Εσώψυχα

5d0749c9511ef62970aaf6502a41c979

Κι έρχεται εκείνη η ώρα που κοιτάς πίσω και βλέπεις τα ρημάδια που άφησες. Και συνειδητοποιείς ότι δεν ήταν ανάγκη να γίνουν έτσι τα πράγματα. Ότι και πάλι τα έζησες όλα στον υπερθετικό. Και βλέπεις ότι ήσουν και πάλι υπερβολική στις αντιδράσεις και τις κινήσεις σου.

Κι έρχεται εκείνη η ώρα που βλέπεις μια άσχετη στιγμή, μια γωνιά του σπιτιού που σου θυμίζει τη φορά που σερνόσουν στο πάτωμα, μπλεγμένη ανάμεσα σε αποφάσεις που έπρεπε να πάρεις, σε συναισθήματα που έπρεπε να αποβάλλεις…

Κι έρχεται πλέον το πλήρωμα του χρόνου και το μίσος έχει φύγει – υπήρχε ποτέ; – και ο θυμός έχει καταλαγιάσει κι ένα χαμόγελο έρχεται στα χείλη γλυκό – ή πικρό; –  κοιτάς τον ουρανό κι απλά προσεύχεσαι: Να ναι καλά, όπου και να ναι, απλά να είναι καλά – όπως κι εγώ – και να χαμογελά…

Σταλαγματιές εξ ουρανού

touch.jpg

Κι ήρθαν οι στάλες για να ξεπλύνουν τα μέσα μας. Ξεπλένουν τα μέσα μας; Καθαρίζει η ψυχή μας; Ποτέ!
Όλα μένουν εκεί για να την σκοτεινιάζουν ή για να την φωτίζουν. Για να την φουρτουνιάζουν ή να την γαληνεύουν. Δεν εξαγνίζονται τα βιώματα, δεν ακυρώνονται οι πράξεις.
Κι ήρθε η βροχή για να μας θυμίσει ότι εκεί πάνω υπάρχουν άγγελοι που κλαίνε.
Λυπούνται για μας, ίσως και να θελαν να είναι κοντά μας για να χαίρονται μαζί μας.
Ίσως και να στέλνουν τις στάλες επίτηδες για να μας αγγίζουν με αυτό τον τρόπο.
Χάδι εξ ουρανού από τον άγγελό μας, σταλαγματιές αγάπης από εκείνους που έφυγαν…. Πόσο θα θελα αυτή μου τη χαρά να τη μοιράζομαι μαζί σου…

Ένας εσωτερικός διάλογος

key.jpg

Σκούριασε πια, άχρηστο είναι, γιατί δεν το πετάς;
Δεν πετάνε τη ζωή τους, όχι έτσι, όχι τόσο απλά. Αυτό που βλέπεις εσύ για σκουριασμένο, κάποτε λαμποκοπούσε, περνούσε και στο διάβα του όλοι το θαύμαζαν, το ζήλευαν.
Ναι, κάποτε, τώρα όμως δες το. Μυρίζει μούχλα!
Έτσι συμβαίνει πάντα, όταν οι αναμνήσεις δεν εκτιμώνται αμοιβαία, μουχλιάζουν.
Τι εκτιμήσεις και πράσινα άλογα μου τσαμπουνάς, δες το. Δεν ξέρεις από πού να το πιάσεις,. Η σκουριά αφήνει λεκέδες στα χέρια!
Κάποτε το άγγιζες όμως κι η καρδιά σου όλη πλημμύριζε ευτυχία.. Κάποτε η αφή του ήταν απαλή και μοσχομύριζε αγάπη κι έρωτα. Κάποτε με έμαθε να αγαπώ, να μιλώ, να τολμώ, να γελάω, να πονάω, να κλαίω… είναι εγώ αυτό που βλέπεις. Το παλιό μου εγώ κι όσο σκουριασμένο κι αν το βλέπεις είναι οι αναμνήσεις μου, είναι το παρελθόν μου, σκουριασμένο γιατί δε χαίρει του σεβασμού που έπρεπε, αλλά υπαρκτό.
Είναι το κλειδί για την κλειδαμπαρωμένη μου ψυχή, εκείνη που άφησα εγώ να μουχλιάσει, εκείνη που επέλεξα εγώ να σκουριάσει. Και το έκανα συνειδητά ξέρεις.
Για να μου θυμίζει το παρελθόν, αλλά να μην θέλω να επιστρέψω σ’ εκείνο, γιατί πολύ απλά, όπως είπες κι εσύ:η σκουριά του θα με λερώσει.

