Ωραία που ‘ναι η Κυριακή

escape__by_m0thyyku… μα να ‘ταν πιο μεγάλη…

Από την ημέρα που φέραμε το θηριάκι στο σπίτι, είναι ελάχιστες οι μέρες που θυμάμαι να είμαστε μόνοι μας. Μόνοι μας εννοώ, εγώ, ο καλός μου και το θηριάκι μας. όλο και κάποιος φίλος ή συγγενείς θα βρίσκεται… για γιαγιάδες και παππού δε συζητώ… μόνιμοι κάτοικοι πλέον.

Σάββατο βράδυ επικρατούσε πανικός από φωνές, κανακεύματα, γελάκια, φωνές… ένα ντεπόν στο τέσσερα παρακαλώ και περιποιημένο. Όταν πλέον πέσαμε να κοιμηθούμε το νευρικό μου σύστημα (το ποιο;), αποφάσισε να με εκδικηθεί και να μη με αφήσει να χαλαρώσω καθόλου.
«Έτσι είσαι κυρία μου, μου φώναζε μια φωνή από μέσα μου, τώρα θα σε τσακίσω εγώ για να δεις πώς είναι».
Μήπως είμαι η Ζαν ντ’ Αρκ, αναρωτιόμουν στο σκοτάδι…
«Δυο φωνές μου φωνάζουν, δυο φωνές με τρελαίνουν…» συνέχιζε κάποια άλλη φωνή γνωστής αοιδού… πού την θυμήθηκα τέτοια ώρα;;;;

Κάτι πρέπει να κάνω, σκέφτηκα αφ εαυτού μου και γύρισα πλευρό να ξαποστάσω….
…αμ δε ρώτησα τον ξενοδόχο στο δίπλα δωμάτιο, που έχασε την πιπίλα του και άρχισε τις φωνές… ΝΑ ΦΟΥΝΤΑΡΩ ΤΩΡΑ Ή ΑΦΟΥ ΔΩΣΩ ΤΗΝ ΠΙΠΙΛΑ;;;;

Κυριακή πρωί λοιπόν και αφού το θηρίο έφαγε τη φρουτόκρεμα μια ιδέα κατέβασε το άγρυπνο σκαρπέλο μου. Έκλεισα το σταθερό και τα κινητά μας τηλέφωνα, έντυσα το θηρίο και πήρα σε μια τσάντα τα απολύτως απαραίτητα… που ζύγιζαν τουλάχιστον 20 κιλά, ξύπνησα τον καλό μου και εξαφανιστήκαμε. Παραλία, Ζούμπερι, καφές, La Costa, θηρίο στο καρότσι, Κυριακάτικες εφημερίδες απλωμένες στο τραπεζάκι, κινητά των γύρω να χτυπάνε κι εμείς να κοιταζόμαστε και να χαμογελάμε πονηρά ο ένας στον άλλον.. τι δύσκολη που έχουμε κάνει μόνοι μας τη ζωή μας. Τι ωραία που είναι η ζωή χωρίς κινητό τηλέφωνο!

Μεσημεράκι πήγαμε σε μια ταβερνούλα για φαγητό… το θηρίο συμπαραστάστης στη συνομοσία δεν γκρίνιαζε, δε φώναζε παρά μόνο γελούσε ευχαριστημένος (βρε λες να καταλαβαίνει  το χαζουλάκι μου;!)

Στην επιστροφή αποφασίσαμε να μην εμφανιστούμε ακόμα. Μπήκαμε στο σπίτι μας, πήραμε το θηριάκι στο κρεβάτι μας, κάτι που το έχουμε κάνει ελάχιστες φορές και πέσαμε κι οι τρεις μας για έναν διώρο ύπνο, που κατέληξε με τα στριγκλίσματα χαράς του θηρίου. Τον είχαμε στη μέση και στιφογυρνούσε το κεφάλι του πότε δεξιά και πότε αριστερά,  με την ευτυχία ζωγραφισμένη στο πρόσωπό του, τα ποδαράκια του να χτυπάνε το πάπλωμα και τις φωνές του να γεμίζουν το σπίτι…. αφού τον τσιμποφάγαμε για να τον κάνουμε να ξεκαρδίζεται, αποφασίσουμε να ανοίξουμε τα τηλέφωνά μας… 20 κλήσεις εγώ 21 ο καλός μου (με έφαγε)…

Advertisements

3 thoughts on “Ωραία που ‘ναι η Κυριακή

  1. είδες τι εύκολα γίνονται όλα, αν το θελήσουμε???
    Έχω βέβαια μια επιφύλαξη για τον εμπνευστή του όλου εγχειρήματος, αλλά και πάλι ποιος είμαι γω να σ αμφισβητήσω 😛
    Να περνάτε όμορφα :kiss:

  2. μπραβο σας που το καταφερατε, εγω θα ηθελα πολυ να το κανω αλλα αυτα που θα ακουσω μετα που χαθηκα και τους ανησυχησα με σταματανε καθε φορα.εσεις ομως συνεχιστε ετσι και καλυτερα!!!

  3. Ναι, Παιχταρά μου, όλα εύκολα είναι αν μένεις σε μία πόλη που δε χρειάζεται να στέκεσαι ακίνητος μέσα στο αυτοκίνητο με τις ώρες.
    Και να μην έχεις καμία αμφιβολία για τον εμπνευστή. Εγώ ήμουν… πού και πού παθαίνω κρίσεις εξυπνάδας… παροδικό είναι, θα μου περάσει! 😛

    Αμαλία κι εμένα αυτό ήταν το πρόβλημα μου, αλλά καθάρισε ο καλός μου για εμένα! 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s