Έλα ύπνε πάρε το

Δε σου είπα να κοιμηθείς και να μην ξανακούσω το παραμικρό;;;;

Εντάξει μωρέ μαμά….. το παραμεγάλο;;;

 

Στις δύο τη νύχτα λέγονται πάντα οι μεγάλες σοφίες!
Μου έμοιασε πάντως στην εξυπνάδα το παιδάκι μου δεν έχω να πω!!! 

Advertisements

Κάνει νύστα;


Όχι απλά νύστα, αλλά κοντεύω να καταντήσω σαν εκείνα τα cartoon που βλέπαμε μικροί και που είχαν την ικανότητα να βάζουν μανταλάκια στα μάτια τους για να μένουν ανοιχτά.

Μιλάμε για τρελά ξενύχτια. Ποτέ δεν ήταν φανατικός του ύπνου το αγγελάκι μου, αλλά έχει τώρα κάτι μέρες που από τις 10 και μετά σεληνιάζεται. Θέλει να παίξει με όλα του τα παιχνίδια, θέλει να παίζουμε κυνηγητό ό,τι του φανεί του Λωλοστεφανή!!!

Εχθές το βράδυ, κατά τις 12:30 δεν άντεξα άλλο και του φώναξα πολύ δυνατά και αυστηρά. Και να το δάκρυ κορόμηλο και να οι αγκαλιές και να με παρακαλάει: Μη μου πωνάτει (φωνάζει) μανούν(λ)α!!!

Τι το ‘θελα να το παίξω αυστηρή, εγώ έκλαψα περισσότερο απ’ το παιδί.

Πότε θα καταφέρω να γίνω σωστή μάνα;

Αποτέλεσμα; Τον πήρα να κοιμηθώ μαζί του, εκείνος στριφογύριζε όλη νύχτα και κάθε τόσο άνοιγε τα ματάκια του για να δει αν είμαι ακόμα εκεί και αναστέναζε ευτυχισμένος και κατά τις 6:30 το πρωί πλέον ξεράθηκε στον ύπνο κι εγώ σηκώθηκα να κάνω ένα μπάνιο (μπας και ξυπνήσω) και να φύγω για δουλειά.

Το χάσαμε το παιχνίδι πατριώτηηηηηη!!!!

αχ…

Ν’ απλώσω τα κουβαδάκια του στην άμμο
Nα του φορέσω το καπέλο του, άσπρο άσπρο μ΄ έναν πειρατή στο κέντρο του
Να χαϊδέψω το αντιηλικό στο απαλό του δερματάκι
Να χτίσουμε παλάτια που θα τα πάρει το κύμα
Να τραγουδήσουμε για τη βαρκούλα του ψαρά άπειρες φορές
Να χαζέψουμε μαζί τον ήλιο που θα πάει να κάνει νάνι στη θάλασσα
Και να φιλάω την αλμύρα απ’ το κορμάκι του συνέχειααααααα

Εν μέσω κρίσης

– Πειράζει που εγώ είμαι χαρούμενη, ειδικά όταν είμαστε κι οι τρεις και παίζουμε;

– Γιατί να πειράζει;

– Να, επειδή κι οι δυο έχουμε προβλήματα με τις δουλειές μας και γενικά τα πράγματα γύρω μας πάνε από το κακό στο χειρότερο… εγώ όμως είμαι καλά μέσα μου και δεν μπορώ ν’ ακολουθήσω το κλίμα της μιζέριας που επικρατεί.

– Καλά κάνεις, εσύ να αγχώνεσαι μόνο για το ποια λέξη θα πει σήμερα το θηρίο μας, όλα τα’ άλλα άσε να τα σκέφτομαι εγώ….

………………………………………………………………………………………

– Πουτάνα, πουτάνα, πουτάνα……

– Πήγαινε τώρα να δώσεις ντομάτα στο γιο σου, γιατί θα μας ακούσει κανείς και θα νομίζει ότι τον βάζω να σε βρίζει.

Έτσι μας αρέσει να λέμε την ντομάτα εμείς, πειράζει;

Μαμά μου!

…Αγάπη μου… ήταν η απάντηση στην αυθόρμητη προσφώνηση του βλασταριού μου!

Περιττό βέβαια να τονίσω ότι ένα πακέτο πάνες για την ακράτεια δε στάθηκε αρκετό για να μαζέψω τα αμάζευτα που έτρεχαν, τόση χαρά και συγκίνηση η μάνα!!!

Κατά τα λοιπά, τρέχω και δε φτάνω… αλλά το φχαριστιέμαιιιιιιιιιιιι

Ω ειν’ ωραία στον Παράδεισο

Και συνεχίζουμε τα ποστ με τίτλους τραγουδιών. Αυτό όμως νομίζω ότι χαρακτηρίζει απόλυτα την κατάσταση στην οποία βρίσκομαι. Ο απόλυτος Παράδεισος.
Το χαμόγελό του κάθε πρωί που ξυπνάει και με κοιτάει με τα μπλε (ακόμα) ματάκια του.
Οι φωνούλες που βγάζει όταν τον χαϊδεύω ή τον φιλάω.
Τα α-γκου, που πλέον έχουν γίνει καθημερινή κουβέντα μας.
Οι αγκαλίτσες που ίσως ακόμα να μην είναι συνειδητές, αλλά ακόμα κι έτσι… ω ειν’ ωραία στον Παράδεισο.
Οι φωνές που κάνει όταν δεν είμαι κοντά του.
Το ψεύτικο κλάμα κάθε φορά που θέλει να τον έχεις αγκαλιά και να κάνετε βόλτες μέσα στο σπίτι.
Το πλατσούρισμα που κάνει όταν τον κάνουμε με τον μπαμπά του μπάνιο και μας κάνει μούσκεμα.
Η αγγελική του μορφή όταν κοιμάται δίπλα μας.
Ο τρόπος που περιεργάζεται κάθε φορά τα παιχνίδια του και η εντύπωση που του κάνουν οι μουσικές.

……..

Ώρες ατελείωτες μπορώ να μιλάω για τον Παράδεισο που βρίσκομαι, προτιμώ όμως να πάω να τον πάρω μια μεγάλη αγκαλίτσα!!!

Καλό μήνα σε όλους! 🙂