Tα τραγούδια που αγαπάω

Τραγούδια που με αγγίζουν. Αυτό είναι το νέο παιχνίδι-πρόκληση του Αντώνη και ομολογώ ότι από εχθές που το είδα σκέφτομαι πότε θα βρω χρόνο να απαντήσω.
Όσοι με διαβάζετε, έχετε καταλάβει ότι δε ζω χωρίς μουσική, γι αυτό και αποφάσισα να μην επιλέξω έναν συγκεκριμένο αριθμό τραγουδιών και να πω τους λόγους που εκείνα με αγγίζουν, αλλά να ξεκινήσω να γράφω κι ό,τι βγει.
Υπάρχουν οι μπαλάντες, οι ερωτικές. Εκείνες που τις έχω συνδέσει με πρόσωπα και καταστάσεις της ζωής μου. Εκείνες που στο άκουσμά τους ένα δάκρυ μπορεί και να μου κάνει παρέα, εκείνες που θα με μεταφέρουν στο παρελθόν για να ξανανιώσω το χτυποκάρδι της στιγμής, τη γλυκόπικρη γεύση από ένα χάδι, το ζεστό άγγιγμα μιας σιωπηρής στιγμής… 
«Ανάθεμά σε, δε με λυπάσαι που καίγομαι και λιώνω,
που μ’ έκανες και σ’ αγαπώ και τώρα μαραζώνω…» έλεγε ο Παντελής στη Μυροβόλο της Πάρου κι εγώ με την αλμύρα της θάλασσας ακόμα επάνω μου, σκεφτόμουν εκείνον που θα έρθει κάποια στιγμή να μου κλέψει την καρδιά… μέχρι που κάποια στιγμή εκείνος εμφανίστηκε κι επιτέλους το τραγούδι απέκτησε παραλήπτη. Από τότε το άκουσα πολλές χρονιές, από τον ίδιο πάντα τραγουδιστή, στο ίδιο πάντα μέρος. Άλλοτε με γλυκά χαμόγελα κι άλλοτε…
«Μη γυρίσεις, τίποτα μη ζητήσεις για ένα χάδι μη με χαραμίσεις…» Καθισμένη σ’ ένα τραπέζι στον Σταυρό του Νότου, άκουγα τον Πάνο Κατσιμίχα να το τραγουδάει και παρακαλούσα μέσα μου να μην έρθει εκείνη η ώρα που θα το αισθάνομαι δικό μου αυτό το τραγούδι… και τώρα σε μία κρίση μαζοχισμού παραδέχομαι ότι μου αρέσει που δεν βγήκε η ευχή μου…Μου αρέσει που το σιγοτραγουδούσα μετά από χρόνια, με κλειστά τα μάτια και λιώμα στο μεθύσι παρακαλώντας μία να μη γυρίσει και μία να γυρίσει κι ας με χαραμίσει… όπως κι έκανε κάποιος κάπου κάποτε…
«Σε φωνάζω και να μ’ ακούσεις δε μπορείς, ξημερώνει κι εσύ δε λες να ‘ρθεις…» Λυκαβηττός, ο Μάλαμας να το τραγουδάει κι η Χαρούλα να τον παρακολουθεί, κι εγώ να κοιτάζω τον ορίζοντα που είχε βαφτεί μοβ και να το τραγουδάω πιστεύοντας πως θα το νιώσει και θα με ακούσει και θα έρθει…
«Έλα λίγο, μόνο για λίγο, ζω και ξανά ζω κάθε μας στιγμή, σε τόπο μυστικό καρδιά μου σ’ ανταμώνω…» Ένα cd αφιερωμένο από εμένα, μία τηλεφωνική γραμμή μονίμως κατειλημμένη, γέλια, συζητήσεις, δάκρυα, απόλαυση, ηδονή, αγάπη, προδοσία… όλα σε μια στιγμή. Σε εκείνη την μικρή στιγμή που ανταμώσαμε σε τόπο μυστικό και γδάραμε τις σάρκες μας και ξεσκίσαμε τις ψυχές μας και μείναν οι πληγές μας και πονάνε, σπάνια ευτυχώς… μα πάντα μυστικά…
«Κάθε που νιώθω μοναξιά, σκέφτομαι πως υπάρχεις και θέλω να ‘ρθω εκεί κοντά, τίποτα να μην πάθεις»….το σιγοτραγουδάω παντού και πάντα…χρόνια τώρα, είτε μόνη μου πίνοντας ένα ποτηράκι κρασί, είτε έχοντας τον καλό μου στην αγκαλιά μου, περιμένοντας πάντα να ακούσω τα σχόλιά του για την γαργαριστή φωνή μου και να ξεκινήσει μία ακόμα μάχη για τα ξενέρωτα τραγούδια που ακούω… 

