Το χρονικό μιας γέννας

Σάββατο 16 Αυγούστου
Ένα γερό αριστερό σουτ του μάγκα με σήκωσε από το κρεβάτι. Αν ήταν πραγματικό σουτ θα σκόραρε στο Γ του τέρματος και θα γινόταν πρωτοσέλιδο σε όλες τις αθλητικές εφημερίδες. Όλη την ημέρα συνέχισε με τον ίδιο τρόπο, με δυνατές κλωτσιές και γενικά μία έντονη κινητικότητα. Η χαζομάνα γέλαγα και του έλεγα να μη βιάζεται να δει τη μούρη μου κι εγώ τη δική του, να περιμένει λίγο ακόμα.

Κυριακή 17 Αυγούστου
«Ο τοσοδούλης μου αποφάσισε να κοιμηθεί», έτσι εξήγησα την ηρεμία στα εσωτερικά μου εκείνη την ημέρα. Όσο όμως πέρναγαν οι ώρες και δεν ένιωθα κίνηση άρχισα να φοβάμαι. Τον πείραζα, αλλά εκείνος τίποτα. Το απογευματάκι πήρα τηλέφωνο τη μαία μου, η οποία μου είπε να πάω αμέσως στο Μητέρα και να ζητήσω να ακούσουμε την καρδιά του. Ευτυχώς η κίνηση ήταν ελάχιστη, λόγω των ημερών κι έτσι σε 5 λεπτά και με την ταχύτητα του Σούμι, ο καλός μου με πήγε στο μαιευτήριο.

Οι διαδικασίες ήταν αστραπιαίες και ευτυχώς το μωράκι μου ακούστηκε αμέσως. Μου έκαναν διάφορες εξετάσεις και μετά από πάρα πολλές ώρες με άφησαν να φύγω, αφού έτσι κι αλλιώς την επομένη το πρωί είχα προγραμματισμένο ραντεβού για υπέρηχο.

Δευτέρα 18 Αυγούστου
Στις 7:30 το πρωί και χωρίς να έχω κοιμηθεί καθόλου ξαναπέρασα την πόρτα του Μητέρα. Η βαλίτσα με τα ρούχα που έπρεπε να πάρω μαζί μου ήταν παρατημένη στο σπίτι. Αρνιόμουν να δεχτώ ότι το πριγκηπάκι μου θα έρθει τόσο νωρίς να με συναντήσει και ομολογώ ότι φοβόμουν και λιγάκι. Στις 10:30 μου είχε ανακοινωθεί η ετοιμηγορία. Σήμερα γεννάς!!!

Μέχρι τις 17:00 με είχαν ταράξει στα φάρμακα και τις αντιβιώσεις για να ρυθμιστέι το ζάχαρο μου και να μην έχουμε επιπλοκές και στις 17:15 αφού πέρασα ένα μέγαλο σοκ, γιατί ξαφνικά σταμάτησε να ακούγεται στον παλμογράφο η καρδιά του και έπεσαν 8 άτομα επάνω μου, ακούστηκε το κλάμα του….

Η περιπέτεια συνεχίζεται σε άλλο ποστ… τώρα πρέπει να πάω να τον ταϊσω! 🙂

Λίγο πριν τη μεγάλη έξοδο του μάγκα

Τρία συνεχόμενα βράδια με τρεις «βαρβάτες» κρίσεις υπογλυκαιμίας.

Έχω πλέον σταματήσει να φοβάμαι την ώρα της γέννας, η οποία πλησιάζει απειλητικά, λιγότερος από ένας μήνας έμεινε μιας και θα μου πάρουν τον μάγκα μου νωρίτερα λόγω του ζαχάρου, αλλά φοβάμαι μήπως με ξαναπιάσει τίποτα στον ύπνο μου και δεν προλάβουμε να καταλάβουμε ούτε εγώ ούτε ο καλός μου τι συμβαίνει.

Δεν παραπονιέμαι, απλά φοβάμαι. Φοβάμαι μήπως πάθω κάτι και δεν προλάβουμε να φτάσουμε στο νοσοκομείο να τον πάρουν εγκαίρως. Κάποτε έλεγαν ότι οι μάνες δε νοιάζονται για τον εαυτό τους κι έλεγα ότι είναι υπερβολή αυτό. Προχθές όμως, μεταξύ των παραμιλητών μου και πάνω στο σοκ της υπογλυκαιμίας έλεγα να με πάνε γρήγορα για να προλάβουμε το παιδί. Δεν ένιωθα τα πόδια μου, δεν είχα συναίσθηση του τι συμβαίνει γύρω μου κι όμως έλεγα ότι θέλω να είναι καλά ο μικρούλης μου.

Συνήλθα μετά από μισή ώρα περίπου. Πρόσωπα χλωμά με ένα ίχνος χαμόγελου με περίμεναν για να αφήσουν έναν αναστεναγμό ανακούφισης που ευτυχώς όλα πήγαν καλά.

Τριάντα μέρες υπομονής, αγωνίας και άγχους έμειναν και μετά θα ακούσω τον σαλιαμάγκουρά μου να κλαίει και τότε θα κλαίμε όλοι μαζί.

Σα δε ντρεπόμαστε λίγο…. Το μωρό θα κλαίει κι εμείς θα γελάμε ευτυχισμένοι!!!

Δεν ξέρω αν θα ξαναγράψω για λίγο καιρό, θα μπαίνω και θα χαζεύω τη γωνίτσα μου βέβαια, αλλά δεν ξέρω αν θα έχω χρόνο να κάνω κάτι παραπάνω.

Φιλάκια πολλά σε όλους… α και μην ξεχάσω να δώσω ευχές σε δύο φίλους που ξέρω ότι έρχονται πού και πού από εδώ.

Στον πρώτο να του ζήσει ο δεύτερος γιόκας του. Να του μάθει κι εκείνου να ακούει τον Σωκράτη και να χαζογελάει στο άκουσμα της φωνής του και να χαρίζει σε όλους άπειρα χαμόγελα ευτυχίας.

Στον δεύτερο, με το καλό το δεύτερο μωράκι σας… ό,τι κι αν είναι αυτό…. Να είναι γερό κι αυτό και η μανούλα του (υπομονή εσύ, ξέρεις πώς είναι τα έχεις ξαναπεράσει) και ραντεβού από Σεπτέμβρη.

Εύχομαι να περάσετε όλοι σας ένα όμορφο καλοκαίρι, με πολλά πλάτσα πλούτσα στις θάλασσες, άπειρα ποτά και ξεγνοιασιά.

Από εμένα και τον σπόρο μου…. That’ s all Folks