i love myself

Αναθεωρήσεις μιας ζωής που νόμιζες γεμάτη, ήταν;
Αναθεωρήσεις μιας ζωής που θεωρούσες άδεια, ήταν;

Αναθεωρήσεις απόλυτων απόψεων που στο άκουσμά τους τώρα επαναστατείς, εγώ έλεγα κάτι τέτοιο;
Αναθεωρήσεις σκέψεων, ήμουν υπερβολική, ήμουν ακραία, ήμουν λίγη, ήμουν διαχυτική…
Αναθεωρήσεις πράξεων, εκείνο έπρεπε…..
αυτό δεν έπρεπε….. το άλλο έπρεπε….

Και τι μένει;

Όλα!

Τα καλά και τ’ άσχημα, τα σωστά και τα λάθη κι όλα αυτά είσαι εσύ,
και στην τελική από τα λάθη σου έμαθες
και στην τελική τα λάθη σου σε ωρίμασαν
και στην τελική τα λάθη σου τα αγάπησες
γιατί με εκείνα σύρθηκες στο πάτωμα,
με εκείνα κάθησες να σκεφτείς τις αιτίες και τις αφορμές

Στην τελική τα λάθη σου σε έκαναν αυτή που είσαι σήμερα
και που τελικά αποδέχτηκες τον εαυτό 
σου και επιτέλους τον αγάπησες

Advertisements

σαν τα χιόνια

κι ο χειμώνας δε λέει να μας εγκαταλείψει κι εγώ μετά από χρόνια είπα να έρθω στη γωνίτσα μου και να πω μια καλημέρα, χαμογελαστή, όμορφη, αισιόδοξη. Βαστάτε μωρέ, το χαμόγελο δε θα μας το φορολογήσουν.

Ευχαριστώ όλους όσους μου στείλατε μηνυματάκι για να δείτε αν ζω.

Ζω, δε βασιλεύω, αλλά είμαι μια χαρά!!!! 

17 και πάλι



Και να που ήρθε πάλι 17 Νοέμβρη

Κι είναι ίσως η πρώτη χρονιά, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, που – πώς να το  πω – δειλιάζω; κιοτεύω; σκέφτομαι πλέον πιο ρεαλιστικά, πιο πεζά;

Φταίει προφανώς το ότι μεγαλώνω ένα παιδί και ναι μεν είναι νωρίς για να του μιλήσω για εκείνη την εποχή και για το τι συνέβη εκείνη την ημέρα, πρέπει όμως στα χρόνια που θα έρθουν να το κάνω. Και θα του πω την ιστορία έτσι όπως μου τη διηγήθηκε η μάνα μου, έτσι όπως την διάβασα και την παρακολούθησα στα διάφορα ντοκιμαντέρ.

Και μετά; Μέχρι εκεί; Στην πορεία θα πηγαίνω κρατώντας τον από το χέρι; Στο χώρο του Πολυτεχνείου, που ανοίγει εκείνη την ημέρα παραθέτοντας ιστορικό υλικό στο κοινό, θα τον πάω; Θα του αγοράσω ένα κόκκινο γαρύφαλλο για να πάμε να το αφήσουμε στο «κεφάλι», όπως το έλεγα μικρή ή θα φοβηθώ;

Κι αν εκείνη τη στιγμή από το πουθενά σκάσει καμιά βόμβα; Κι αν εκείνη τη στιγμή από το τίποτα ξεκινήσει κανένας «πόλεμος»; Έχω βρεθεί σε τέτοια σκηνικά αρκετές φορές στη ζωή μου… με το παιδί όμως δεν είναι το ίδιο.

Δεν είμαι πλέον μόνη μου, δεν είμαι υπεύθυνη μόνο για το τομάρι μου. Τι θα κάνω;
Τρέμω στην ιδέα να πάω – αφού θα έχω τσακωθεί με όλους που θα φωνάζουν: πού το πας το παιδί – και να συμβεί κάτι άσχημο…
Ντρέπομαι στην ιδέα να κάθομαι απλά να του μιλάω για τα γεγονότα και να μην τολμάω να πάω να του δείξω πράγματα.

Μου θυμίζω τους στίχους από το τραγούδι του Κότσιρα:
Ήσουνα στους δρόμους με πλακάτ
τώρα θέλεις προστασία από τα ΜΑΤ
Δεν ξέρεις τι θες

…κι όμως δε θέλω προστασία από τα ΜΑΤ…

«Και το ξερό κεφάλι μου μυαλό ποτέ δε βάζει, όσο τα πόδια μου βαστούν, στο δρόμο θα με βγάζει»

…κι έτσι θα μάθω και το παιδί μου να κάνει… να μην το σκύβει το κεφάλι!