Επιτρέπεται να το χωρίσω σε ενότητες αυτό το παιχνίδι;  

Καλησπέρα σε όλους J  

Tα σκοτεινά της ψυχής μου IV

bloodymoon.jpg

Προσπαθώντας να κάνεις σωστά τα πάντα στη ζωή σου έπεσες σε λάθη. Άλλα ασήμαντα κι άλλα από εκείνα που αφήνουν σημάδια στην ψυχή σου. Σημάδια που οι άλλοι δεν τα βλέπουν κι όμως εσύ, κάθε που κοιτάς τον εαυτό σου στο καθρέφτη τα βλέπεις. Υπάρχουν εκεί. Κατακόκκινα με ανοιχτές πληγές κι όσο και αν γυρνάς το κεφάλι σου από την άλλη για να μην τα βλέπεις, εκείνα εξακολουθούν να υπάρχουν. Αγγίζεις το πρόσωπό σου για να σιγουρευτείς ότι όλα είναι στη φαντασία σου, ότι δεν έχεις κάτι κι ενώ το δέρμα σου είναι λείο, κοιτάς τα χέρια σου που είναι ματωμένα.
Πας να πλυθείς, να διώξεις το μιαρό σου παρελθόν, να εξαγνιστείς, να κοιτάξεις πάλι τον εαυτό σου και να ηρεμήσεις, βλέποντάς σε χωρίς αίματα, χωρίς πληγές, χωρίς θύμησες… και βλέπεις το πρόσωπό του. Εκείνο που πριν από λίγες μέρες χαιρόσουν κι ένιωθες περήφανη που δεν θυμόσουν λεπτομέρειες. Χαμογελάει ειρωνικά και σε απειλεί. Απειλεί πως αν ξεχάσεις, θα σε κατασπαράξει για τιμωρία. Απειλεί πως αν χαρείς λίγο παραπάνω, θα μεταμορφωθεί σε τέρας και θα διαλύσει τη ζωή σου και πως αυτή τη φορά θα το πετύχει, δε θα ξανακάνει λάθος. Απειλεί πως αν ξεχαστείς και πεις ότι είσαι απόλυτα ευτυχισμένη, θα σου θυμίσει πώς είναι η απόλυτη δυστυχία ξανά και ξανά… έτσι για να κάνει το κέφι του, όπως πάντα άλλωστε.