Γράμμα στον άγιο Βασίλη

172441a940df7570e2849c59b2a86f4e

Αγαπημένε μου άγιε Βασίλη, είμαι το Νικάκι. Φέτος ήμουν πολύ καλό παιδί. Φρόντιζα το σπίτι μου και προσπαθούσα να γίνω καλή μαγείρισσα (τα ψιλοκατάφερα δεν μπορώ να πω), Έκανα με την ψυχή μου ό,τι περνούσε από το χέρι μου για να είναι καλά οι άνθρωποι που αγαπάω και να μην έχουν κανένα παράπονο από εμένα. Ταλαιπωρήθηκα πολύ, αλλά στο τέλος έφερα τον γιο μου στη ζωή και πλέω σε πελάγη ευτυχίας.

Γι αυτό το λόγο δε θα σου ζητήσω υλικά αγαθά. Τώρα αν εσένα σου περισσεύει καμία μεζονέτα προς παραλία μεριά κι ένα Αudi Α4 που θέλει ο καλός μου, καλοδεχούμενα είναι, αλλά άλλα είναι εκείνα που θέλω.

Θέλω να ρίξεις με τη χούφτα σου μια δόση υγείας μέσα στο σπιτικό μου και να έχεις γερό το μωράκι μου, πρωτ’ απ’ όλα. Επίσης μία μεζούρα χαράς και γέλιων και ευτυχίας δε θα ήταν άσχημη, καθώς και μία πρέζα ύπνου πάνω στο μπεμπάκι μας, μπας και κοιμηθούμε καθόλου. Όλα αυτά θα ήθελα σε παρακαλώ να τα πασπαλίσεις με άπειρη αγάπη και χρυσόσκονη (ρίξε και κανένα σκόρδο για να σκάνε οι οχτροί). 

Αυτά θα ήθελα άγιε Βασίλη μου

Σ’ αγαπώ πολύ άγιε Βασίλη μου, σ’ αγαπώ μέχρι τον ουρανό!

* Τα μελαμακάρονα και οι κουραμπιέδες που θα βρεις πάνω στο τραπέζι είναι από τα χεράκια μου, μην τα φας…  για καλό και για κακό!!! 😛

Καλά Χριστούγεννα και καλές γιορτές σε όλους σας 🙂

Ω ειν’ ωραία στον Παράδεισο

Και συνεχίζουμε τα ποστ με τίτλους τραγουδιών. Αυτό όμως νομίζω ότι χαρακτηρίζει απόλυτα την κατάσταση στην οποία βρίσκομαι. Ο απόλυτος Παράδεισος.
Το χαμόγελό του κάθε πρωί που ξυπνάει και με κοιτάει με τα μπλε (ακόμα) ματάκια του.
Οι φωνούλες που βγάζει όταν τον χαϊδεύω ή τον φιλάω.
Τα α-γκου, που πλέον έχουν γίνει καθημερινή κουβέντα μας.
Οι αγκαλίτσες που ίσως ακόμα να μην είναι συνειδητές, αλλά ακόμα κι έτσι… ω ειν’ ωραία στον Παράδεισο.
Οι φωνές που κάνει όταν δεν είμαι κοντά του.
Το ψεύτικο κλάμα κάθε φορά που θέλει να τον έχεις αγκαλιά και να κάνετε βόλτες μέσα στο σπίτι.
Το πλατσούρισμα που κάνει όταν τον κάνουμε με τον μπαμπά του μπάνιο και μας κάνει μούσκεμα.
Η αγγελική του μορφή όταν κοιμάται δίπλα μας.
Ο τρόπος που περιεργάζεται κάθε φορά τα παιχνίδια του και η εντύπωση που του κάνουν οι μουσικές.

……..

Ώρες ατελείωτες μπορώ να μιλάω για τον Παράδεισο που βρίσκομαι, προτιμώ όμως να πάω να τον πάρω μια μεγάλη αγκαλίτσα!!!

Καλό μήνα σε όλους! 🙂