Επέτειος ξανά…

17 Νοέμβρη 2009. Μαμά πλέον και με το μυαλό μου ώριμο κατεβαίνοντας την Αλεξάνδρας για να πάω στη δουλειά, με το ραδιοφωνάκι μου να παίζει Μελωδία και το μυαλό μου στο τότε, όπως πάντα τέτοια μέρα. Έχω αλλάξει άραγε; Έχω βολευτεί στην οικογενειακή μου γαλήνη και ξέχασα τις προσωπικές μου επαναστάσεις; Ξέχασα τις αξίες με τις οποίες μεγάλωσα; Αν αύριο γυρίσει ο μικρός μου και με ρωτήσει για την ιστορία του Πολυτεχνείου θα είμαι σε θέση να του πω όσα η μητέρα μου κάθε χρόνο τέτοια μέρα μου εξιστορούσε ή θα προτιμήσω τη σιωπή, όπως πολλοί άλλοι για να μην ξεσηκώσω το παιδί μου;
Έφτασα στο ύψος της Ασκληπιού και οι απαντήσεις ήρθαν από μόνες τους. Ντροπή μου και μόνο που το σκέφτηκα. Και βέβαια θα του πω όλα όσα ξέρω και θα τον αφήσω ελεύθερο να πράξει ό,τι εκείνος νομίζει. Μακάρι να είμαι σε θέση να τον κάνω έναν χρήσιμο και σκεπτόμενο άνθρωπο και να πράττει πάντα το σωστό. Και αν μου πει ότι θέλει να πάει στην πορεία, όπως έκανε η μητέρα του παλιά, εύχομαι να είμαι σε θέση να τον πάρω από το χέρι και να πάμε μαζί… αν με βαστάν τα πόδια μου βέβαια.
Πεδίον του Άρεως, αριστερά μου το γραφείο μου και λίγο πιο κάτω το Πολυτεχνείο. Τι κι αν άργησα δέκα λεπτά στη δουλειά; Το κόκκινο γαρύφαλλο έκανε το χρέος του, χαλάρωσε την ψυχή μου και καθησύχασε κάθε κύτταρο της μάνας που ανησυχεί μέσα μου. Αρκεί να του εξιστορήσω τα γεγονότα ως έχουν κι αρκεί βέβαια μέχρι τότε να είμαι δίπλα του. Να ακούω τις δικές του ανησυχίες και να λύνω όσο μπορώ τις απορίες του.

…Ήταν στρατιώτες, καπεταναίοι και λαϊκοί,
όρκο σταυρώσαν πάνω στο σπαθί τους
η λευτεριά να μην χαθεί, όρκο σταυρώσαν στο σπαθί
καπεταναίοι, στρατιώτες, λαϊκοί.
Κι όπου φοβάται φωνή ν’ ακούει απ’ το λαό
σ’ έρημο τόπο ζει και βασιλεύει,
κάστρο φυλάει ερημικό, έχει το φόβο φυλαχτό
όπου φωνή φοβάται ν’ ακούει απ’ το λαό…

Το αρρωστάκι μου…

«Έχω το μωρό μου με πυρετό…»
«Α καλή αρχή…»
Κοινή απάντηση των απανταχού γονέων.
Τι εννοείτε καλή αρχή και πώς είστε τόσο ψύχραιμοι; Κι αν ανεβάσει απότομα πυρετό την ώρα που κοιμάται;
Κι αν προκύψει κάτι άλλο;
Έχω διαβάσει ό,τι βιβλίο σχεδόν υπάρχει, έχω κάνει μια λίστα από ερωτήσεις στην παιδίατρο, έχω μιλήσει με γνωστούς και φίλους κι απ’ όλους δέχομαι την ίδια αντιμετώπιση: Πρέπει να το συνηθίσεις, τα έχουν αυτά τα μωρά.

Φοβάμαι λέμε… ό,τι ακούω για μωρά φοβάμαι ότι θα το πάθει το δικό μου. Εν το μεταξύ επειδή δε θέλω να καταντήσω υστερική, δεν εκδηλώνομαι γενικότερα. Το παίζω ψύχραιμη… άσχετο αν όλοι με καταλαβαίνουν και κρυφογελάνε με την κατάστασή μου.

Βγήκε λέει το ΠΑΣΟΚ;

022275f72a8ef9ae3a96cb2d257d4a86

Τι λες καλε;
Δηλαδή εγώ από αύριο θα πάρω αύξηση στη δουλειά;
Δηλαδή θα μπορώ να αφήνω το παιδί μου σε έναν παιδικό σταθμό που τηρεί όλες τις απαραίτητες προϋποθέσεις για την υγιεινή και ασφάλειά του; Δηλαδή θα μπορούμε πλέον να κυκλοφορούμε στο δρόμο και θα ξέρουμε ότι υπάρχει επαρκής αστυνόμευση;
Δηλαδή οι πολιτικοί από εδώ και πέρα θα φροντίζουν για το καλό του συνόλου κι όχι της τσέπης τους ή μάλλον για το σύνολο της τσέπης τους;
Δηλαδή δε θα υπάρχουν πλέον σκάνδαλα ή απλά θα αλλάξουν χρώμα τα σκάνδαλα;
Δηλαδή θα πάρει πρωτάθλημα ο ΠΑΟ; (Όχι βέβαιααααααα, μια λαλακία είπαμε).

Στην πράξη, μπορεί κάποιος να μου πει τι θα αλλάξει σε αυτόν τον τόπο, όχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά για να καταλάβω κι εγώ πώς είναι δυνατόν νέοι άνθρωποι να φανατίζονται τόσο πολύ με τα πολιτικά δρώμενα της χώρας και να βγαίνουν με σημαίες να πανηγυρίσουν. Να πανηγυρίσουν τι; Τι θα αλλάξει; Τι περιμένουν ότι θα αλλάξει; Κι εγώ, δε λέω, χαίρομαι που έπεσε η δεξιά για πολλούς και διάφορους λόγους, αλλά δε φανατίζομαι γιατί ξέρω πολύ καλά ότι εγώ δε θα νοιώσω διαφορα. Η μόνη διαφορά ίσως είναι ότι πλέον δε θα με πηδάει ένα μπλε π@π@ρι αλλά ένα πράσινο… και;;;;;;

Και εν κατακλείδι, οκ να βγείτε να πανηγυρίσετε. Τις κόρνες σας μπορείτε να μην τις πατάτε παρά μόνο όταν φτάσετε στον τελικό σας προορισμό. ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΙ ΠΑΙΔΙΑ ΠΟΥ ΚΟΙΜΟΥΝΤΑΙ ΚΥΡΙΟΙ, ΑΕΙ ΣΙΧΤΙΡ!!!!