘χουν τη χαρά να ξαναπιαστούν.

Από το τετράδιο της Αλκυόνης Παπαδάκη

Advertisements

Διακοπές;

Εν αναμονή Σαββατοκύριακου, τι Σαββατοκύριακου δηλαδή, άλλες χρονιές θα ήμουν εν αναμονή διακοπών. Θα έκανα λίστα στον υπολογιστή με το τι πρέπει να πάρω μαζί μου για εμένα και τον καλό μου, θα έψαχνα να βρω στο ίντερνετ μέρη και παραλίες που θα ήθελα να επισκεφτώ, θα πήγαινα να αγοράσω διάφορα μπλιμπλίκια, που θα μου ήταν κατά ένα μεγάλο ποσοστό άχρηστα, θα αγόραζα πέντε με έξι βιβλία κλπ κλπ.

Φέτος είμαι εν αναμονή της γέννας. Θα πάω να ψάξω πιτζάμες για να ετοιμάσω τη βαλίτσα του μαιευτηρίου, θα τσακωθώ άλλη μία φορά με μαμά και πεθερά γιατί δε θέλω να πάρω νυχτικά. ΔΕ ΘΕΛΩ ΛΕΜΕΕΕΕΕ!!!! Θα πρέπει να κατέβουμε στο Πασαλιμάνι να πάρουμε φορμάκια του Ολυμπιακού για τον μάγκα που θα έρθει, μακάρι να είμαι σε θέση να πάμε και για κανέναν καφεδάκο στο μικρολίμανο. Να ετοιμάσω όλα τα χαρτιά με τις εξετάσεις που πρέπει… κλπ κλπ.

Λέμε επιτέλους να ασχοληθούμε με το πώς θα διαμορφώσουμε το δωμάτιο του μικρού. Εγώ θέλω να το κάνουμε διαστημικό, ο άλλος (έτσι τον αποκαλώ όποτε διαφωνούμε) θέλει να το κάνει εντελώς θαλασσινό. Θα φωνάζει για τα πολλά βιβλία μου και το πότε θα αποφασίσω να τα βάλω σε κούτες… προβλέπεται διαφωνία… άρα νεύρα… άρα θα εκτονωθώ και πάλι… κρόσσια τα νεύρα της εγκυμονούσας!!!

Μια χρονιά χωρίς διακοπές σε κάποια παραλία.

Μια χρονιά με την πιο γλυκιά προσμονή του κόσμου.

Παραλία θα γίνει η αγκαλιά μου για να τον δεχτώ και να τον νανουρίσω.

Αστέρια η αγάπη μου… αμέτρητη και φωτεινή

Διασκέδαση τα γέλια του, που θα πλημμυρίζουν μελωδικά τα δωμάτια του σπιτιού μας

Κι Έρωτας όλες οι στιγμές που θα μοιραζόμαστε καθώς θα τον κοιτάμε να κοιμάται, να γελάει, να γκρινιάζει… ίσως και οι προσπάθειες να τον κρατήσουμε λίγο παραπάνω κοιμισμένο μπας και κάνουμε κι εμείς τίποτα…. ΚΡΟΣΣΙΑ ΛΕΜΕ ΤΑ ΝΕΥΡΑ ΤΗΣ ΕΓΚΥΜΟΝΟΥΣΑΣ!!!!

Ποιος τις χρειάζεται τις διακοπές φέτος;

 

Δελτίο Ειδήσεων

Νευράκια τσαταλάκια και ορμόνες που χορεύουν σε χιπ χοπ ρυθμούς. Αυτή ήταν η απάντησή μου στην ερώτηση του γυναικολόγου «πώς πάνε τα κέφια;»

Γιατί να του πω ψέματα, αφού έτσι ακριβώς πάνε τα κέφια. Εκεί που είμαι μέσα στην τρελή χαρά κι ευτυχία και γελάω με το γιο μου που κάνει κολοτούμπες και βλέπω την κοιλιά μου να κουνιέται πέρα δώθε, εκεί ακούω κάτι και με κάνει έξαλλη… και στο καπάκι, μπορεί να ρίξω κι ένα κλάμα… έτσι βρε παιδάκι μου για να υπάρχει ποικιλία.

Ο καημένος ο αγαπημένος μου, ευτυχώς, έχει Ιώβεια υπομονή. Με αφήνει και ξεσπάω, ξέρει πότε να με πλησιάσει και πότε να κρατάει αποστάσεις ασφαλείας κι έτσι η συμβίωσή μας είναι αρμονική. Όχι ότι τα πυρά μου δεν τον σημαδεύουν καμιά φορά, αλλά περιμένει τα μέσα του Σεπτέμβρη μάλλον για να μου τα σούρει μαζεμένα :P

Ο πιτσιρίκος μου είναι πολύ καλά λέει ο γιατρός. Πολύ γλυκός, σε τέτοιο βαθμό που μου δημιούργησε ζάχαρο και πρέπει να κάνω 3 ενέσεις ινσουλίνης την ημέρα… αλλά τι να τον κάνω, θα τον κρατήσω!!! Ο αιματοκρίτης πότε ανεβαίνει, πότε κατεβαίνει, η πίεσή μου έχει πιάσει πάτο… αλλά… όλα πάνε μια χαρά!

Είναι η πρώτη φορά που δεν γκρινιάζω για τις στερήσεις που υφίσταμαι. Και αυτό αποδεικνύει όλα όσα μου έλεγαν παλιά, ότι δηλαδή σε αλλάζει ένα παιδί. Πού να τον σφίξω και στην αγκαλιά μου δηλαδή.

Οι έξοδοι μας  περιορισμένοι, αλλά όταν καταφέρνουμε να πάμε μια βολτίτσα, πάντα κατά το απόγευμα, βολτάρουμε στη θάλασσα χέρι χέρι και κάνουμε όνειρά. Πώς θα φτιάξουμε το δωμάτιό του, πώς θα διαμορφώσουμε το χώρο του σαλονιού για να παίζει, πόσο πολύ θα γελάω όσο φαντάζομαι μία μικρογραφία του καλού μου να βλέπει τον Ολυμπιακό να χάνει και να τσαντίζεται προσπαθώντας να μιλήσει σωστά και να βρίσει τους παίχτες…

Σε παρακαλώ Θεέ μου, μη γελάς με τα όνειρά μου, όχι και αυτή τη φορά!